Προς το παρόν ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Ανδρέας Ψύλλιας έχει δυo-τρεις φανερές αδυναμίες. Η πρώτη, η κύρια, είναι τα κείμενα του Γιάννη Ξανθούλη. Οι υπόλοιπες την ακολουθούν.
Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης θεωρεί πρόκληση τη μεταφορά στη θεατρική σκηνή έργων που δεν γραφτήκαν για εκείνη.
Μετά τη μεγάλη ανταπόκριση του κοινού, η παράσταση της ομάδας «Αυτή και Αυτοί» επιστρέφει στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Υπόγειος Χώρος) με το έργο από το ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη, «Την Κυριακή έχουμε γάμο».
Ο Ανδρέας Ψύλλιας -σκηνοθέτης και μέλος του θιάσου που ανεβάζει την παράσταση- μάς μίλησε για την ανάγκη του να κάνει θέατρο, τον “ανεκμετάλλευτο” κόσμο των κειμένων Ελλήνων συγγραφέων που θ’ άξιζαν να γίνουν θεατρικές πράξεις και τη γεύση που αφήνει στη σκέψη του ο κοινωνικός ενεστώτας της χώρας μας.
-Πώς συναντήθηκες με το έργο του Γιάννη Ξανθούλη;
Το μακρινό πλέον 2015 βρίσκομαι σε κεντρικό βιβλιοπωλείο της Αθήνας για αγορές. Στις καινούριες κυκλοφορίες βλέπω το «Την Κυριακή έχουμε γάμο» και λέω «α, Ξανθούλης! Όλο Ξανθούλη ακούω και Ξανθούλη δεν έχω διαβάσει ακόμα». Ε, τσίμπησα το βιβλίο και η πύλη του ξανθουλικού σύμπαντος άνοιξε. Σε αυτή την οκταετία πλέον έχω διαβάσει τα άπαντά του. Τεράστιος παραμυθάς και συγγραφέας. Ο γάμος που ήταν και το πρώτο που διάβασα, έμελλε να είναι και η αφορμή για τη γνωριμία μας με τον κύριο Γιάννη και τη γυναίκα του και το ανέβασμα της παράστασής μας!
-Ανεβάζετε στη σκηνή κείμενο που δεν αναφέρεται ως θεατρικό. Σ’ αυτή την περίπτωση το πρώτο θεατρικό ζητούμενο ποιο είναι;
Να κάνεις τέτοιο περίτεχνο «κόψιμο ράψιμο» που να μην αλλοιώσεις την κεντρική ιστορία και τους πρωταγωνιστές της, να κρατήσεις παράλληλα τη μαγεία και την ατμόσφαιρα του βιβλίου και να καταφέρεις να κρατήσεις στο τρένο της παράστασης το κοινό που ξέρει τον συγγραφέα και έχει προσδοκίες γνωρίζοντας το ύφος και το στυλ του. Και όλα αυτά βέβαια μέσα σε ένα υποφερτό χρονικό πλαίσιο, ειδικά όταν έχεις απέναντί σου 400 σελίδες που πρέπει να τις κάνεις παράσταση!
-Πώς αγγίζει το “σήμερα” η παράστασή σας;
Θεωρώ ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος στη ζωή του γενικά είναι η συνειδητοποίηση του χρόνου που περνάει και παίρνει μαζί του ανθρώπους αγαπημένους, όνειρα, ελπίδες, προσδοκίες, έρωτες. Περνάει και τα κάνει σμπαράλια όλα και εσύ απλά αβοήθητος στέκεσαι και υπομένεις όλο αυτό. Ποιος δεν θα ήθελε να γυρίσει σε ξένοιαστες εποχές όπου όλα έμοιαζαν παιχνίδι; Σε εποχές όπου ονειρευόμασταν και πλάθαμε κόσμους μαγικούς γεμάτες περιπέτειες. Αυτό παθαίνει ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας, ο Ιορδάνης, ένας κύριος 75+ ετών που επιχειρεί να γυρίσει στην εποχή όπου, σαν παιδί, έβλεπε τον κόσμο των ενήλικων σαν ένα τεράστιο καμβά όπου μπορεί να κάνει ό,τι τρέλα θέλει! Θεωρώ πως όλοι μας, ειδικά στη σημερινή φρενήρη εποχή που ζούμε, θέλουμε να γίνουμε Ιορδάνηδες.
«Τι γεύση μου αφήνει το παρόν! Έχοντας μόνιμα το κεφάλι στραμμένο προς τα πίσω, ανυπομονώ απλά να γίνει παρελθόν ώστε να το αγαπήσω και να το εκτιμήσω κι αυτό.»
-Τι γεύση σού αφήνει το παρόν;
Ρωτάς έναν αθεράπευτα παρελθοντολάγνο που έχει αγκαλιάσει τη δειλία όσον αφορά τη σχέση με τον χρόνο-μεγάλωμα. Τι γεύση μου αφήνει το παρόν! Έχοντας μόνιμα το κεφάλι στραμμένο προς τα πίσω, ανυπομονώ απλά να γίνει παρελθόν ώστε να το αγαπήσω και να το εκτιμήσω κι αυτό. Γιατί να συμβαίνει αυτό, θα μου πεις. Πολλοί λόγοι που ίσως είναι θέμα συζήτησης για άλλη συνέντευξη! Γι’ αυτό θεωρώ ότι το βιβλίο της παράστασης με έχει αγγίξει τόσο πολύ. Γιατί, όπως λέμε και στο δελτίο τύπου, «μια παράσταση για τη βουτιά στο παρελθόν».
-Η παρουσία του δημάρχου Βόλου και ο δημόσιος λόγος του τι νοηματοδοτεί;
Δε νοηματοδοτεί κάτι. Κάνει προκλητικά ολοφάνερη και ξεκάθαρη την ακραία αύξηση της ρητορικής μίσους που υπάρχει σήμερα. Άνθρωποι, διαλεγμένοι από άλλους ανθρώπους-συμπολίτες μας, επιβραβεύονται και χειροκροτούνται για να εκφράζουν δημόσια προσβολές και χυδαιότητες. Έχουμε ελλιπή γνώση βιολογίας και χημείας. Έχουμε ξεχάσει βασικές αρχές, όπως ότι σε όλους μας το ίδιο αίμα κυλάει, τον ίδιο αέρα αναπνέουμε, τις ίδιες βιολογικές ανάγκες έχουμε. Δυστυχώς ο ουμανισμός αγνοείται πανηγυρικά. Και άνθρωποι όπως ο «κύριος δήμαρχος» του Βόλου το επιβεβαιώνει με σκληρό τρόπο.
-Τι είναι νέο στο θέατρο;
Μετά από χιλιάδες χρόνια θεάτρου δεν ξέρω αν μπορεί να υπάρξει κάτι νέο. Ως νέο εγώ θα πω ό,τι έχει ψυχή. Όταν βλέπω παράσταση να έχει ψυχή μέσα τρελαίνομαι από τη χαρά μου και τον ενθουσιασμό μου. Ούτε λεπτομέρειες κοιτώ ούτε τίποτα. Δυστυχώς, στη βιάση του χρόνου και της ανάγκης να ανέβουν κι άλλες κι άλλες κι άλλες παραστάσεις χάνεται το βασικότερο υλικό της συνταγής. Άρα, όταν βλέπω κάτι δροσερό και ζωντανό, τότε θα πω να μια νέα προσέγγιση.
-Πώς είναι να σκηνοθετείς τον εαυτό σου;
Ό,τι χειρότερο. Το κάναμε στις αρχές μας σαν ομάδα αλλά είδαμε και μόνοι μας ότι απλά δεν αποδίδει όσο θέλαμε! Δε γίνεται να έχεις μυαλό να σκηνοθετείς και παράλληλα να προσπαθείς να συγκεντρωθείς και σε ρόλο. Είναι η Σκύλα και η Χάρυβδη μαζί με συμπληγάδες πέτρες για επιδόρπιο. Τα μάτια απ’ έξω πάντα χρειάζονται. Όσο είναι πάνω, το οπτικό πεδίο είναι πάντα περιορισμένο και ημιτελές. Γι’ αυτό και στον γάμο κατέβηκα οριστικά κάτω και ανέλαβα καθαρά την καυτή πατάτα της σκηνοθεσίας.
-Αυτοκριτική ή αυτοσαρκασμός;
Αυτοσαρκασμός βέβαια, γιατί εμπεριέχει και την αυτοκριτική αλλά σε ένα πιο ανάλαφρο και χιουμοριστικό πλαίσιο! Ας προσπαθήσουμε να διορθωθούμε γελώντας! Τι καλύτερο και πιο υγιές από αυτό.
«Η λέξη «βίωμα» είναι παντοδύναμη. Μας κάνει αυτό που είμαστε!»
-Γιατί επιμένεις ν’ ανεβάζεις στο θέατρο Έλληνες συγγραφείς;
Ως ομάδα έχουμε εστιάσει σε Έλληνες συγγραφείς γιατί θεωρούμε ότι η δεξαμενή βιβλίων είναι ατελείωτη και υπάρχουν εκατοντάδες διαμάντια έτοιμα να σμιλευτούν. Η διαδικασία τού να γεννάς στη σκηνή σελίδες ενός βιβλίου είναι σχεδόν μαγική. Και οι Έλληνες συγγραφείς είναι μεγάλοι «μάστορες» στη δημιουργία ιστοριών. Κουβαλάμε σαν χώρα τόσα βιώματα και πόνο, έχουν γραφτεί τόσα αξιόλογα κείμενα που είναι κρίμα να μένουν μόνο στα ράφια των βιβλιοθηκών και να μη γίνεται προσπάθεια να δειχτούν και σκηνικά. Και επίσης με κείμενα Ελλήνων συγγραφέων μπορεί να υπάρξει ταύτιση από κόσμο όλων των ηλικιών. Η λέξη «βίωμα» είναι παντοδύναμη. Μας κάνει αυτό που είμαστε! Και όταν συναντώνται στις δύο πλευρές του θεάτρου άνθρωποι με κοινά βιώματα (ηθοποιοί, κείμενο – θεατές) τότε όλοι γίνονται ένα. Θαυματουργό συναίσθημα.
«Την Κυριακή έχουμε γάμο»
Θεατρική μεταφορά του μυθιστορήματος του Γιάννη Ξανθούλη
Για 2η χρονιά στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Παρασκευή και Σάββατο στις 21:30
Πρεμιέρα Παρασκευή 20 Οκτωβρίου
Σημείωμα του συγγραφέα:
Η ιστορία τοποθετείται στις αρχές της δεκαετίας του πενήντα, μια δεκαετία που την αφομοίωσα παρατηρώντας σαν παιδί τον επαρχιακό μεταπολεμικό κόσμο. Πιθανότατα να ήταν και η πιο λοξή ευτυχισμένη μου δεκαετία. Φυσικά ο ήρωας δεν είμαι εγώ.
Παρατηρητής είμαι.
Στο βιβλίο όλα ξεκινούν από το σήμερα για να χαθούν σε ένα αμφίσημο χθες με άλλα ακούσματα, γεύσεις και προσδοκίες. Μια χήρα με τον εντεκάχρονο γιο της ξεκινούν ένα ταξίδι από την Αθήνα στην Αλεξανδρούπολη, τότε που οι νότιοι τη θεωρούσαν «τέρμα Θεού». Στο ταξίδι που γίνεται για παραθεριστικούς λόγους, όπως ισχυρίζονται οι ήρωές μου, θα μπλεχτεί κι ένας επεισοδιακός απρόσμενος γάμος. Αυτά ως προς το μυθιστόρημα.
Όμως ποτέ δε φαντάστηκα πως ο «Γάμος» θα αποκτούσε διαφορετική υπόσταση από αυτή του βιβλίου. Κι εδώ ξεκινά άλλο ταξίδι ακόμη πιο περίεργο και προκλητικό. Γι’ αυτό ευχαριστώ τη θεατρική ομάδα «Αυτή κι Αυτοί» που προσπάθησε μια δεύτερη ανάγνωση της Κυριακής του γάμου με δικό της πια κοίταγμα.
Με τις ευχές μου
Γιάννης Ξανθούλης
Η ομάδα «Αυτή κι Αυτοί» δημιουργήθηκε από τον Σπύρο Αναστασίνη, την Ελένη Αληφραγκή και τον Αντρέα Ψύλλια. Το βάπτισμα του πυρός ήρθε το 2017, στο διαγωνιστικό Φεστιβάλ Duet Yourself του θεάτρου Άλφα, όπου παρουσιάστηκε η πρώτη τους δουλειά, και πιο συγκεκριμένα τα πρώτα 15λεπτά της διασκευής του «Βουρκόλακα» του Αργύρη Εφταλιώτη.
Αυτό ήταν και η αφορμή, ώστε δύο χρόνια αργότερα το έργο να γίνει ολοκληρωμένη παράσταση και να παρουσιαστεί στο κοινό. Τότε η «Αυτή και Αυτοί» έγιναν τετράδα αφού στην ομάδα ήρθε και ο Τάσος Χαλάς. Η επόμενη παράσταση έγινε το 2022, όταν παρουσίασαν τον «Ζητιάνο» του Ανδρέα Καρκαβίτσα.
Την Άνοιξη του 2023, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, συνέχισαν την αγαπημένη τους ασχολία και δραματοποίησαν ένα ακόμη μυθιστόρημα, του τεράστιου παραμυθά Γιάννη Ξανθούλη , το βιβλίο «Την Κυριακή έχουμε γάμο». Η παράσταση γνώρισε μεγάλη επιτυχία και τον Οκτώβρη επιστρέφει στον ίδιο χώρο, με τις ευλογίες του συγγραφέα.
Τον Ιούνιο του 2023, συμμετείχαν με την παράσταση «Βουρκόλακας» στο διήμερο δράσεων του «Ευρωπαϊκού Δικτύου κατά της Βίας» (European Anti-Violence Network)με στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού σχετικά με την ενδοοικογενειακή βία κατά των γυναικών, την σεξουαλική βία και την σχέση τους με την πατριαρχικά δομημένη κοινωνία μας.
Ταυτότητα Παράστασης:
Διασκευή/Δραματοποίηση: «Αυτή κι Αυτοί» & Σπύρος Κορώνης
Σκηνοθεσία: Αντρέας Ψύλλιας
Σκηνογράφος- Ενδυματολόγος: Αλεξάνδρα Μπαρή
Κατασκευή κοστουμιών: Αλεξάνδρα Μπαρή, Γεωργία Καραθανάση
Επιμέλεια Κίνησης- Χορογραφίες: Αφροδίτη Καλαφάτη
Πρωτότυπη Μουσική- Στίχοι: Ελένη Αληφραγκή
Σχεδιασμός φωτισμών: Γιάννης Καραλιάς
Φωτογράφιση- Video: Αλεξάνδρα Μπαρή
Επικοινωνία- Δημόσιες σχέσεις: Γιώτα Δημητριάδη
Παίζουν: Ελένη Αληφραγκή, Σπύρος Αναστασίνης, Τερέζα Καζιτόρη, Ηρώ Κόκκινου, Πάνος Μαλικούρτης, Γεωργία Σωτηριανάκου, Τάσος Χαλάς, Αντρέας Ψύλλιας
Παραγωγή: Αυτή κι Αυτοί ΑΜΚΕ
Πληροφορίες:
Διάρκεια Παράστασης: 100 λεπτά
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:30
Εισιτήρια: 13€ (Κανονικό), 10€ (Μειωμένο)
Προπώληση: Ticketservices
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Πειραιώς 206,
(Ύψος Χαμοστέρνας)Ταύρος,
Τηλ.: +30 210 341 8550
