του Γιάννη Παναγόπουλου //

Η αποτρόπαιη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου είναι μέρος ενός αληθινού ψέματος που εκτυλίσσεται στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί υπάρχουν άνθρωποι διαθέσιμοι να πεθάνουν. Υπάρχουν άνθρωποι διαθέσιμοι να σκοτώσουν. Και κυρίως υπάρχουν άνθρωποι διαθέσιμοι να αδιαφορήσουν στη θέα τους. Αν πραγματικά θέλεις να μάθεις περισσότερα για το τι συμβαίνει στο κέντρο της πρωτεύουσας – και μένεις στην πρωτεύουσα – ένα διαρκές έγκλημα διαδραματίζεται δύο ή τρία ή τέσσερα ή οκτώ τετράγωνα μακριά από το σπίτι σου.

Ένα σουλάτσο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και διαβάζοντας τις ατάκες που γράφτηκαν για τις συνθήκες θανάτου του Κωστόπουλου πείθει πως πολλοί δεν έχουν εικόνα για το τι συμβαίνει στο κέντρο της πόλης τους. Το κλιπ δολοφονίας είναι το παρόν της πόλης σου. Δεν είναι πως μαζί τα φάγαμε…και στο θέμα της εγκληματικής βίας στην Αθήνα. Είναι πως αποτύχαμε να ισορροπήσουμε ανάμεσα στο ενδιαφέρον – αδιαφορία κάθε φορά που κλειθήκαμε να ντιλάρουμε μαζί τους.

Ο Ζακ Κωστόπουλος είχε άποψη για τη ζωή του. Είχε κινηματική δράση στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Ήταν εθισμένος στα ναρκωτικά. Ο θάνατός του δεν έχει ποσότητα. Είναι κεφάλαιο μιας καθημερινότητας της τοξικής πιάτσας. Η τελευταία δεν ξέρασε θάνατο μόλις χτες. Αν οι επικήδειοι εξαντλούνται στην πράξη του κοσμηματοπώλη και των συνεργών του τότε κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.

Οι δομές του κράτους δεν αρκούν. Και η διαρκής υπενθύμιση πως δεν αρκούν είναι υπέρτατη εκδήλωση της αποτυχίας μας. Έξω από την ΑΣΟΕΕ το βράδυ ο θάνατος σουλατσάρει χωρίς ενδοιασμούς. Η Αθήνα δεν κάνει πια χάρες. Ο Ζακ Κωστόπουλος έφυγε. Σε σοκάρει η πράξη των δολοφόνων του; Μα πού ζεις;