Η τέχνη ξεκλειδώνει τον κόσμο. Φαντασιώνεται το παρόν με τον δικό της τρόπο. Γίνεται μέσο επικοινωνίας ανθρώπινων αναγκών. Μας φέρνει σε διαλογο. Στο Λονδίνο η έκθεση με τίτλο «Queer British Art 1861 – 1967» στην γκαλερί Tate Britain παρουσιάζει έργα τέχνης – αφιερωμένα στην ομοφυλοφιλία. Οι χρονιές που η έκθεση εστιάζει είναι προμελετημένες. Το 1861 καταργήθηκε ο νόμος Buggery, που είχε ψηφιστεί από το βρετανικό κοινοβούλιο και όριζε απαγορεύσεις στη σεξουαλική πράξη ανάμεσα σε άτομα του ιδίου φύλου. Το 1967 είχαμε στη Βρετανία την αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας. Η έκθεση παρακολουθεί την ασυλία που προσέφερε η τέχνη σε εποχές που η σεξουαλική έκφραση διωκόταν και η παραδοχή κάποιου πως είναι ομοφυλόφιλος μπορούσε να τον οδηγήσει στη φυλακή.  Μπορεί, επίσης, να προσφερθεί και ως μελέτη της σεξουαλικότητας των ανθρώπων και πώς εκείνη κατάφερε να αλλάξει νομολογίες, στερεότυπα, κοινωνικούς αποκλεισμούς.Η επιμελήτρια της έκθεσης Clare Barlow λέει πως τα έργα που παρουσιάζονται έρχονται να ντύσουν μία αόρατη εποχή. Εκείνη που η έκφραση της σεξουαλικότητας είχε στεγανά. Και το πλαίσιο της τέχνης ήταν φυλακισμένο σε ανώφελες απαγορεύσεις. Η έκθεση δεν λάμπει για τα ονόματα των καλλιτεχνών που φιλοξενεί. Η καταγραφή της ανάγκης για έκφραση είναι το ζητούμενο. 

1.Οι Κριτικοί. Έργο του Χένρι Σκοττ Τουκ (1927)

Το έργο του Τουκ παρουσιάζει δύο άνδρες, ο ένας γυμνός, να παρακολουθούν έναν τρίτο που κάνει μπάνιο στη θάλασσα. Είναι μία ζεστή καλοκαιρινή μέρα στη Βρετανία. Ο ζωγράφος  θέλει να δώσει την αίσθηση του ηδονοβλεψία στο θεατή. Παρακολουθεί μια ιδιωτική στιγμή   ξέγνοιαστων ανδρών – οι πλάτες τους είναι γυρισμένες – να απολαμβάνουν την ηλιόλουστη μέρα.

2.Γκλακ. Έργο της Άννα Γκλάκσταιν (1942).

Ο ανδρόγυνος Γκλακ, όπως έμεινε στην ιστορία, ήταν μία γυναίκα που σχοινοβατούσε σε δύο κυρίαρχες σεξουαλικές επιθυμίες. Η οικογένεια της ήταν πλούσια, είχε εβραϊκές ρίζες. Η αυτοπροσωπογραφία της είναι ενδεικτική του εσωτερικού της κόσμου.

3.Αυτοπροσωπογραφία και γυμνό. Λόρα Νάιτ (1913)

Οι κριτικοί στις αρχές του περασμένου αιώνα την περιέγραφαν ως χυδαία καλλιτέχνη. Η Λόρα Νάιτ έζησε μεγάλο μέρος της ζωής της στο Νότινγχαμ. Στο έργο βλέπουμε τη ζωγράφο να ρίχνει αισθησιακές ματιές στο μοντέλο της Ella Naper. Η Νάιτ με το έργο και τη ζωή της υπήρξε μια επαναστάτρια. Η φεμινίστρια κριτικός Λόρα Μάλβεϊ, περιγράφοντας τη δουλειά της Νάιτ, έχει δηλώσει πως στα έργα της υπάρχει μια φανερή «ανδρική ματιά».

4.Το κεφάλι ενός Έλληνα ναύτη. Τζον Κράξτον (1940)

Σπουδαγμένος στο  Λονδίνο και το Παρίσι, ο Τζον Κράξτον ήταν ένας διπλωμάτης που πέρασε πολύ χρόνο στην Ευρώπη. Κάποια στιγμή θήτευσε στην Κρήτη ως πρόξενος. Το πορτρέτο του ναύτη που ζωγράφισε συνδυάζει μια σειρά διαφορετικών τεχνοτροπιών. Ο κυβισμός συμβιώνει με χαρακτηριστικά τεχνοτροπίας της Αναγέννησης. Λες και ο Πικάσο συναντιέται με τους Pierre et Gilles σε ένα έργο. Ο Έλληνας ναύτης έχει ένα «ελαφρύ» μουστάκι. Χαρακτηριστικό που μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως μόλις ξεμπέρδεψε με την εφηβεία και πλέον μπορεί να συμπεριφέρεται ως άγουρος άνδρας. Το βλέμμα των ματιών του δίνει την εντύπωση πως έχει επίγνωση της ομορφιάς του.

5. Ζωγραφίζοντας δύο άνδρες που φιλιούνται. Κιθ Βον (1958 – 1973)

Πρόκειται για μια ζωγραφιά που έγινε μόνο με μολύβι. Η μέτρια ποιότητα του έργου δεν έχει τόσο καλλιτεχνική όσο ιστορική σημασία. Η ζωγραφιά του Βον έγινε σε μια εποχή που ο φόβος έκανε κουμάντο στην ομοφυλοφιλική κοινότητα.

6.Φιγούρες σε ένα τοπίο. Φράνσις Μπέικον

Στη ζωή αλλά και στην τέχνη ο γεννημένος στην Ιρλανδία Φράνσις Μπέικον χάρηκε μια επικίνδυνη ζωή γεμάτη σεξ και βία. Στο συγκεκριμένο έργο του βλέπουμε δύο άνδρες που παλεύουν και στο φινάλε της μάχης γίνονται εραστές. Το έργο ολοκληρώθηκε στη διάρκεια μίας δεκαετίας που η ομοφυλοφιλία μπορούσε να στείλει ανθρώπους στη φυλακή και το διπλό κρεβάτι που θα συλλαμβάνονταν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πειστήριο εγκλήματος. Ο Μπέικον στο έργο παρουσιάζει μια πολύ συγκεκριμένη οπτική. Το απαγορευμένο σεξ μπορεί να είναι επώδυνο, αχαλίνωτο, βίαιο.

7.Ο Πολ Ροσέ ξαπλωμένος. Ντάνκαν Γκραντ (1945)

Η συντριπτική πλειοψηφία των έργων του Γκραντ απεικονίζουν γυμνούς άνδρες. Ο πρωταγωνιστής του έργου του κοιμάται. Είναι καλογυμνασμένος. Είναι μία εκδοχή του πανέμορφου θεού Άδωνη.

7.Τσάι με τον Σίκερτ. Εθελ Σαντς.

Γεννημένη στις Η.Π.Α., σπουδαγμένη στο Παρίσι, η Έθελ Σαντς μπορεί να περηφανεύεται πως είχε μια γόνιμη καριέρα. Υπήρξε μετα – ιμπρεσιονίστρια που δούλεψε στο Λονδίνο ήδη  πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρξε μια από τους ιδρυτές του Λονδρέζικου Γκρουπ καλλιτεχνών. Μπόρεσε να εκθέσει τα έργα της σε πολλές γκαλερί. Η Σαντς έζησε μια ήρεμη ζωή με τη σύντροφό της Άννα Χάντστον σε ένα σατό στη Βόρεια Γαλλία.

9.Θα γίνω μια Βασίλισσα απόψε. Ντέιβιντ Χόκνεϊ (1960)

Το μήνυμα δεν είναι σαφές. Στο έργο υπάρχουν λέξεις και κώδικες που ο θεατής πρέπει να σπάσει για να μπει στην ουσία του. Μία ζωγραφιά γεμάτη πολύπλοκους συμβολισμούς. Για παράδειγμα ο αριθμός που υπάρχει στην πάνω αριστερή πλευρά του έργου. Είναι ο μετρητής των «Βασιλισσών» που βρίσκονται απόψε έξω στην πόλη.

10.Σαπφώ και Ήριννα σε κήπο στη Μυτιλήνη. Συμεών Σόλομον. (1864)

Ο Σόλομον γεννήθηκε στο Λονδίνο. Η οικογένειά του είχε εβραϊκές και καλλιτεχνικές ρίζες. Στη διάρκεια της ζωής του λόγω της σεξουαλικής του ζωής συνελήφθηκε και φυλακίστηκε δύο φορές. Η ντροπή ώθησε τον ζωγράφο να απομονωθεί στο εργαστήριό του τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής του έχοντας ως παρηγοριά τη ζωγραφική και το αλκοόλ. Το έργο του η Σαπφώ και η Ήριννα είναι ένα χαρούμενο μανιφέστο ομοφυλοφιλίας, πόθου, αρμονίας, πίστης ανάμεσα σε δύο γυναίκες.

πηγή: anothermag.com