του Παύλου Κάγιου

Σαν θεατής νιώθω να χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Γούντι Άλεν που εδώ και 50 χρόνια όλες οι ταινίες του – και οι 47! – μας προσφέρουν στιγμές απόλαυσης και μας βγάζουν από την καθημερινή μιζέρια και γκρίνια χρωματίζοντας ακριβώς αυτή την καθημερινότητα με παστέλ  χρώματα ενός ιμπρεσιονιστή καλλιτέχνη. Να είναι καλά στην υγεία του – είναι ήδη 82 χρονών! – και να συνεχίσει να γυρίζει κάθε χρόνο, σχεδόν, ταινία ίσαμε το τέλος της ζωής του. Κάτι ανάλογο  επιθυμούσε να κάνει κι ο δικός μας σκηνοθέτης Νίκος Παναγιωτόπουλος – όπως μου θύμισε ο φίλος και συνάδελφος Νώντας Μανωλίτσης στη δημοσιογραφική προβολή της ταινίας – αλλά το νήμα της ζωής του κόπηκε απότομα.  

Και στο νέο του φιλμ  του Γούντι Άλεν «Wonder Wheel» γυρίζουμε στην αγαπημένη του δεκαετία του ’50 με μεγάλο του «όπλο» την πρωταγωνιστική παρουσία της ξεχωριστής Κέιτ Γουίνσλετ να δίνει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας –με αποκορύφωμα τον μονόλογό της που λες κι είναι βγαλμένος από θεατρικό έργο του Τένεσι Ουίλιαμς. Συν τη μονάκριβη παρουσία του βετεράνου διευθυντή  φωτογραφίας Βιτόριο Στοράρο ο οποίος ως αξεπέραστος μετρ ζωγραφίζει. 
 – Τέσσερις άνθρωποι διασταυρώνονται τη δεκαετία του ‘50 εν μέσω της φρενίτιδας και του χάους, στο εμβληματικό, θεματικό πάρκο του Κόνι Άιλαντ, στη Νέα Υόρκη. Η Τζίνι είναι μία μελαγχολική, συναισθηματικά ασταθής, πρώην ηθοποιός, που πλέον εργάζεται ως σερβιτόρα σε ένα εστιατόριο θαλασσινών. Ο Χάμπτι είναι ο άξεστος χειριστής του Καρουζέλ του πάρκου και σύζυγος της Τζίνι. Ο Μίκι είναι ένας όμορφος νεαρός ναυαγοσώστης, που ονειρεύεται να γίνει θεατρικός συγγραφέας και ενσαρκώνει όλες τις χαμένες ελπίδες και η Καρολίνα είναι η αποξενωμένη κόρη του Χάμπτι, η οποία κρύβεται από τους γκάνγκστερ στο σπίτι του πατέρα της.
Σκηνοθεσία-σενάριο: Γούντι Αλεν
Φωτογραφία: Βιτόριο Στοράρο
Παίζουν:  Κέιτ Γουίνσλετ, Τζιμ Μπελούσι, Τζούνο Τεμπλ, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ.

 

Πέντε αξίες που κάνουν τον Γούντι Άλεν ακαταμάχητο

κείμενο Χρύσα Ματσαγκάνη

1. Το χιούμορ του. Το χιούμορ του Γούντι Άλεν είναι συνήθως αυτοσαρκαστικό, τις περισσότερες φορές black, γλυκόπικρο, υψηλής ταυτόχρονα αισθητικής (σχεδόν φλεγματικό), μια καυτερή πιπεριά που ειρωνεύεται – συνήθως τον εαυτό της. Στο σημείο αυτό ακόμη και οι εχθροί του δεν μπορούν να διαφωνήσουν.

2. Η εποχή της Jazz. Ανεξαρτήτως του πότε και πού διαδραματίζεται η ταινία με το που σβήνουν τα φώτα είσαι προετοιμασμένος να κάνεις ένα μεγάλο ταξίδι στη μελωδία: στη χρυσή εποχή της Jazz με τις Big Bands τους γκάγκστερς, την ποτοαπαγόρευση, τις τιάρες και τα τσάρλεστον. Πολλές ταινίες όπως και το Café Society διαδραματίζονται ακριβώς αυτήν την εποχή.

3. Η καλλιτεχνική συνέπεια. Τα τελευταία χρόνια κάθε καλοκαίρι περιμένουμε να δούμε την καινούρια ταινία του Γούντι Άλεν. Δεν τον πτοούν τα 80 χρόνια του, ακόμη γράφει, σκηνοθετεί, σίγουρα επιλέγει και τη μουσική, ταινίες που ακόμη κι αν δεν έχουν πάντα την οξύνοια κάποιων άλλων προηγούμενων ίσως, είναι πάντως συνεπείς στην ποιότητά τους.

4. Το αστικό τοπίο. Η Νέα Υόρκη δεν είναι απλά ένα σκηνικό αλλά κυριολεκτικά πρωταγωνιστεί στις περισσότερες ταινίες του. Τα τελευταία χρόνια επισκέπτεται όλο και πιο συχνά και την Ευρώπη: Παρίσι, Ρώμη, Βαρκελώνη, Κάτω Ιταλία έχουν πρωταγωνιστήσει και αυτές σε ταινίες του πράγμα που μας έκανε να χαρούμε ιδιαίτερα (καλό το Μανχάταν αλλά και μια αλλαγή τη θες) αν και μάθαμε ότι τα ελατήριά του κάθε άλλο παρά καλλιτεχνικά ήταν: ο ίδιος έχει πει ότι η Σουν Γι ήθελε να δει τον κόσμο..

5. Οι φιλοσοφικές του αναζητήσεις. Οι υπαρξιακοί προβληματισμοί είναι παραπάνω από εμφανείς στις περισσότερες ταινίες του, ακόμη κι όταν αστειεύεται, όταν αντιμετωπίζει με χιούμορ σοβαρούς προβληματισμούς δεν τους υποτιμά κι εμείς τον αγαπάμε ακριβώς γι’ αυτό και τον ακολουθούμε στις υπαρξιακές του περιπέτειες γιατί είναι δικές μας.