Δεν είναι η Eurovision το πρόβλημα από μόνη της. Η μηχανή παραγωγής πολιτισμικών προϊόντων δουλεύει πιο γρήγορα από ποτέ. Υπόσχεται πραγματική διασκέδαση, αλλά τελικά τι αφήνει πίσω της;
Ο Α’ ημιτελικός της Eurovision, η πρόκριση της Ελλάδας με τον Akylas και το «Ferto», ο τελικός του Σαββάτου, η κόντρα Παναθηναϊκού – Valencia, οι ναρκισσισμοί του Μπαρτζώκα, οι Metallica στην Αθήνα, οι Iron Maiden λίγες μέρες μετά: όλα μοιάζουν να πέφτουν πάνω μας σαν κύματα από το ίδιο τσουνάμι. Πριν προλάβουμε να σκεφτούμε τι είδαμε, τι ακούσαμε, τι μας συγκίνησε ή τι μας ενόχλησε, το επόμενο γεγονός έχει ήδη πάρει τη θέση του προηγούμενου.
Αυτή είναι μια πραγματική καταιγίδα γεγονότων. Όχι απλώς η ύπαρξη πολλών θεαμάτων, αλλά ο τρόπος οργάνωσης, προώθησης και κατανάλωσής τους. Ένα τραγούδι, ένας αγώνας, μια συναυλία, ένα viral βίντεο, μια δήλωση, ένα σκάνδαλο: όλα βγαίνουν από την ίδια κουζίνα εντυπώσεων. Όλα απαιτούν άμεση αντίδραση. Σχεδόν τίποτα δεν ζητά σκέψη.
Η Eurovision παρουσιάζεται ως γιορτή μουσικής, όμως λειτουργεί όλο και περισσότερο ως τηλεοπτικό, εμπορικό και γεωπολιτικό προϊόν. Δεν παρακολουθούμε μόνο τραγούδια. Παρακολουθούμε στοιχήματα, εθνικές αγωνίες, σκηνικά εφέ, χορηγούς, δημόσιες σχέσεις και μια ατελείωτη βιομηχανία σχολιασμού. Η μουσική συχνά γίνεται η αφορμή. Το πραγματικό προϊόν είναι η προσοχή μας.
Και η προσοχή μας έχει γίνει το πιο πολύτιμο υλικό της εποχής. Άμεση συγκίνηση, άμεση οργή, άμεση αποθέωση. Η ταχύτητα αντικαθιστά τη σκέψη. Η ένταση αντικαθιστά το νόημα.
Η Eurovision θα τελειώσει. Το ματς θα τελειώσει. Οι συναυλίες θα τελειώσουν. Το ερώτημα είναι τι θα μείνει μετά. Γιατί ίσως το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι βλέπουμε Eurovision, αλλά ότι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τα πάντα σαν Eurovision.
