Του Γιάννη Παναγόπουλου //

Ναι, μπορείς να το κάνεις και έτσι. Να περπατάς στη Las Ramblas πρωί – μεσημέρι – βράδυ. Και στα διαλείμματα του πέρα – δώθε, πέρα – δώθε από την Πλατειά Καταλονίας στο Άγαλμα του Κολόμβου να πετάγεσαι ως τις μπουτίκ της F.C.Barcelona, για να χώσεις 80άρια ευρώ αγοράζοντας μπλουζάκια με το όνομα του Neymar στην πλάτη. Καθόλου wow. Ή wow υπό το μηδέν.  Το κείμενο αυτό δεν είναι για εσένα που πήγες στην Βαρκελώνη, την είδες όπως την είδαν και την βλέπουν οι περισσότεροι και, όταν επιστρέφουν στις χώρες τους, μιλούν για τις απίστευτες ομοιότητες ανάμεσα σε μας και εκείνους. Ε; Ποιοι ήταν οι εκείνοι; Αλήθεια στο λέω, αν ανήκεις στην παραπάνω κατηγορία, κάθε φορά που θα σκεφτείς πόσο μοιάζουμε εμείς και οι Καταλανοί, καλύτερα  να αναθεωρήσεις. Στη Ράμπλα το ποσοστό των ντόπιων είναι αμελητέο. Όσοι τρακάρεις είναι τουρίστες σαν και σένα. Σόρρυ, αλλά οι ομοιότητες που βρήκες ανάμεσά σας περπατώντας τον διάσημο κεντρικό πεζόδρομο μάλλον ταξικές είναι, όχι κάτι άλλο.

-Στο λέω έτσι, χοντρά – κοφτά. Γιατί είναι πολλές οι φορές που πίνοντας τσακολίν (βάσκικο λευκό κρασί) σε βάσκικα Τάπας στο El Born πολλοί Έλληνες, όταν κατάλαβαν πως είμαι Έλληνας, μετά τα αναγνωριστικά:  «Ζεις εδώ;» ή «Είναι καλύτερη η ζωή εδώ από την Ελλάδα;» η επόμενη ερώτηση ήταν: «Ξέρεις κάποιο μαγαζί Gusto Barcelona εδώ κοντά;» Πάλι καλά που, τουλάχιστον ως σήμερα, δεν ρώτησαν κατά που πέφτει  μπουτίκ Desigual η ακόμα χειρότερα για Zaraδικο. Μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την φορά που, νοσταλγώντας την Ελλάδα τρώγοντας ντομάτες γεμιστές στο εστιατόριο Dionisos, στο El Born ξανά, δίπλα μου κάθισε ζευγάρι φορτωμένο με σακούλες Zara. Παρήγγειλε παϊδάκια και όταν ρώτησα:  “Τι κάνετε;” απάντησαν «Ήρθαμε από την Ελλάδα για Σαββατοκύριακο αλλά εδώ δεν ξέρουν να τρώνε και είπαμε να φάμε σαν στο σπίτι μας».

Χα, χα, χα και ένα ακόμα ΧΑ!

Η Βαρκελώνη δεν είναι η Βαρκελώνη που ήταν. Σιγά τα νέα. Καμία πόλη δεν είναι η πόλη που ήταν. Μόνο που η Βαρκελώνη εδώ και καιρό έχει βάλει πλώρη να γίνει ο παράδεισος του τουρίστα του μεσαίου εισοδήματος. Οι αρχές δεν κάνουν πίσω στην προσδοκία «Πόλη – πάρκο τουρισμού». Δεν βλέπω κάτι κακό σ’ αυτό. Και εγώ τουρίστας είμαι, σήμερα. Κάποτε έζησα εκεί. Αυτό που έμαθα, αυτό που οι Καταλανοί με έμαθαν, για την αφεντιά τους είναι:

  1. Κάνουν δύσκολα φίλους.
  2. Αν κάνουν, όμως, φίλους τους τιμούν στο μάξιμουμ.
  3. Προσέχουν πολύ τα λεφτά τους. Αν διαφωνείς απλά δες το τιπ που αφήνουν σε εστιατόρια όταν πληρώνουν λογαριασμό.
  4. Οι Καταλανοί είναι πολύ περήφανοι, καθόλου άδικα, για την πόλη τους.
  5. Οι Καταλανοί θεωρούν πως φορούν όμορφα παπούτσια. Κάνουν λάθος.
  6. Στα μπαρ δεν κερνούν ο ένας τον άλλον όπως στην Ελλάδα.

-Την τελευταία φορά που πήγα στην Βαρκελώνη, πριν 2 εβδομάδες δηλαδή, πέρα από τη συγκίνηση που είχα πατώντας στους δρόμους της ξανά, έκανα τα πάντα ν’ αποφύγω τον «Δρόμο του Τουρισμού». Το λέω έτσι δανειζόμενος τον «Δρόμο του Μεταξιού» γιατί πάντα στην πόλη, ακόμα και την off season περίοδο που προτιμώ για ταξίδια, υπάρχουν τουρίστες. Κάθε λογής τουρίστες. Από τον Αμερικάνο Caucasian (κατάλευκο) συνταξιούχο που φορά χακί βερμούδα, ανατομικό πέδιλο με λευκή κάλτσα μέχρι τα κλωνάρια του Manu Chao. Δεν τα αντέχω άλλο αυτά. Ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο φυλές πρέπει να επικρατήσει η κοινή λογική. Λέει πως θέλω να κάνω κάτι που να μην κάνουν οι περισσότεροι τουρίστες (ακόμα και αν είμαι τουρίστας). Αν νομίζεις πως αυτό είναι εύκολο σου λέω απλά πως τον περασμένο χρόνο, όλο τον χρόνο, η πόλη είχε κάπου στoυς 9.000.000 επισκέπτες. Βάλε με το μυαλό σου τώρα πως η Βαρκελώνη των 2.000.000 μονίμων κατοίκων μπορεί να βολέψει τόσες ταξιδιάρες ψυχές.

-Στο τελευταίο ταξίδι έμεινα στην Sarria. Οι ντόπιοι φίλοι σχολίασαν το γεγονός ως «μακριά μένεις» αλλά δεν μάσησα. Το μακριά για τους Καταλανούς είναι δεν μένεις δύο στάσεις, με το μετρό, μακριά από εκεί θέλεις να πας, οπότε κράτα το σαν φιλικό τιπ. Το μακριά στη Βαρκελώνη πολλές φορές είναι το «δικό» μας, ελληνικό, κοντά.

Στην Sarria τα ενοίκια είναι ακριβά. Αλλά είναι σαν να μένεις σε ένα χωριό μέσα στην πόλη. Κάτι σαν την Gracia δηλαδή για τους ντεμι-ψαγμένους της Βαρκελώνης.

 

-Ακόμα και αν δεν έχεις σκοπό να μείνεις εκεί, αλλά θεωρείς πως σωστός ταξιδιώτης είναι ο ταξιδιώτης που θέλει να δοκιμάσει το αυθεντικό λέω, και δεν το λέω μόνο εγώ, πως οι καλύτερες patatas bravas στην πόλη σερβίρονται στο Bar Thomas, Carrer Major de Sarrià, 49. Είναι τραγανές, έχουν τη σωστή καυτερή σως και τη σωστή δόση λευκής σάλτσας, τίγκα στο σκόρδο Αioli.  Το Bar Thomas είναι θεσμός για τη Βαρκελώνη. Ακόμα και αν βρίσκεται στην πιο ήσυχη, όχι βαρετή, γειτονιά της πόλης, όλοι οι ντόπιοι το γνωρίζουν.

 

-Το Raval έχει την δική του ιστορία. Μ’ αρέσει. Γιατί μου αρέσουν οι ντέκαντεντ γειτονιές. Και κάθε φορά που είμαι στη Rambla Del Raval γελώ όταν βλέπω μεταναστόπουλα να παίζουν στα πόδια των στημένων σιδερένιων μεταλλικών γάτων του Μποτέρο που βρίσκονται εκεί. Η γλυπτική στα καλύτερά της είναι αυτό. Και η άμεση δικαίωση της τέχνης είναι, επίσης, αυτό. Τέλος πάντων, αν θέλεις να πάρεις μια εικόνα τέχνης, χωρίς εισιτήριο, το έργο του Μποτέρο στην Ράμπλα του Ραβάλ είναι εκεί χειμώνα-καλοκαίρι, με βροχή ή χωρίς, να σε αποζημιώσει.

gato-botero-2

 

 

La Prudencia

-Άλλο ξεκίνησα να σου πω και άλλο σου είπα. Κάτι λέγαμε για το Raval. Από τα καλύτερα εστιατόρια που παίζουν στην περιοχή είναι το La Prudencia  C/ Abat Safont 11. Είναι φτηνό. Τα πιάτα που βγάζει η κουζίνα είναι στυλ Μεντιτεράνιαν φιούζιον τάπας. Απόλαυση εγγυημένη. Κάτι λέγαμε για τα εστιατόρια στο Raval. Ένα ακόμα που σου προτείνω με 1000 είναι και το Las Fernandez, Carrer de les Carretes, 11. Δεν θα σου φανεί λουσάτο, δεν είναι λουσάτο. Η κουζίνα είναι ψαγμένη μέχρι το κόκκαλο. Δεν συνιστάται στους Vegans. Οι τρεις αδελφές Fernandez που τρέχουν το εστιατόριο δεν είναι από τη Βαρκελώνη αλλά από το Leon. Τα αλλαντικά από εκεί είναι φερμένα. Και είναι γευστικότατα.

lasfernandez

Las Fernandez

 

Ένα προσωπικό κόλλημα…(είτε Αθήνα, είτε Βυτίνα, είτε Βαρκελώνη)

 

old-fashioned-gin-tonic-Αντιπαθώ τους bartenders. Ειδικά τους χαμογελαστούς. Αυτούς τους αντιπαθώ ακόμα περισσότερο. Το μότο «Η ζωη είναι μικρή, χαμογέλα» είναι πασέ. Δεν θέλω ν’ αρχίσω τις γκρίνιες τώρα, αλλά στο “Old Fashioned Gin Tonic & Cocktail Bar”,  Carrer de Santa Teresa,1 στην Gracia, οι bartenders είναι ντυμένοι στιλ ρετρό. Λες και μόλις τελειώσει ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, δεν έχουμε ιδέα πότε θα έρθει ο δεύτερος αλλά απόψε θα το κάψουμε, λες και η βραδιά είναι η τελευταία στον πλανήτη. Πέρα από τους απαράμιλλα στημένους, στα όρια του γκροτέσκο, χαμογελαστούς bartenders του μαγαζιού λέω πως στο Old Fashioned σερβίρουν από τα καλύτερα κοκτέιλ στην πόλη. Και πως σ’ αυτό τον χώρο δεν θα  συναντήσεις τουρίστες αλλά την περίπου μπουρζουά Βαρκελώνη να πίνει στην υγειά της “καλής” ζωής. Στα θετικά το βάζω αυτό, έτσι;

 

mutis2Μην το πάρεις στραβά. Ακόμα και αν σου αρνηθούν την είσοδο στο Mutis κάτι άλλο θα βρεις να κάνεις στην πόλη. Δεν θέλω ηττοπάθεια. Το Mutis είναι το κρυφό μπαρ που βρίσκεται στα ενδότερα του κυρίλο τάπας, που δεν μου αρέσει καθόλου, Bar Mut –  Calle Pau Claris, 192, στην Eixample. Πριν πούμε γιατί πρέπει να το επισκεφτείς, λέω πως είναι απαραίτητο να σου πω πως Eixample είναι μεγάλη, έχει το μέγεθος μικρής πόλης μέσα στην μεγάλη πόλη. Το Mutis δεν δέχεται περαστικούς πελάτες. Εδώ δεν υπάρχει το «Είδαμε φως και μπήκαμε». Υπάρχει το μπαίνουν όσοι έχουν κάνει reserve. Μπαίνουν επίσης όσοι ευγενικά πουν πως θέλουν να μπουν τις μέρες που ο χώρος δεν σφύζει από κόσμο. Το μαγαζί έχει τη δική του μπάντα, ο κόσμος χορεύει με το funk – soul της. Έχει και, ίσως, τους πιο δυνατούς bartenders της πόλης. Αξίζει τον κόπο να το ζήσεις. Αλλά στο λέω από πριν. Μην πας Σάββατο εκεί.

 

a5a7778-768x1024Servicio Continuo. Θα σου το πρότεινα την εποχή των εορτοδανείων. Τα χρόνια που ο ουρανός της Ελλάδας έσταζε λεφτά. Στην προ-Ενφια περίοδο. Τέλος πάντων, αν ακόμα το κιμπαριλίκι είναι στα ατού σου, λέω πως το Servicio Continuo, Avinguda Diagonal 353,  είναι ένα λίγο cocktail bar, λίγο εστιατόριο που αξίζει την προσοχή του και τα λεφτά σου. Μου αρέσει το α λα Art Deco στιλ του και μου αρέσει που όταν προσγειώνονται τα πιάτα θαλασσινών στο τραπέζι, ξέχωρα από την ευχαριστήση, αισθάνομαι λες και λύνω σταυρόλεξο διαφορετικών επιρροών στις γεύσεις. Πριν πας πες να σου κλείσουν τραπέζι.

 

 

paradiso-bar-1024x767Paradiso. Δεν το φαντάζεσαι. Η όψη του μαγαζιού είναι κάτι ανάμεσα σε κρεοπωλείο, καφέ και ντελικατέσεν. Στην αρχή θα μπερδευτείς. Λες δεν είναι δυνατόν όλοι να μιλούν γι’ αυτό το μπαρ που δεν είναι μπαρ αλλά μικροσκοπικό εμπορικό μαγαζί. Καλά…Όταν φτάσαμε εκεί μου είπαν:  «Bλέπεις αυτή την πόρτα που μοιάζει με εκείνη ψυγείου κρεοπωλείου; Άνοιξε την;» Την άνοιξα και ξαφνικά βρέθηκα σ’ ένα μυστικό cocktail bar όπου χαμογελαστοί τύποι έπιναν  ποτά, jazz house. Αλήθεια στο λέω, σ’ αυτό το μέρος πρέπει να πας, δεν σου πάει το μυαλό πως υπάρχει αλλά υπάρχει. Το Paradiso βρίσκεται το El Born,  Carrer de Rera Palau 4.