Από την Αλεξάνδρα Βεκιάρη //

Υπάρχει ένας τόπος σε τούτο τον πλανήτη, όπου η τεχνολογία τέθηκε απολύτως στην υπηρεσία της ευημερίας. Στη Σιγκαπούρη ανακαλύπτεις ένα κράτος όπου, με δυο λόγια, ζεις καλά! Αν υπάρχει τίμημα; Οι γνώμες διίστανται…

-Το πρώτο πράγμα που νιώθεις φτάνοντας στο νησί της Σιγκαπούρης, κάτω από τη μύτη της Μαλαισίας, είναι ότι σου έχουν βάλει το κεφάλι στο φούρνο για να κάνεις εισπνοές.

Ακόμα και το διπλό τζάμι του ξενοδοχείου, αν το ακουμπήσεις, είναι ζεστό!

Ναι, μετά από 10 και…ώρες ταξίδι, είμαστε στο δωμάτιο με την απίστευτη θέα σε μια ζούγκλα από ουρανοξύστες, μπλεγμένους στα σύννεφα!

Κι ενώ η αδύναμη σαρξ μας καλεί να χωθούμε στα δροσερά σεντόνια, η διαφορά ώρας μας αναγκάζει να ξαναξεκινήσουμε τη μέρα.

 

2242565-orchard-road-singapura-780x390

Εδώ η πόλη μόλις ξυπνάει…

-Κάτω στο δρόμο, λιμνούλες από μια συνηθισμένη πρωινή μπόρα εξατμίζονται μπροστά μας, ωσάν να τις άγγιξε το ραβδί του μάγου. Με τον ατμό τους να εμπλουτίζει την υγρασία, που κάθεται στο κεφάλι μας σαν αόρατη ομπρέλα. Ας είναι…

Εμείς έχουμε να εξερευνήσουμε την δεντροσκέπαστη και σκιερή Orchard Road, την πιο εμπορική λεωφόρο της Σιγκαπούρης. Κι ένα από τα σημεία αναφοράς της πόλης-νησιού-κράτους. Και μάλιστα, πριν συρρεύσουν τα πολυφυλετικά πλήθη, δηλαδή μεταξύ 10 κι 11 το πρωί.

Μαζί, βεβαίως, θα εξερευνήσουμε και τα φιλόξενα, «κατεψυγμένα» εμπορικά της κέντρα και ανάμεσά τους, πού και πού, τα αρχιτεκτονικά απομεινάρια μιας άλλης εποχής. Και όλα αυτό στο ίδιο ακριβώς σημείο όπου, άλλοτε, ήταν φυτείες με μοσχοκάρυδα και πιπέρια. Όλη η Orchard (=περιβόλι) λοιπόν, στα πόδια μας…

Και δεν είναι λίγη!

Θα μπορούσαμε να μείνουμε εδώ για μέρες, χωρίς να χρειαστεί να επισκεφτούμε το ίδιο mall δεύτερη φορά. Και δεν είναι καν η περίοδος των εκπτώσεων (the Great Singapore Sale, στο τέλος Μαΐου και για οκτώ εβδομάδες) που τα μαγαζιά είναι ανοικτά όλο το 24ωρο.

Ενώ ακούμε να λένε ότι θα την μεγαλώσουν κι άλλο (;) την Orchard Road. Δεν πειράζει, αν είναι τα σαββατόβραδα, τα βιβλιοπωλεία να γεμίζουν νεαρόκοσμο περισσότερο και από τις παμπ…

-Για αντιπερισπασμό στους ναούς της κατανάλωσης, που ωστόσο, κράτησαν ξύπνιο το πνεύμα μας τη δύσκολη ώρα, οι Βοτανικοί Κήποι της Σιγκαπούρης είναι δυο βήματα δρόμος.

580_dsc01652-large

Είναι αδύνατον, βέβαια, να προλάβουμε να περιηγηθούμε και στα 520 στρέμματά τους, ανάμεσα στα οποία και τα 40 της αυθεντικής ζούγκλας της Σιγκαπούρης, που κάλυπτε άλλοτε όλο το νησί. Αλλά στον Εθνικό Κήπο των Ορχιδέων, να ‘μαστε κιόλας, με ένα από τα δωρεάν τουρ.

Η ορχιδέα, και συγκεκριμένα το υβρίδιο «Miss Joaquim», από το όνομα της κυρίας που την ανακάλυψε, είναι το εθνικό λουλούδι του νησιού κι εδώ φιλοξενούνται 60.000 είδη ορχιδέας!

Στάση στο καφέ-εστιατόριο της λίμνης για ένα kopi (=καφέ) και απογοήτευση, γιατί δεν προλαβαίνουμε να παρακολουθήσουμε τη συναυλία στην πλωτή σκηνή, που θα γίνει αργότερα εδώ.

-Πίσω στην καρδιά της Σιγκαπούρης, που παρά τις αναπαλαιώσεις, τις αναβαθμίσεις και τις ιεροσυλίες στο όνομα του εκ-μοντερνισμού διατηρεί ακόμα το χαρακτήρα της.

Δηλαδή, πίσω στην ζούγκλα των ουρανοξυστών, αλλά και την αποικιακή ζώνη με τα υπέροχα κτίρια από την εποχή του 1819. Τότε που ο σερ Τόμας Στάμφορντ Ραφλς κατέφτασε στο νησί, με σκοπό να το καταστήσει προπύργιο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Τα ίχνη του, γύρω, έχουν μείνει ανεξίτηλα. Το άγαλμα του ατενίζει το ποτάμι που χωρίζει αυτήν την περιοχή στα δύο και το σπίτι του είναι ακόμα γαντζωμένο σε ένα λόφο στο Fort Canning Park, το πάρκο-καταφύγιο ακριβώς δίπλα στην μεγαλούπολη. Η Σιγκαπούρη είναι η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη-χώρα μετά το Μονακό.

Περιδιαβαίνουμε ανάμεσα στα κτίρια της αποικιοκρατίας που πλαισιώνουν το Padang, το πάλαι ποτέ κέντρο της ευρωπαϊκής υψηλής κοινωνίας όπου, χωριστά, βεβαίως, από τους Ασιάτες, εδώ έπαιζε γκολφ και αντάλλασσε καυτά κουτσομπολιά. Ανάμεσά τους το ξενοδοχείο Raffles, που θα επισκεφτούμε οπωσδήποτε αργότερα, για ένα ποτό.

Περνάμε ενδιαφέρουσες αρχιτεκτονικά εκκλησίες, τα εντυπωσιακά αποικιακά κτίρια της Παλιάς και της Νέας Βουλής, μουσεία και φτάνουμε στο αρχιτεκτονικό καύχημα της σύγχρονης Σιγκαπούρης, την Espalanade με τα δίδυμα θέατρα και τους ογκώδεις θόλους τους, καλυμμένους με… λέπια ψαριού. Παίρνουμε το πρόγραμμα και θα προσπαθήσουμε να δούμε μια παράσταση.

1-17

 

Είμαστε τώρα στις εκβολές του ποταμού και χαζεύουμε τις μασκότ του νησιού. Τα Merlion είναι δύο αλλόκοτα αγάλματα, μισά ψάρι και μισά λιοντάρι, που σχεδιάστηκαν το 1960 από τον Οργανισμό Τουρισμού και περιέργως πως μαζεύουν τα πλήθη.

Έχουμε ήδη φτάσει στις αποβάθρες. Clarke, Boat Robertson. Εδώ που κάποτε κάθιδροι εργάτες φόρτωναν και ξεφόρτωναν το ρύζι, είναι πλέον συγκεντρωμένα τα εστιατόρια, τα μπαρ και τα κλαμπ της πόλης, ενώ αυτή η λωρίδα γης φιλοδοξεί να γίνει μια Ριβιέρα ασιατικού τύπου.

 

-Έγκλημα και τιμωρία

Περπατώντας τόση ώρα έχουμε την εντύπωση ότι πρέπει να βρισκόμαστε στην πιο καθαρή πόλη της γης! Ούτε ένα τόσο δα σκουπιδάκι!

Καλά, ότι απαγορεύονται οι τσίχλες το ξέραμε. Απαγορεύεται, όμως, και το κάπνισμα, άρα ούτε δείγμα γόπας πουθενά! Όσο για τους αντικοινωνικούς καπνίζοντες, υποχρεώνονται να εξασκήσουν το σπορ πλάι σε ένα κάδο απορριμμάτων, αφού όλοι είναι εξοπλισμένοι με τασάκι. Αλλιώς τους περιμένει βαρύτατο πρόστιμο. Το ίδιο πρόστιμο βαρύνει και όποιον τολμήσει να φάει, να πιει ή να καπνίσει στο μετρό.

Και κουβεντιάζοντας, θυμόμαστε ότι στα σέβεντις, οι χίπις, άμα τη αφίξει τους στο νησί, έπρεπε να θυσιάσουν τη μακριά τους κώμη για να έχουν πρόσβαση στο ενδότερα. Ενώ, σήμερα, τα παχύσαρκα παιδάκια υποχρεώνονται στο διάλειμμα του σχολείου, όσο τα κανονικά παιδάκια τρώνε το μεσημεριανό τους, να ανεβοκατεβαίνουν τις σκάλες για να αδυνατίσουν! Και οι καλλιτέχνες γκράφιτι, αν συλληφθούν, τιμωρούνται με ραβδισμό!

Αυτός ο περιορισμός της κοινωνικής συμπεριφοράς κατοίκων και λοιπών με αυστηρούς κανόνες είναι, ίσως, το σκοτεινό σημείο στο προφίλ της Σιγκαπούρης, που ωστόσο οι ντόπιοι αποδέχθηκαν, με αντάλλαγμα την πρόοδο.

Αυτή η στέρηση ελευθερίας, που προσάπτουν στη Σιγκαπούρη ότι την μετατρέπει σε ένα απέραντο θεματικό πάρκο με οδηγίες και σήμανση για τα πάντα –ακόμα και τα καροτσάκια στο αεροδρόμιο έχουν την ένδειξη «πιέστε εδώ» ή στη βόλτα κατά μήκος του ποταμού θα βρείτε ταμπέλες να λένε «προσοχή, χαμηλά κλαδιά μπροστά σας».

Ότι, εν τέλει, την καθιστά απόλυτα προβλέψιμη και ως εκ τούτου βαρετή…

Θεωρείται απόρροια του πατερναλιστικού τρόπου διακυβέρνησής (1960-1990) του πρώτου πρωθυπουργού της Σιγκαπούρης, Lee Kuan Yew, του κινεζικής καταγωγής απόφοιτου του Κέμπριτζ που της χάρισε την ανεξαρτησία της.

Είναι, ωστόσο, και η μυστική συνταγή του θαύματος της Σιγκαπούρης. Η οποία κατάφερε, χωρίς κανένα πλουτοπαραγωγικό πόρο, εκτός από την εργατική της δύναμη, να εξελιχτεί σε έναν από τους μεγαλύτερους οικονομικούς παράγοντες της Ασίας.

 

-Μαγική είναι η νύχτα

Έχουμε ήδη κουραστεί πολύ, είναι και το καταραμένο jet lag που μας κόβει τα πόδια. Μόλις που καταφέρνουμε να φάμε. Κοτόπουλο στήθος και λαχανικά που ψήνουμε μόνοι μας σε κεραμικές πλάκες, κατά πως τα προτιμάμε.

Είμαστε στην Boat Quay, πλάι στο νερό.

maxresdefault-1

Έχει ήδη βραδιάσει. Η υγρασία θολώνει το φακό της φωτογραφικής μηχανής και τα φώτα που έχουν ανάψει γύρω δίνουν τη δική τους παράσταση.

Τα ψηλά κτίρια, εξοπλισμένα με φωτάκια που περιγράφουν τον όγκο τους, με φόντο τον ουρανό, μοιάζουν με γαλαξίες που καθρεφτίζονται στο νερό.

Θέαμα μαγικό.

Και δεν είναι που έχουμε κοιμηθεί, ήδη, και ονειρευόμαστε. Γιατί έχουμε σκοπό να σύρουμε τα βήματά μας για ένα ποτό μέχρι το αποικιακό, ανακαινισμένο Raffles –ευτυχώς που δεν φορέσαμε σορτς, αλλιώς δεν θα μας άφηναν αν μπούμε.

Στο ξενοδοχείο που ύμνησαν οι Σόμερσετ Μομ και Τζότζεφ Κόνραντ, θα τιμήσουμε κι εμείς ένα κοκτέιλ Singapore Sling. Ένα ακόμα στα 800 την ημέρα που σερβίρονται, όπως μας λέει ο ίδιος ο μπάρμαν, όταν μας το σερβίρει στο Bar & Billiard Room.

Τώρα μπορούμε να έχουμε μια θριαμβευτική τελική πτώση.

 

-Στις παλιές συνοικίες

Σήμερα θα πάρουμε το μετρό.

Πρώτα απ΄ όλα για να δούμε από κοντά αυτό το θαύμα της σύγχρονης τεχνολογίας, με τους γυάλινους τοίχους να προστατεύουν τις πλατφόρμες και να ανοίγουν μόνο στην περίπτωση επιβίβασης-αποβίβασης. (Σε αυτή τη χώρα ούτε να… αυτοκτονήσει κανείς με την άνεσή του δεν μπορεί !)

Κι ύστερα, γιατί λένε ότι είναι ο πιο βολικός τρόπος να γυρίσεις το νησί.

Πρώτη στάση Chinatown, στη νότια πλευρά του ποταμού.

smith_street_chinatown_singapore-_this_street_has_been_converted_into_a_outdoor_dining_space_where_visitors_can_enjoy_local_food_from_different_food_stalls-_16051483813

Η αλήθεια είναι ότι μετά την «επιχείρηση σκούπα» (πολλά μαγαζάκια ανακαινίστηκαν, άλλα μεταφέρθηκαν στο τουριστικό κέντρο) δεν είναι όπως παλιά.

Εμείς, όμως, δεν έχουμε αυτό το μέτρο σύγκρισης και γοητευόμαστε από τα χρώματα στις προσόψεις του Ann Siang Rd με τα ανοιχτά παραθυρόφυλλα. Tα ροζ, τα πορτοκαλί, τα τιρκουάζ, τα κόκκινα, τα κίτρινα.

Πλανόδιοι και γκαλερίστες, ρεφλεξολόγοι και ιδιοκτήτες ακριβών μπουτίκ, όλοι πλέον μπερδεύονται γλυκά στην Chinatown.

Χωνόμαστε στα στενά και αφήνουμε τη μύτη μας για οδηγό.

Τόσες πολλές ποικιλίες τζίντζερ, περίπου δέκα νομίζω, δεν έχουμε ξαναδεί. Περίεργα μαντζούνια για όλων των ειδών τα γιατροσόφια που μυρίζουν απαίσια, αλλά κάνουν δουλειά.

Αγοράζουμε λίγο jasmine tea. Να μην πάρουμε και αυτά τα πορσελάνινα φλιτζανάκια για να ολοκληρώσουμε το τελετουργικό; Ξέρουμε ότι μας χρεώνουν διπλά από ότι στους ντόπιους, αλλά δεχόμαστε να πληρώσουμε κάτι παραπάνω για τη… συσκευασία: μια παλιά κινέζικη εφημερίδα.

O ναός Sri Mariamman με θεότητες και λουλούδια να τον στολίζουν εντυπωσιακά για τα δικά μας δεδομένα, είναι ο παλαιότερος ινδουιστικός ναός του νησιού και τον επισκεπτόμαστε. Από εκκλησίες η Σιγκαπούρη άλλο τίποτα. Με τόσες θρησκείες μαζεμένες…

Λίγο βορειότερα βρίσκεται η Little India. Καμία σχέση με την αποστειρωμένη Σιγκαπούρη, αφού, εδώ, μόνο οργανωμένα και τακτοποιημένα δεν είναι τα πράγματα. Τα μανάβικα στριμώχνονται με τα χρυσοχοεία και οι μελιτζάνες με τα φτηνά ηλεκτρονικά από την Ινδία.

download-1

 

Αν αντέχετε τη μυρωδιά, η wet market στο Tekka Centre είναι πραγματικό αξιοθέατο.

Καθόμαστε για φαγητό. Το ωραιότερο της Σιγκαπούρης σερβίρεται στα αμέτρητα φαγάδικα της Μικρής Ινδίας.

Με τη μυρωδιά του λιβανιού και των μπαχαρικών στη μύτη κατευθυνόμαστε στην Αραβική συνοικία. Μετά από 15 λεπτά ποδαρόδρομο προς τα νοτιοδυτικά, βρισκόμαστε στο μουσουλμανικό κέντρο της πόλης.

Μετά από χρόνια εγκατάλειψης και τη φήμη της περιοχής-φάντασμα, ειδικά το βράδυ, το Arab Square που αναπτύσσεται γύρω από το επιβλητικό τζαμί, έχει πάρει ξανά τα πάνω του και τα βράδια μαζεύει εναλλακτική νεολαία τα βράδια!

Το νιώθουμε ότι εδώ είναι πιο ήσυχα και λιγότερο τουριστικά από την Chinatown Little India, αλλά παρατηρώντας τα στιλάτα αρχιτεκτονικά γραφεία και τις εταιρείες εδώ κι εκεί, καταλαβαίνουμε ότι αυτό δεν θα κρατήσει πολύ ακόμα.

Πίσω ξανά στο τρένο, για να συνεχίσουμε για λίγο ακόμα τη βόλτα μας στο νησί-θαύμα.

Αυτή τη φορά, έχουμε βγει στην επιφάνεια και κινούμαστε σε περιοχές κατοικιών.

Στριμωγμένα είναι τα σπίτια, δεν λέμε, αλλά έχουν πράσινο και είναι πεντακάθαρα. Λοιπόν, τα σπίτια που κτίζει η κυβέρνηση εξωτερικά και παραδίδει στους εκάστοτε ιδιοκτήτες να διαμορφώσουν εσωτερικά, ανάλογα με το γούστο τους, (τη δεκαετία του 90 εδώ καταγράφηκε η μεγαλύτερη αναλογία ιδιόκτητων σπιτιών σε όλο τον κόσμο) θεμελιώνονται σε χώμα εισαγόμενο, παρακαλώ. Το οποίο, ωστόσο, αφήνουν να «πιάσει» για καμιά δεκαετία και μετά το χτίζουν. Ως εκ τούτου η Σιγκαπούρη, φύτεψε-φύτεψε σπίτια, κι έχει μεγαλώσει τα τελευταία χρόνια…

Τι άλλο εισάγει, τώρα, η Σιγκαπούρη; Από τρόφιμα, φυσικό αέριο και πετρέλαιο μέχρι νερό. Ως γνωστόν, στο νησί δεν υπάρχουν βουνά, εκτός από το κατ’ ευφημισμό βουνό Farber, με… υψόμετρο 116 ολόκληρα μέτρα, που τι νερό να δώσει. Και οι βροχοπτώσεις, όπως και η αφαλατώσεις, ποτέ δεν είναι αρκετές.

 

-Το νησί του νησιού

Ο χρόνος μας πιέζει, αλλά δεν το κουνάμε από δω αν δεν πάμε στο Sentosa.

6dd3fcb6ff971b7e934fa49f1f08dcc9

Το νησάκι στα νότια της Σιγκαπούρης, θέρετρο των ντόπιων, θεωρείται η μεγαλύτερη τουριστική της ατραξιόν και είναι άκρως ελκυστικό για τα παιδιά με τα ενυδρεία του και τα διαδραστικά μουσεία του -αν και ολόκληρη η Σιγκαπούρη εμπνέει ασφάλεια για να ταξιδέψεις με παιδιά!

Για να περάσουμε απέναντι παίρνουμε το τελεφερίκ από το βουνό Farber. Έτσι όπως έχουμε την ευκαιρία να χαζέψουμε από πάνω την καλοκουρδισμένη εμπορική κίνηση του λιμανιού, μετράμε πλοία: 400 παρακαλώ!

Ρωτώντας, μαθαίνουμε ότι αυτό το λιμάνι συνδέεται με 123 χώρες και 600 λιμάνια και θεωρείται το σημαντικότερο σημείο μετεκφόρτωσης σε όλο τον κόσμο. Άρα καταλαβαίνετε τι παίζει…

Στο Sentosa για να μπεις και να βγεις θέλεις είσοδο και ένα ειδικό πάσο. Εδώ έρχεσαι για να κολυμπήσεις σε παραλίες με ξενόφερτη άμμο–κοντεύουμε να ξεχάσουμε ότι είμαστε σε νησί- και να μπεις στο υποβρύχιο ακρυλικό τούνελ με τον κινούμενο διάδρομο το «travellator» για να χαζέψεις τους καρχαρίες, ενώ αν το βαστάει η καρδιά σου να βουτήξεις και πλάι τους!

Στο δρόμο για το Changi Airport, ένα υπερσύγχρονο αεροδρόμιο, το μοναδικό του κόσμου που διαθέτει κήπο με πεταλούδες και 900 φωταγωγούς για εξοικονόμηση ενέργειας, ο οδηγός μας μάς πληροφορεί ότι οι ζαρντινιέρες που χωρίζουν τις λωρίδες ανόδου-καθόδου στη μεγάλη ευθεία που διανύουμε, καμουφλάρουν έναν εφεδρικό, σε περίπτωση ανάγκης, δρόμο.

ceiling_of_changi_airport_t3

Αν μη τι άλλο στη Σιγκαπούρη, όταν ξεκινάς για κάπου ξέρεις ότι θα φτάσεις! Εκτός αν στη ζωή σου θέλεις πάντα σασπένς!