του Γιάννη Παναγόπουλου //

Έρχεται η άχαρη στιγμή που φίλος γράφει βιβλίο, κυκλοφορεί βιβλίο και κάνεις συνέντευξη μαζί του. Υποκειμενικότητα στο θεό χωρίς, όμως, αμυχή ανειλικρίνειας. Δεν μπορώ να πω αν το γκέι μυθιστόρημα “Στο Χωριό” του Μανώλη Κιλισμανή είναι καλό βιβλίο. Το διάβασα απνευστί. «Και τι έγινε;» ίσως πεις και δεν θα διαφωνήσω καθόλου μαζί σου. Έχω όμως κάτι ακόμα. Ισόποσα καλό με τα προηγούμενα. Το (προ)τελευταίο βιβλίο ελληνικής λογοτεχνίας που διάβασα χάνεται πενταετία πίσω. Έχω την αίσθηση πως δεν έχασα κάτι συνταρακτικό. Δεν έχω ιδέα για τη συγγραφική σκηνή της χώρας.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τον συγγραφέα τού “Στο Χωριό” τον γνώρισα μέσα δεκαετίας του ’90 στο Ρόδον (το θυμάσαι; ). Η μια κουβέντα για μουσική έφερε τη δεύτερη και μετά ανακαλύψαμε πως έχουμε κοινούς φίλους, πως κάποιες φορές μας άρεσαν τα ίδια συγκροτήματα, πως πηγαίναμε στις ίδιες συναυλίες. Αυτό δεν ήταν ποτέ λίγο. Εσύ, εκείνος, εγώ. Αν μοιραστήκαμε ή αν μοιραζόμαστε ακόμα το ίδιο χούι γνωρίζουμε ότι είμαστε κάτι σαν οικογένεια. Μερικές φορές βαριόμαστε ο ένας τον άλλο. Άλλες φορές είναι σαν να κοιμόμαστε σε διαφορετικά κρεβάτια. Άλλες είναι σαν να κάνουμε βαρβάτο σεξ και μετά να κοιμόμαστε αγκαλιά. Πάμε από την αρχή όμως γιατί το άπλωσα πολύ. Ο ήρωας του βιβλίου – ουσιαστικά – είναι ένα παιδί από την επαρχία και άβγαλτο στη ζωή. Ο σεξουαλικός προσανατολισμός του Αρίστου παραμένει κρυφός από την κοινωνία που μεγαλώνει. Εκτονώνεται, όμως, τα καλοκαίρια όταν τουρίστες επισκέπτονται τον τόπο του, μένουν στον ξενώνα που διατηρεί η οικογένειά του. Τα πάντα στη ζωή του και στη ζωή του, μεγαλύτερού του, Αθηναίου που μπλέκει μαζί του ανατρέπονται. Η ζωή αποκτά και για τους δυο τους νόημα και δοκιμάζεται έντονα από τις προκαταλήψεις κοινωνιών που ακόμα δεν συμβιβάστηκαν με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Τα υπόλοιπα μπορείς να τα μάθεις παρακάτω και, σίγουρα, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου.

-Ο Αρίστος φαντάζει ως ο τέλειος εραστής. Είναι υπομονετικός. Μπορεί να ερωτευτεί ανιδιοτελώς. Είναι ικανότατος εραστής. Δεν υποφέρει από μικροεγωισμούς. Στο βιβλίο η απόσταση ανάμεσα σ’ εκείνον και σε σένα – έναν άνθρωπο γεμάτο αδυναμίες – είναι τελικά τόσο μεγάλη;

Δε νομίζω πως υφίσταται απόσταση όταν προκύψει μεγάλος έρωτας. Απλώς κάνεις τις επιλογές σου, παίρνεις τις αποφάσεις σου και αποφασίζεις αν θες να προχωρήσεις κι όπου σε βγάλει. Είναι η στιγμή που γίνονται σκουπίδια όλοι οι χαζοί εγωισμοί σου γιατί καταλαβαίνεις πως πλέον δεν είσαι μόνος. Αναφορικά με την απόσταση με μένα δε ξέρω. Ο ήρωας είναι διαφορετική προσωπικότητα κι ας έχει κάτι από μένα αφού εγώ τον δημιούργησα.

//-Πώς είναι να ψάχνεις γρήγορο σεξ έξω από δημόσιες τουαλέτες;

– Συνήθως βαρετό αλλά μπορεί να σε οδηγήσει στην ανακάλυψη του έρωτα της ζωής σου. Πες πως είναι ένα είδος τελετουργίας το οποίο τείνει να εκλείψει. Και φυσικά είναι προτιμότερο από το περίφημο online dating γιατί είσαι πρόσωπο με πρόσωπο και δεν χρειάζεται να εκθειάσεις τον εαυτό σου με περιγραφές που ανήκουν στα όρια της επιστημονικής φαντασίας.//

-Στο βιβλίο υπάρχει γυναίκα που την ονομάζεις, χαϊδευτικά, Τσούλα. Γιατί έτσι; Γιατί Τσούλα; 

Έχω συναντήσει πολλές γυναίκες οι οποίες εν αγνοία τους δημιούργησαν την Τσούλα. Τις ευχαριστώ.

-Καταγράφεις μια σειρά προκαταλήψεις που αντέχουν ακόμα στην ελληνική κοινωνία και αφορούν το γκέι κίνημα. Αν αυτό το μυθιστόρημα το έγραφες πριν δέκα ή είκοσι χρόνια έχεις την αίσθηση πως το στοιχείο της προκατάληψης στην ίδια κοινωνική ομάδα θα ήταν εντονότερο ;

Οι προκαταλήψεις θα υφίστανται εσαεί ας μη γελιόμαστε. Σαφώς και πριν από 20 χρόνια θα ήταν εντονότερο, αλλά δεν πιστεύω πως η πλειοψηφία της κοινωνίας έχει αλλάξει δραστικά. Μια κοινοβουλευτική απόφαση δεν είναι αρκετή για ν’ αλλάξει το μυαλό.

-Ποιον θα ονόμαζες πούστη σήμερα;

Τον Ψαριανό.

-Οι μικροκουλτούρες – μουσική, βιβλία, ταινίες, μαγειρική, ποτά – που “κουβαλάς” γίνονται εύκολα αποδεκτές από τον Αρίστο. Αυτό γίνεται γιατί σε έχει “ερωτευτεί” ή γιατί πραγματικά του αρέσουν;

-Ο Αρίστος είναι νέος, βρίσκεται ξαφνικά να ζει ένα παραμύθι που δεν τολμούσε καν να φανταστεί κι αφήνεται. Πιστεύω πως οποιοσδήποτε θα έκανε το ίδιο ή μάλλον θα έπρεπε να κάνει το ίδιο ανεξαρτήτως ηλικίας. Δεν σου συμβαίνει κάθε μέρα κάτι ανάλογο κι αν δεν το ζήσεις τότε θα χάσεις πολλά. Δεν το κάνει για να ευχαριστήσει τον σύντροφό του, όντως του αρέσουν όσα βιώνει – όχι απλώς του αρέσουν, αλλά μέσα του παρακαλάει να μη σταματήσουν ποτέ όλα αυτά. Εξαίρεση ίσως αλλά τέτοιος χαρακτήρας είναι.

-Πώς είναι να ψάχνεις γρήγορο σεξ έξω από δημόσιες τουαλέτες;

– Συνήθως βαρετό αλλά μπορεί να σε οδηγήσει στην ανακάλυψη του έρωτα της ζωής σου. Πες πως είναι ένα είδος τελετουργίας το οποίο τείνει να εκλείψει. Και φυσικά είναι προτιμότερο από το περίφημο online dating γιατί είσαι πρόσωπο με πρόσωπο και δεν χρειάζεται να εκθειάσεις τον εαυτό σου με περιγραφές που ανήκουν στα όρια της επιστημονικής φαντασίας.