Επιμέλεια  Θωμάς Πατέλης www.quadesign.gr/

Είναι φορές που οι αριθμοί και η στατιστική μπορούν να σου φανερώσουν μικρές αλήθειες. Δεν λέω πως αυτό συμβαίνει πάντα. Όπως, επίσης, δεν λέω πως οι αριθμοί έχουν πάντα δίκιο. Αν το έβλεπα έτσι θα ήμουν καβάλα σε ένα ποδήλατο μόνο όταν κάνω δουλειές. Όμως, οδηγώντας το ονειρεύομαι. Σχεδιάζω τη ζωή μου. Και αυτό δεν είναι αριθμοί. Είναι η δική μου αλήθεια. Αλλά ας επιστρέψουμε στον λόγο που γράφω το κείμενο αυτό. Στους σκονισμένους δρόμους της Ινδίας καθημερινά κυκλοφορούν περίπου 8 εκατομμύρια ποδήλατα και τύποι ποδηλάτων. Ποδηλατοταξί. Ποδηλατοκούριερ. Απλά ποδήλατα. Οι περισσότεροι θα πουν πως αυτή η κατάσταση δεν είναι σύγχρονη. Λέω αρχικά πως είναι η λιγότερο ενεργοβόρα. Είναι μόλις δέκα χρόνια που στην Ευρώπη αρχίσαμε να βλέπουμε τη μεταφορά ανθρώπων και ειδών με ποδήλατο ως λύση. Μάλλον αργήσαμε.

-Το παράδειγμα της Ινδίας κατά μία έννοια επαναπροσδιορίζει μια αξία του πολιτισμού, όπως τον αντιλαμβανόμαστε στην Ευρώπη. Αρκεί να σκεφτούμε πως εκεί, κοντά στις 70 εκατομμύρια λιγότερες, σε καθημερινή βάση, μηχανοκίνητες μετακινήσεις αποφεύγονται γιατί οι ανθρωποι έχουν βάλει την ποδηλατοκίνητη μετακίνηση βαθιά στην καθημερινότητά τους. Δεν λέω πως η ζωή στην Ινδία είναι υπέροχη. Απλώς λέω πως είναι μόνο θετικό το ότι εκεί οι άνθρωποι μετακινούνται διαρκώς χωρίς να επιβαρύνουν το περιβάλλον.

Στο Δελχί, στην Ινδία, πριν από μια δεκαετία συνέβη κάτι παράδοξο. Οι αρχές αποφάσισαν να μειώσουν τις άδειες των ποδηλατοταξί ταξί στις 100.000. Ο αριθμός ήταν πραγματικά εντυπωσιακός αν σκεφτούμε πως νόμιμα ή παράνομα στην πόλη κινούνται κοντά στα 900.000 τέτοιου τύπου οχήματα.

Η απόφαση των αρχών χτύπησε την καρδιά της μεταφοράς των απλών ανθρώπων. Θεωρήθηκε επίθεση ενάντια στα μικρά εισοδήματα. Ίδιες τύπου αποφάσεις εφαρμόστηκαν  και σε άλλες πόλεις όπως οι Μουμπάι και Μπάνγκαλορ. Ο λαός ξεσηκώθηκε ειρηνικά εναντίον τους. Παράλληλα με τις διαδηλώσεις το ζήτημα κινήθηκε και σε νομικό επίπεδο. Έφτασε στο ανώτατο δικαστήριο της χώρας που έκρινε πως η εκδίωξη των ποδηλατοταξί ήταν μια λανθασμένη απόφαση των τοπικών αρχών.

-Μετά από αγώνες που κράτησαν χρόνια οι οδηγοί ποδηλατοταξί δεν περιφρούρησαν μόνο το συμφέρον τους. Περιφρούρησαν τις μετακινήσεις των φτωχών Ινδών αλλά και τη βαρβαρότητα της μόλυνσης του περιβάλλοντος από την μη εξάπλωση των μηχανοκίνητων οχημάτων.

-Μου αρέσει όταν οι άνθρωποι διεκδικώντας το δίκιο τους κερδίζουν το κέρδος. Το πετάλι είναι το μέλλον στη μετακίνηση, στις πόλεις. Ας το πάρουμε απόφαση αυτό, επιτέλους .

 

Με φωτογραφίες από:  http://jamesonkergozou.co.uk/