Του Γιώργου Κουλούρη //
Απόψε η Κυψέλη λάμπει διαφορετικά στα μάτια μου. Δεν το περίμενα. Μια άλλη παρέα έκανε αυτό που η δική μου παρέα θέλει να κάνει. Μπάντα. Πότε θα κάνουμε την πρώτη μας πρόβα;
To 1982, με το σφράγισμα όλων των clubs στην Πλάκα, με τη μεγάλη απώλεια για μας το «Mad» (και ολίγη από «Αρετούσα»), αναζητήσαμε και εντέλει ανακαλύψαμε κοντά στην Πλατεία Αμερικής ένα καινούριο στυλ νυχτερινού μαγαζιού.
Το «Blue Note» που αυτοσυστήνονταν ως «pub» εξελίχτηκε στο απόλυτο, κυριολεκτικά, στέκι εξαιτίας του πολύ φιλικού ιδιοκτήτη, των προσιτών τιμών στα ποτά, της μικρής απόστασης από τη γειτονιά μας, την απουσία άλλων πελατών, την καλή μουσική και βέβαια τα σπανιότατα για την εποχή video που διέθετε. Εκεί είδαμε για πρώτη φορά πολλές από τις μπάντες που αγαπούσαμε από τα βινύλια αλλά ποτέ δεν τις είχαμε δει «εν δράσει».
Αξέχαστο το φιλμάκι – live των Echo & the Bunnymen αλλά και Stranglers, Bauhaus, Joy Division, Pistols μαζί τους και κάτι περίεργοι, που τους ξέραμε μεν σε μεγάλη υπόληψη δεν τους είχαμε δε, και εξαιτίας της extreme εμφάνισης και περισσότερο για τη δυσνόητη, δύσκολη μουσική τους και μιλώ για τους αξεπέραστους Japan.
Κανα 2-3 χρόνια αργότερα και αφού ο φιλικότατος και συμπαθέστατος ιδιοκτήτης πούλησε το “Blue Note”, οι καινούριοι ιδιοκτήτες (οι οποίοι θέλοντας και μη έγιναν φίλοι μας) το μετονόμασαν στο πολύ γνωστό για πολλούς «Muswell’s».
Εκεί λοιπόν, όταν ακόμα ήταν «Blue Note», η μικρή και φιλόδοξη παρέα μας τράκαρε στα τέλη του 1982 με τη σκληρή πραγματικότητα.
Μια βραδιά ελαφρώς προβληματισμένοι είδαμε κάποιο μικρό gig εκτάκτως…
Όλα συνέβησαν γρήγορα και ήταν καταλυτικά, αποκαλυπτικά και σοκαριστικά.
Οι Headleaders έπαιζαν το λαϊβάκι τους ήσυχα και όμορφα έχοντας ήδη βγάλει το πρώτο τους 45άρι στην ονομαστή Creep Records, μπροστά στα έκπληκτα και κόκκινα από το τρίψιμο μάτια μας (και αυτιά μας).
Αυτό που σχεδιάζαμε, συζητούσαμε, διαφωνούσαμε, τσακωνόμαστε και όταν τα ξαναβρίσκαμε ξανασυζητάγαμε (εννοώ ένα κανονικό γκρουπ) για κάποιους αποτελούσε ήδη μια πραγματικότητα.
Εκείνο το live των Headleaders στο «Blue Note», όπως και λίγο αργότερα των Yell-O-Yell, στάθηκε ο καταλύτης ώστε να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι η ανεξάρτητη αθηναϊκή σκηνή του ’80 (που μόνο σαν σουρεάλ ορισμός θα υφίστατο μερικούς μόλις μήνες πριν) όχι μόνο είχε ξεκινήσει αλλά προχωρούσε κανονικότατα «Πρόσω Ολοταχώς».
Στα όρια του ψυχαναγκασμού πλέον όχι μόνο έπρεπε να προσπαθήσουμε αλλά οπωσδήποτε να δημιουργήσουμε τώρα όλα αυτά που χρόνια ονειρευόμασταν.
Οι Psychomafia II, που μόνο στην αρίθμηση φέρνανε στους παλιούς καλούς–κακούς συνονόματους, ουσιαστικά ήταν οι πρώιμοι South Of No North.
Το Τοπ – 5 της εποχής που έπρεπε(!) να φτιάξουμε γκρούπ.
1. Echo & the Bunnymen – “Strars Are Stars”.
2. The Birthday Party – “Mr. Clarinet”.
3. Japan – “Visions of China”.
4. Bauhaus – “Stigmata Martyr”.
5. Theatre Of Hate – “Original Sin”.
Το be continued.
