Γιώργο Σίμωνα, τι κάνεις στη μέση του ωκεανού στο Rabbithole;
Τρυπώσαμε στις πρώτες πρόβες της παράστασης και γίναμε οι πρώτοι μάρτυρες σε μια σκηνική αφήγηση όπου ο λόγος δίνει τη θέση του σε μια πρωτότυπη εικαστικότητα . Η παράσταση είναι κατά 80% βουβή από λόγια, στη βάση του βωβού κινηματογράφου, μια θεατρική τεχνική που ωστόσο ο Γιώργος Σίμωνας αναβαθμίζει και εξελίσσει.
Ένα βυθισμένο καράβι είναι το σκηνικό που δεσπόζει στη σκηνή του Rabbithole και είναι αυτός ο τόπος της ιστορίας που είναι έτοιμη να ξετυλιχθεί. «Η γραμμή σκιάς», αυτό το παράδοξο αλλά γοητευτικό έργο του Τζόζεφ Κόνραντ, παίρνει σάρκα και οστά και εισάγει το κοινό στον μυστηριώδη κόσμο του διάσημου πολωνού συγγραφέα που έγραψε όλα του τα έργα στην αγγλική γλώσσα.
Η ιστορία, όπως και όλες του συγγραφέα (ο ίδιος άλλωστε υπηρέτησε επί 16 χρόνια στα εμπορικά πλοία της Μεγάλης Βρετανίας κι έκανε μεγάλα ταξίδια), αναφέρεται στη θάλασσα και τον κόσμο της. Ένας νεαρός υποπλοίαρχος ενώ είναι έτοιμος να εγκαταλείψει τη θάλασσα, δέχεται την πρόταση να αναλάβει το τελευταίο ταξίδι ενός γέρικου πλοίου με πλήρωμα ξένους ναυτικούς και με μια «κατάρα» να τους συνοδεύει. Δυσοίωνα σημάδια δεν τους εμποδίζουν να ξεκινήσουν, ωστόσο το πλοίο λίγες μέρες μετά καθηλώνεται στη μέση του ωκεανού, το πλήρωμα χτυπιέται από ασθένεια, και ένας αγώνας αντοχής και επιβίωσης ξεκινά.
Ο κόσμος του Κόνραντ, είναι άκρως συμβολικός. «Η γραμμή της σκιάς» γράφτηκε το 1917, κι ενώ ακόμα εξελίσσεται ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, κι η αλληγορία του είναι καταφανής. Πέρα ωστόσο από αυτή την έμμεση ιστορική αναφορά και υπαινιγμό, τον Τζόζεφ Κόνραντ απασχολούν διαχρονικά φιλοσοφικά ζητήματα.
Το μυστήριο, το υπερφυσικό και το ανεξήγητο γίνονται απλά το όχημα και το εργαλείο να μιλήσει για την αέναη μάχη του παλιού με το καινούριου. Της νιότης και της ωριμότητας. Η «γραμμή σκιάς» αυτούς ακριβώς τους δύο κόσμους οριοθετεί. Το πέρασμα από την ανέμελη ξεγνοιασιά στην βαρυσήμαντη ευθύνη. Είναι η γραμμή που οριοθετεί την παραφορά από την συγκρότηση. Υπό αυτό το πρίσμα, η «Γραμμή Σκιάς», δεν είναι απλά ένα μυθιστόρημα μυστηρίου, μια ιστορία φαντασμάτων, αλλά μια οξυδερκής αλληγορία για την πορεία προς την ενηλικίωση και τις μάχες της ζωής.
Οι ήρωες του είναι άνθρωποι κοινοί, καθημερινοί, οι διάλογοι του φυσικοί, η αφήγηση του ανθρώπινη, και ο Γιώργος Σίμωνας καθοδηγεί τους ηθοποιούς και την παράσταση σε μια σκηνοθετική γραμμή που υπηρετεί τη ρεαλιστική εξιστόρηση μέσα από παράδοξα κοιταγμένους άξονες.
Τρυπώσαμε στις πρώτες πρόβες της παράστασης και γίναμε οι πρώτοι μάρτυρες σε μια σκηνική αφήγηση όπου ο λόγος δίνει τη θέση του σε μια πρωτότυπη εικαστικότητα. Η παράσταση είναι κατά 80% βουβή από λόγια, στη βάση του βωβού κινηματογράφου, μια θεατρική τεχνική που ωστόσο ο Γιώργος Σίμωνας αναβαθμίζει και εξελίσσει.
Παρόλο που δημιουργεί επί σκηνής ζωγραφικά θαρρείς τέμπλα, το ηχοτόπιο και η κίνηση είναι αυτά που δίνουν το γενικό ρυθμό της παράστασης. Μουσικές συνθέσεις σε πιάνο (από την Τώνια Ράλλη), κλασικά κομμάτια (αναγνωρίσαμε έντονα Βιβάλντι), ήχοι από όργανα και ανθρώπους, υπέρτιτλοι, ηχογραφημένη μονοπρόσωπη αφήγηση και έντονη σωματικότητα (Άννα Ανουσάκη), αποτελούν τον σκηνικό άξονα της. Θα έλεγε κανείς πως η παράσταση αποτελεί μια σπουδή πάνω στον «ήχο» και τη λειτουργία του στο θέατρο. Ο ίδιος ο «ήχος» ανάγεται στον μέγα αφηγητή της ενώ ο λόγος λειτουργεί επικουρικά σαν σύμπλεξη.
Οι Γιάννης Λεάκος, Δημήτρης Ντάσκας, Γιώργος Τζαβάρας, Μιχάλης Ζαχαρίας, Γεωργία Σωτηριανάκου και Ιωάννα Σίσκου, καθοδηγούνται και εργάζονται στην «ησυχία» και στη «σιωπή», αυτή την νεκρική που επιβάλλει η ατμόσφαιρα του βαλτωμένου πλοίου, ενός σωστού πλωτού τάφου, στη μέση του πουθενά.
Η παράσταση που ετοιμάζει ο Γιώργος Σίμωνας, μετά από οκτώ χρόνια συστηματικής μελέτης του έργου, ανοίγει -και αυτό είναι το έτερο σημαντικό- μια καινούρια διάστασή του. «Δεν είναι απλά το θέμα της επιβίωσης, που παραμένει μέγα πανανθρώπινο ζητούμενο από καταβολής κόσμου» θα μου πει με νόημα «αλλά εκείνο που με απασχολεί στην παράσταση, η προοπτική που της δίνω και ο δραματουργικός πυλώνας της είναι η αλληλεγγύη ανάμεσα στους ανθρώπους, εκείνο το «ισχύς εν τη ενώσει» που ακούγεται ίσως κούφιο στις δικές μας μέρες της απόλυτης ατομικότητας, αλλά αποτελεί τον κολοφώνα της ίδιας της ζωής. Είναι ρεαλιστικό γεγονός, κοινωνική επιταγή πως δεν μπορούμε να ζήσουμε ο ένας χωρίς τον άλλο. Η ίδια η Ιστορία αυτό ακριβώς μας διδάσκει, και ο Κόνραντ , με ευφυία αυτό μας καταδεικνύει».
Και κλείνοντας, θα μας αποκαλύψει δυο-τρεις στίχους του Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ, του Άγγλου ρομαντικού ποιητή 19ου αιώνα, οι οποίοι έγιναν η προμετωπίδα της σκηνοθετικής αντίληψής του για το έργο: «Υπάρχουν δύο ζωές: Η ζωή και η ζωή μέσα στο θάνατο. Η πρώτη είναι η κανονική ζωή μέσα στον κόσμο και η άλλη είναι η ζωή στα σύνορα του κόσμου αυτού με τον άλλο κόσμο».
Η «Γραμμή της Σκιάς» έχει πρεμιέρα την Κυριακή 9 Μαρτίου στο Rabbithole και θα παίζει κάθε Κυριακή στις 18:30 και Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15. Εισιτήρια μπορείτε να προμηθευτείτε ΕΔΩ
Συγγραφέας: Τζόζεφ Κόνραντ
Σκηνοθεσία / Διασκευή / Δραματουργική επεξεργασία: Γιώργος Σίμωνας
Μουσική Σύνθεση / Πιάνο: Τώνια Ράλλη (Here, Dragon)
Κινησιολογία / Βοηθός σκηνοθέτη / Βοηθός δραματουργού: Άννα Ανουσάκη
Ενδυματολογία: Γκέλυ Γκότση
Σκηνογραφία: Γιώργος Σίμωνας, Socos
Φωτισμοί: Γιώργος Βλαχονικολός – Ελεάννα Γιασεμή
Ηχογραφήσεις / Sound Design: Γιάννης Σκανδάμης
Σχεδιασμός Υπέρτιτλων: Παναγιώτης Λαμπής
Φωτογραφίες: Μαρία Τούλτσα
Γραφιστικά: Ηλίας Πανταλέων
Κατασκευή Σκηνικού: SICKMYDUCK.LAB
Υπέυθυνη Επικοινωνίας: Χρύσα Ματσαγκάνη
Φροντιστήριο / Βοηθοί Παραγωγής: Ηως Αντωνοπούλου, Ιωάννα Μακεβέι
Παραγωγή: Ομάδα Νοσταλγία & Rabbithole
Ερμηνεία: Γιάννης Λεάκος, Δημήτρης Ντάσκας, Γιώργος Τζαβάρας, Μιχάλης Ζαχαρίας, Γεωργία Σωτηριανάκου, Ιωάννα Σίσκου
* Η παράσταση πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού
