Δεν είναι η ανάγκη αναζήτησης συντρόφου για σχέση. Είναι κάτι μικρότερο. Η ανάγκη αποδοχής της εικόνας. Οι χρήστες του Tinder, ναι της εφαρμογής εύρεσης συντρόφου για σεξ ή, πιθανώς, κάτι περισσότερο από αυτό, μένουν απλά στην επιφάνεια τού πόσοι τελικά πιθανοί σύντροφοι πατήσουν το πράσινο κουμπί της αποδοχής ή σύρουν την εικόνα προς τα δεξιά. Δηλαδή προς τη μεριά που δείχνει πως το εικονίδιο του προτεινόμενου από την εφαρμογή άλλου χρήστη τους αρέσει.

Το θέμα δεν είναι η πραγματική επαφή.  Υπάρχουν μια σειρά εφαρμογών που υποσχόνται στους χρήστες τους την ή τον ιδανικό σύντροφο. Όμως πια λίγοι νοιάζονται γι’ αυτό. Το σημαντικό είναι οι πιθανοί σύντροφοι που οι χρήστες θα βρουν στον αέρα του ίντερνετ να γίνουν περισσότεροι. Κανένας δεν θέλει να “σκοντάψει” στον ιδανικό έναν που ίσως μπορεί να μοιραστεί κάτι περισσότερο από σεξ ή εικόνες μαζί του. Αυτό το αναζητά πρώτο και καλύτερο το ίδιο το Tinder. Και ο λόγος είναι απλός. Έτσι οι χρήστες του διαθέτουν περισσότερο χρόνο εντός του. Δεν είναι ποτέ αρκετό να βρεις ταίρι. Αν ήταν έτσι η εφαρμογή δεν θα είχε λόγο ύπαρξης. Οι χρήστες πρέπει να αισθάνονται διαρκώς διψασμένοι για το επόμενο πρόσωπο που θα τους προβάλει η εφαρμογή. Αυτό μπορεί να τους ωθήσει να εγγραφούν και στις πληρωμένες υπηρεσίες που διαθέτει.

Η Indigo Stray Conger είναι σεξοθεραπεύτρια. Έχει άποψη για το θέμα. Και μπορεί να συνοψίσει την άποψή της για την εξαρτησιογόνα σχέση που αναπτύσσει το Tinder με τους συνδρομητές του σε μια πρόταση “Οι χρήστες της εφαρμογής δεν περιμένουν τη στιγμή που θα ταιριάξουν με έναν άλλον. Θα συνεχίσουν να ψάχνουν τον άνθρωπο που φαντασιώνονται χωρίς ποτέ να αισθανθούν πως, ακόμα και αν περάσει μπροστά από τα μάτια τους, είναι ευχαριστημένοι. Πιο σημαντικό είναι να αναβαθμίσουν τα επίπεδα της αυτοπεποίθησής τους. Πολλοί χρήστες της εφαρμογής παραδέχονται πως ακόμα και αν βγουν σε ραντεβού με άνθρωπο που γνώρισαν από την εφαρμογή, όταν πάνε σπίτι τους, απλά θα συνδεθούν ψάχνοντας τον επόμενο χρήστη που μπορεί να ταιριάξουν. Το στενάχωρο είναι πως η αποδοχή ή η απόρριψη εντός του Τinder μπορεί να καθρεφτιστεί και στην πραγματική τους ζωή. Αφήστε που αν κολυμπάς σε μια πισίνα που όλοι είναι ακαταμάχητα όμορφοι είναι δύσκολο να συγκεντρωθείς σε ένα πρόσωπο. Εκείνο που έχει πιθανότητες να μοιραστεί μαζί σου κάτι περισσότερο από μια εικόνα”.

Η Chelsea Holland είναι ψυχολόγος. Δηλώνει: “Η πληθώρα των επιλογών κουράζει το μυαλό. Το Tinder προβάλλει δύο επιλογές, δύο απλές επιλογές γύρω από τους χρήστες που το χρησιμοποιούν αλλά τελικά το πράσινο ή το κόκκινο κουμπί που πατούν συμπυκνώνει μια σειρά σύνθετων αποφάσεων. Είναι σαν το τηλεσόπινγκ μόνο που εδώ πρέπει να βάλουμε την τη λέξη σχεσησόπινγκ. Είναι όπως στο σούπερ μάρκετ όταν στεκόμαστε μπρος στο ράφι με τις επιλογές που έχουμε σε φίρμες δημητριακών. Είναι τόσες πολλές. Οι συσκευασίες τους έχουν σχεδιαστεί έτσι ώστε σχεδόν να φαντασιωνόμαστε πως θα μας δώσουν την υπέρτατη γεύση στο πρωινό μας. Καμία όμως δεν δίνει εκείνο το παραπάνω που αρχικά ονειρευτήκαμε. Μετά αρχίζουμε το ψάξιμο. Λέμε πως η μια μάρκα έχει περισσότερα ξηρά φρούτα. Ή η άλλη έχει κανέλα. Σχεδόν το ίδιο πράγμα κάνουμε και στις εφαρμογές που υπόσχονται το ταίρι που δεν βρήκαμε στην πραγματική ζωή. Γυναίκες με τατουάζ. Άνδρες με σφικτούς κοιλιακούς. Προφανώς αυτά δεν είναι κριτήρια να διαλέξεις άνθρωπο που θα βάλεις στη ζωή σου.

Η Holland είναι κατηγορηματική, λέει “απλά πρέπει να σηκώσεις το κεφάλι. Να συγκεντρωθείς και να στείλεις τα κατάλληλα μηνύματα στον άνθρωπο που τώρα βρίσκεται δίπλα. Το να βρεις σύντροφο μακροχρόνιας σχέσης στο Tinder είναι απλά η εξαίρεση στον κανόνα”.