Προσοχή! Εύθραυστον! – Εξομολογήσεις που μετατρέπονται σε αναμετρήσεις. Με τους εαυτούς, με τους άλλους. Εντός κι εκτός. Με την προσοχή που δίνουμε σε ένα πολύτιμο κρύσταλλο. Γιατί τι άλλο, ειναι η ψυχή από ένα διάφανο κρύσταλλο. Κάποτε θολό. Κάποτε βρώμικο. Κάποτε λαμπερό. Πάντα όμως κρύσταλλο. Άνθρωποι της τέχνης σε δέκα ερωτήσεις-δέκα ιστορίες που μοιάζουν προσωπικές, μπορεί να αφοράν όμως όλους. Α, και μια ερώτηση για την ίδια την Τέχνη. Πως αλλιώς…
Ελένη Γκασούκα – Σκηνοθέτρια. Την περίοδο αυτή σκηνοθετεί στο Θέατρο Ψυρρή τους ««Ήρωες best off»» σε ιδέα και κείμενο δικό της, σε μια φρέσκια αναβίωση της σαρωτικής παράστασης του 2006 «Ήρωες».
Μια ιστορία που με συνοδεύει… 1976… Δεκέμβριος Αθήνα…Μια γυναίκα πηγαίνει στον οδοντίατρο και του ζητά να της αφαιρέσει τα χρυσα της δόντια. Ο γιατρός σίγουρος πως θέλει να τα αντικαταστήσει με άσπρα καινούργια, είναι έτοιμος μετά την εξαγωγή, να πάρει τα μέτρα για να της ετοιμάσει τα νέα δόντια. Η γυναίκα τον σταματάει, τον ρωτάει τι του οφείλει για τις εξαγωγές και με ναρκωμένο πρησμένο στόμα τον ευχαριστεί, τον πληρώνει και φεύγει με τα χρυσα της δόντια που τα έχει τυλίξει σε ένα άσπρο μαντήλι. Πριν ακόμη υποχωρήσει η επίδραση της ξυλοκαίνης η γυναίκα αυτή είχε πουλήσει τον «χρυσό της» με όσα της πρόσφερε ο ενεχυροδανειστής και γύρισε σπίτι της. Παρέδωσε τα χρήματα στον απελπισμένο από τα χρέη σύζυγο της, πείθοντας τον πως τα βρήκε ως εκ θαύματος κρυμμένα στην φόδρα του παλτού της νεκρής, εδω κι ένα χρόνο, μητέρας της. Ο άνδρας της έκπληκτος από το γεγονός αλλά και ανακουφισμένος, έκλαψε για την πεθερά του, την συγχώρησε και μετανόησε που την κατηγορούσε. Πήρε τα χρήματα και αμέσως τηλεφώνησε στον δανειστή του. Έτσι κατάφερε να ανακτήσει το κύρος και την αξιοπιστία του. Η γυναίκα χάρηκε με την χαρά του αλλά δεν τόλμησε να χαμογελάσει για να μην προδώσει το κενό στην οδοντοστοιχία της…
Ένα πρόσωπο που με σημαδεύει… Το προσωπο της μητέρας μου, που το θυμάμαι ολοζώντανο και μέσα στη γλυκά όταν μου έπλεκε τις κοτσίδες και κατακίτρινο στην κηδεία της βασανισμένο από την μακροχρόνια ασθένεια.
Μια κατάσταση που με τσακίζει… Η αδικία μπορεί να με τρελάνει, μπορώ να χάσω εντελώς τον έλεγχο του εαυτού μου. Δεν είμαι καλή να χειριστώ τέτοια θέματα.
Ένα όνειρο που με «στοιχειώνει»… Δεν είναι όνειρο ακριβώς. Είναι Μόρα. Υπνική παράλυση λέγεται επιστημονικά. Κάθονταν βαρύς στον θώρακα μου ένας πίθηκος.
Θραύσματα που με ολοκληρώνουν… Δεν ξέρω αν είναι πέντε ή σαρανταπέντε, αλλά η αληθεια είναι πως έτσι σαν ένα παζλ κάθε φορά ολοκληρώνεται αυτό που έχω να γράψω. Είτε κωμωδία είτε δραμα, εκεί κάπου μέσα στον πόνο, μοντάρω διαφορα κομμάτι…
Ένας ανεκπλήρωτος στόχος… Ο Χρυσός Λέοντας, το Νόμπελ, ένα Πούλιτζερ…κατι ξερω ΄γω…
Ένας εκπληρωμένος «έρωτας»… Χόρεψα, έπαιξα, ερωτεύτηκα, έγραψα, σκηνοθέτησα, έγινα μάνα, γιαγιά, όλα αυτά εκπληρώθηκαν, «μην είμαστε και πλεονέκτες» που έλεγε κι ο Χατζηχρήστο!
Τι δικό μου θα καταργούσα; Τίποτα, μου χρειάζονται όλα!
Τι «ξένο» θα υιοθετούσα; Ό,τι μ´αρεσει το υιοθετώ αφομοιώνοντας το χωρίς ενοχές.
Εγώ κι Εγώ… εχθροί ή φίλοι; Κι έτσι και αλλιώς. Όσο μεγαλώνεις πάντως σε «παίρνεις απόφαση»…οπότε φίλοι.
Στην τέχνη υπάρχει νέο και παλιό; Κάθε τι προσωπικό είναι νέο, κάθε τι εφετζίδικο το είδαμε πολλές φορές κάτ εξακολούθηση…
Γεννήθηκε στην Αθήνα και αποφοίτησε από την ανώτερη επαγγελματική σχολή της Ραλλού Μάνου. Συνέχισε τις σπουδές της στο Κέντρο Σύγχρονου Χορού στο Παρίσι και χόρεψε στο Grand Theatre De Rennes για δύο χρόνια. Συνεργάστηκε με το Αέναον Χοροθέατρο του Daniel Lommel και ταυτόχρονα χορογράφησε πολλές παραγωγές του ΚΘΒΕ. Συνεργάστηκε ως performer με το Μικρό Χορευτικό Θέατρο της Λίας Μελετοπούλου.
Πήρε μέρος στην παράσταση του Bob Wilson στην πολιτιστική Ολυμπιάδα και ήταν η χορογράφος της τελετής λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Από το 2005 γράφει και σκηνοθετεί στο θέατρο.
Με τον ηθοποιό Θοδωρή Αθερίδη το 1990 απέκτησαν μια κόρη, την ηθοποιό Φωτεινή Αθερίδου.
