Το Φεστιβάλ του Ρίφκιν (2020) – Μπορεί να γυρίζει ο Γούντι Άλεν τα τελευταία χρόνια την… ίδια, θαρρείς, ταινία, αλλά η φινέτσα, το χιούμορ, οι σινεφίλ αναφορές κι οι χαριτωμένες εμμονές του, τον κάνουν αναντικατάστατο
Συν τοις άλλοις, ο Άλεν – Άλεν Στούαρτ Κόνιγκσμπεργκ το κανονικό όνομά του – ήταν 85 χρονών όταν γύρισε αυτή την ταινία, γεννήθηκε τη πρώτη Δεκεμβρίου του 1935, αποδεικνύοντας στο κοινό ότι παραμένει σε ζηλευτό δημιουργικό κέφι! Το Φεστιβάλ του Ρίφκιν προβάλλει απόψε -Παρασκευή 21 Μαρτίου- το Κανάλι της Βουλής στις 22:00.
Γεμάτη σουρεαλιστικές και χιουμοριστικές στιγμές, η ταινία του Γούντι Άλεν – Το φεστιβάλ του Ρίφκιν – μπλέκει εξωπραγματικές καταστάσεις με ιστορίες αγάπης και ερωτικής απογοήτευσης υφαίνοντας έναν φόρο τιμής στη μεταμορφωτική επίδραση του σινεμά στη ζωή μας.
Το Φεστιβάλ του Ρίφκιν – Σύνοψη
Ο διανοούμενος Μορτ Ρίφκιν (Γουάλας Σον) συνοδεύει τη σύζυγό του Σου (Τζίνα Γκέρσον) στο διάσημο ισπανικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν, ανησυχώντας για το ξεμυάλισμά της με τον νεαρό σκηνοθέτη Φιλίπ (Λουί Γκαρέλ). Στο πίσω μέρος του μυαλού του, ο Μορτ ελπίζει ότι η αλλαγή περιβάλλοντος θα δώσει σπίθα στο πρώτο του υπερφιλόδοξο μυθιστόρημα. Όσο η Σου ασχολείται παθιασμένα με τον γοητευτικό Φιλίπ, ο Μορτ συναντά τη γλυκιά Δρ. Ρόχας (Ελένα Ανάγια) και κάτι μέσα του αλλάζει. Μία διάθεση αναθεώρησης της ζωής μέσα από τη δύναμη του κλασικού σινεμά αναζωπυρώνει την ελπίδα του Μορτ για το μέλλον.
Σκηνοθεσία και σενάριο: Γούντι Άλεν
Πρωταγωνιστούν: Τζίνα Γκέρσον, Γουάλας Σον, Ελένα Ανάγια, Σέρζι Λόπεθ, Κρίστοφ Βαλτς, Λουί Γκαρέλ
•Πέντε αξίες που κάνουν τον Γούντι Άλεν ακαταμάχητο
1. Το χιούμορ του. Το χιούμορ του Γούντι Άλεν είναι συνήθως αυτοσαρκαστικό, τις περισσότερες φορές black, γλυκόπικρο, υψηλής ταυτόχρονα αισθητικής (σχεδόν φλεγματικό), μια καυτερή πιπεριά που ειρωνεύεται – συνήθως τον εαυτό της. Στο σημείο αυτό ακόμη και οι εχθροί του δεν μπορούν να διαφωνήσουν.
2. Η εποχή της Jazz. Ανεξαρτήτως του πότε και πού διαδραματίζεται η ταινία με το που σβήνουν τα φώτα είσαι προετοιμασμένος να κάνεις ένα μεγάλο ταξίδι στη μελωδία: στη χρυσή εποχή της Jazz με τις Big Bands τους γκάγκστερς, την ποτοαπαγόρευση, τις τιάρες και τα τσάρλεστον. Πολλές ταινίες όπως και το Café Society διαδραματίζονται ακριβώς αυτήν την εποχή.
3. Η καλλιτεχνική συνέπεια. Τα τελευταία χρόνια κάθε καλοκαίρι περιμένουμε να δούμε την καινούρια ταινία του Γούντι Άλεν. Δεν τον πτοούν τα 85 και βάλε χρόνια του, ακόμη γράφει, σκηνοθετεί, σίγουρα επιλέγει και τη μουσική, ταινίες που ακόμη κι αν δεν έχουν πάντα την οξύνοια κάποιων άλλων προηγούμενων ίσως, είναι πάντως συνεπείς στην ποιότητά τους.
4. Το αστικό τοπίο. Η Νέα Υόρκη δεν είναι απλά ένα σκηνικό αλλά κυριολεκτικά πρωταγωνιστεί στις περισσότερες ταινίες του. Τα τελευταία χρόνια επισκέπτεται όλο και πιο συχνά και την Ευρώπη: Παρίσι, Ρώμη, Βαρκελώνη, Κάτω Ιταλία έχουν πρωταγωνιστήσει και αυτές σε ταινίες του πράγμα που μας έκανε να χαρούμε ιδιαίτερα (καλό το Μανχάταν αλλά και μια αλλαγή τη θες) αν και μάθαμε ότι τα ελατήριά του κάθε άλλο παρά καλλιτεχνικά ήταν: ο ίδιος έχει πει ότι η Σουν Γι ήθελε να δει τον κόσμο..
5. Οι φιλοσοφικές του αναζητήσεις. Οι υπαρξιακοί προβληματισμοί είναι παραπάνω από εμφανείς στις περισσότερες ταινίες του, ακόμη κι όταν αστειεύεται, όταν αντιμετωπίζει με χιούμορ σοβαρούς προβληματισμούς δεν τους υποτιμά κι εμείς τον αγαπάμε ακριβώς γι’ αυτό και τον ακολουθούμε στις υπαρξιακές του περιπέτειες γιατί είναι δικές μας.
Ποια φίλη, ποιος φίλος του σινεμά μπορεί να αρνηθεί τα παραπάνω;
