του Γιάννη Παναγόπουλου //

Ο κύριος που προπορεύεται δεν έχει καμία όρεξη να πάει δεξιά.  Οδηγεί ως ιδιοκτήτης της λωρίδας, της αριστερής, και μια κίνηση προς τα δεξιά φαντάζομαι πως θα την θεωρήσει ως προσωπικό του Βατερλό. Όταν όλη τη χρονιά τρως σφαλιάρες επιτέλους έρχεται η στιγμή που μπορείς να ρίξεις και εσύ μια. Η παλάμη σου είναι το αμάξι σου. Η αμαξάρα σου. Έλα, πες την αλήθεια… δεν είναι φορές που οδηγείς λες και ρίχνεις σφαλιάρες σ’ όλους εκείνους τους γνωστούς αγνώστους που θέλουν να σε προσπεράσουν αλλά δεν τους κάνεις τη χάρη;

Άσε που αν γίνει αυτό, τους αφήσεις να περάσουν μπροστά σου, στο προσπέρασμα μπορεί να ρίξουν και υποτιμητική ματιά. Για ένα γινάτι ζούμε ρεεεε. Όπου γης και πατρίς για πάντα και σε εξέλιξη. Δεν είναι πως ο κύριος που προπορεύεται πατά ο ίδιος στην άσφαλτο της Εθνικής οδού. Είναι πως και εκεί που πατούν οι ρόδες του αυτοκινήτου του Πατρίδα του είναι. Απλά τα πράγματα. Ο χριστός αναστήθηκε, για το 2018. Η ζέση των ευχών κράτησε όσο να ξεκουμπωθεί η ζώνη από το παντελόνι από το κοκορέτσι. Και “τώρα”, ανήμερα επιστροφής στην πόλη η οδήγηση είναι κάτι σαν επεισόδιο πολεμικής σύρραξης. Όλοι βιαζόμαστε να γυρίσουμε σ’ εκείνη (γιατί άραγε;). Τα ευρωπαϊκά νούμερα δείχνουν πως οι Έλληνες είμαστε πρωταθλητές ανασφαλούς οδήγησης και καθόλου ανεκτικοί στη μοιρασιά της ασφάλτου. Καλά… τα νούμερα ας περιμένουν. Η στατιστική μπορεί να περιμένει για λίγο, για όσο χρειαστεί. Και ο ήχος του ασθενοφόρου που ακούγεται ή μπορεί ν’ ακουστεί είναι απλά το σάουντρακ οδήγησης για τους οδηγούς που τρέχουν στην Εθνική Οδό. Ένα ατύχημα έγινε. Ένα ακόμα ατύχημα μπορεί να έγινε επιστρέφοντας από το χωριό στην πόλη. “Σ’ εμένα δεν θα συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο” σκεφτόμαστε και προχωρούμε ακάθεκτοι προς μια ακόμα νίκη. Προς μια ακόμα προσπέραση δηλαδή.

Ας επιστρέψουμε στην άσφαλτο. Προχτεσινή επιστροφή από την Πελοπόννησο στην Αθήνα. Μας μένουν κάπου στα σαράντα χιλιόμετρα για την πόλη. Τα τέσσερα παιδιά που βρίσκονται στο παλιό Nissan δεν είναι πως απλά τρέχουν πολύ. Είναι πως το αυτοκίνητό τους μοιάζει με μπίλια σε φλιπεράκι. Κινούνται από τα αριστερά στα δεξιά και από τα δεξιά στα αριστερά λες και κάθε προσπέραση είναι και μπόνους έξτρα πόντων. Και μετά είναι και το άλλο. Το χειρότερο άλλο. Οδηγώντας στην εθνική οδό, από τη στιγμή που η άσφαλτος φρακάρει, τα αλάνια της χρησιμοποιούν τη Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης για να κερδίσουν χρόνο, να προσπεράσουν τους άλλους, να φτάσουν πιο γρήγορα στον προορισμό τους. Μια ξεφτίλα όσο και το να παρκάρεις το όχημα σου πάνω σε πεζοδρόμιο. Ή να το παρκάρεις έτσι που εμποδίζεις την κίνηση αναπήρων.
Τα νούμερα δεν είναι για ακόμα μια φορά με το μέρος των Ελλήνων. Και σε ό,τι αφορά την οδική ασφάλεια δεν λειτουργούν ούτε παρηγορητικά, ούτε εκπαιδευτικά. Μια παλιότερη δήλωση του Αναστάσιου Μαρκουίζου, γνωστού στους περισσότερους ως Ιαβέρη, είναι ενδεικτική:  «τα τροχαία ατυχήματα κοστίζουν 12 δισ. ευρώ κάθε χρόνο. Και μετά λέμε πώς να εξοικονομήσουμε λεφτά και βάζουμε ισοδύναμα. Το 40% του κόστους στην υγεία είναι από τροχαία. Ποσό πολύ μεγάλο, που κανείς δεν κάνει κάτι για να αλλάξει την κατάσταση. Ειδικά τώρα την περίοδο της κρίσης. Μιλάμε για μια γενοκτονία. Και κανείς δεν κάνει κάτι”.
∠Από το 2000 έως το 2015, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΑΣ και της ΕΛΣΤΑΤ, σε 245.404 τροχαία συμβάντα καταγράφηκαν 22.397 νεκροί, 32.555 βαριά τραυματίες και ανάπηροι και 277.967 ελαφρά τραυματίες.
Tο 2016 στην Ελλάδα έχασαν τη ζωή τους 75 άτομα ανά εκατομμύριο κατοίκων, έναντι 73 ατόμων το 2015. Αντιστοίχως, ο μέσος όρος της Ευρώπης κατέγραψε βελτίωση, καθώς το 2016 σημειώθηκαν 50 θάνατοι ανά εκατομμύριο κατοίκων, έναντι 51,5 το προηγούμενο έτος. Το 2016 έχασαν τη ζωή τους στους δρόμους της Ε.Ε. συνολικά 25.500 άνθρωποι, ήτοι 600 λιγότεροι από ό,τι το 2015 και 6.000 λιγότεροι από ό,τι το 2010. Άλλοι 135.000 άνθρωποι τραυματίστηκαν σοβαρά στους δρόμους, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Ε.Ε.