Xcellence + Terselle = Worthy of Love
Ή αλλιώς πώς φτιάχνεις ένα παντοδύναμο καλοκαιρινό pop τραγούδι
Ο Xcellence είναι παραγωγός και συνθέτης με κλασική παιδεία στα κρουστά, αλλά με καρδιά στραμμένη στον σύγχρονο ηλεκτρονικό ήχο. Η Terselle, τραγουδίστρια και σκηνοθέτρια, κουβαλά την pop αισθητική των 00s και μια κινηματογραφική ματιά που μετατρέπει κάθε κομμάτι σε μικρή ιστορία. Στο Worthy of Love συναντιούνται για πρώτη φορά, παντρεύοντας τις μελωδικές γραμμές και τα synths με καθαρή pop φωνή και έντονη ατμόσφαιρα. Το αποτέλεσμα είναι ένα κομμάτι που δεν ακούγεται απλώς, το ζεις, σαν σκηνή από ταινία που θες να ξαναπαίξεις. Αν αγαπάς την pop που έχει ψυχή, την παραγωγή με λεπτομέρεια και τις συνεργασίες που γεννιούνται αβίαστα, αυτό το τραγούδι αξίζει τον χρόνο σου.
Για να γνωρίσουμε καλύτερα τον κόσμο τους, μιλήσαμε με τον καθένα ξεχωριστά. Τρεις ερωτήσεις για τον Xcellence, τρεις για την Terselle και μία κοινή, για να δούμε τι σημαίνει «όραμα» μέσα από τα δικά τους μάτια.
Τρεις ερωτήσεις για τον Xcellence
Το “Silence” δημιουργήθηκε μέσα σε μια περίοδο παύσης και σιωπής. Τι ρόλο παίζει η ησυχία στη δική σου δημιουργική διαδικασία;
Η σιωπή μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Μερικές φορές η σιωπή διαμορφώνεται από παράγοντες τους οποίους δεν μπορείς να ελέγξεις. Όπως στο έργο του John Cage, «4:33’» το οποίο είναι κυριολεκτικά σιωπή για ακριβώς 4:33 λεπτά, με την ιδέα να είναι πως η «μουσική» του έργου θα διαμορφώνεται κάθε φορά από τις μεταβλητές της εκτέλεσης. Στην ουσία ένα pre-internet ASMR piece που κάθε φορά θα ήταν unique λόγω της μοναδικότητας των περιστάσεων. Π.χ. ένα βήξιμο από το κοινό, ένα αυτοκίνητο να περνάει έξω από την αίθουσα, μια πόρτα να ανοιγοκλείνει, ένα τρίξιμο καθίσματος.
Προσεγγίζοντας με αυτή την conceptual οπτική τη σιωπή, μου φαίνεται απίστευτα ενδιαφέρουσα. Βέβαια συνθετικά η σιωπή για εμένα δημιουργεί αυτομάτως ένταση. Ένα momentum ή κάτι αναπάντεχο – ανάλογα την περίσταση.
Τελευταία, η ησυχία στη δική μου παραγωγική διαδικασία, είναι η ίδια η παραγωγική διαδικασία. Είναι ο δικός μου χώρος μέσα στη χαοτική, always-on καθημερινότητα γεμάτη με κάθε είδους distractions. Ένας χώρος στον οποίο μπορώ να εκφράσω το υποσυνείδητό μου χωρίς να σκέφτομαι. Και σηκώνοντας το βλέμμα για να κοιτάξω το ρολόι, να έχουν περάσει άπειρες ώρες μέσα σε λίγα λεπτά.
Από την Κέρκυρα στην Akacia και από την Terselle στην Urban pop αισθητική. Τι σε τραβάει σε μια συνεργασία; Πώς καταλαβαίνεις ότι “αξίζει”;
Εξαρτάται! Στην περίπτωση της Amy (Akacia) ήταν ένας μεγάλος θαυμασμός για τη δουλειά της – με ενέπνεε για πολλά χρόνια και δεν περίμενα καν να απαντήσει όταν της είχα στείλει τo demo. Αλλά είχα νιώσει ότι ήταν η σωστή στιγμή και η σωστή μουσική. Τελικά το προαίσθημα ήταν σωστό και το Silence βγήκε μέσα σε λίγες μέρες. Αντίστοιχα, στην περίπτωση του Worthy of Love, το οποίο ολοκληρώθηκε στην κυριολεξία μέσα σε λίγες ώρες από όταν μου έστειλε το demo της η Ελίνα (Terselle) – ήταν ένα πολύ ιδιαίτερο connection και μουσικό και ανθρώπινο, το οποίο «μαγειρευόταν» ήδη για κάποιο καιρό. Και τη στιγμή που ήρθε το σωστό έναυσμα, απλά μπήκαν όλα τα κομμάτια του παζλ στη θέση τους, αβίαστα.
Από το Ωδείο και τα κρουστά, στις συνθεσάιζερ γραμμές και στα big beats. Πώς συγχωνεύεται η κλασική παιδεία με την ηλεκτρονική έκφρασή σου;
Πιστεύω πως οι κλασικές φόρμες έχουν μια δύναμη αρχέγονη. Καταφέρνουν και συγκινούν το ανθρώπινο είδος εδώ και αιώνες χωρίς να ξέρουμε ακριβώς γιατί. Και για μένα, εκεί βρίσκεται το άπειρο potential: στο να τη φέρεις σε διάλογο με την αιχμή του ηλεκτρονικού ήχου, με τις απόκοσμες υφές, τις παραμορφώσεις, τους πειραματισμούς. Η κλασική μου παιδεία μού έδωσε εργαλεία, δομή και γλώσσα. Η ηλεκτρονική έκφραση μού δίνει ελευθερία και χώρο να αποδομήσω αυτά τα ίδια εργαλεία με τρόπο που είναι δικός μου. Όταν αυτά τα δύο μπλέκονται, νιώθω πως δημιουργώ κάτι που πατάει πάνω σε δύο κόσμους, αλλά δεν ανήκει απόλυτα σε κανέναν. Περίπου όπως κι εγώ.
Τρεις ερωτήσεις για την Terselle
Το “Worthy of Love” αποπνέει Y2K pop αισθητική, με καθαρή pop φωνή, ατμόσφαιρα και ρυθμό. Ποιες εικόνες ή ήχοι από τα 00s κουβαλάς μέσα σου και πώς διαμορφώνουν τη δουλειά σου;
Από τα 00s κουβαλάω κυρίως την αίσθηση του μινιμαλισμού και της ελευθερίας, αν και τα έζησα από τις γωνίες τους, γιατί ήμουν πολύ μικρή τότε. Μινιμαλισμός, γιατί δεν μεγάλωσα στη Δύση, ο αέρας στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, μετά την πτώση της, ήταν γεμάτος αντιθέσεις και υπόγειο κίνδυνο. Οι επιλογές ήταν λίγες, αλλά οι άνθρωποι είχαν πίστη σε κάτι καλύτερο, νέο και φρέσκο. Μέσα σε αυτή τη μετάβαση, όλοι έψαχναν τρόπους να βρίσκουν την ομορφιά.
Τα 00s για μένα είναι η οικογένειά μου, τα ταξίδια με τους δικούς μου, τα κρύα χρώματα, η τεχνολογία που εξελισσόταν μέρα με τη μέρα, η αγάπη μου για τα μαθηματικά και τα βιβλία, η πολλή μουσική, η αδελφή μου δίπλα μου, πριν φύγει για σπουδές. Είναι τα πειρατικά σάιτ απ’ όπου κατέβαζα μουσική ασταμάτητα, φτιάχνοντας τις δικές μου συλλογές.
Τα 00s είναι κι ο πρώτος μου έρωτας με το punk και synth wave αλλά και με το progressive house και την trance, χωρίς να ξέρω καν ότι αυτά τα είδη έχουν όνομα. Ήταν χρόνια γεμάτα ελπίδα, φουτουρισμό και εκείνη την αθωότητα που πιστεύει πως όλα είναι πιθανά. Όλα αυτά τα κουβαλάω μέσα μου και βγαίνουν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Ο τρόπος που τραγουδάς είναι σχεδόν σκηνοθετικός – κάθε κομμάτι μοιάζει με μικρό φιλμ. Πώς λειτουργεί για σένα η σύνθεση: ξεκινάς από την εικόνα, τη λέξη, τον ήχο;
Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο, το παίρνω για κομπλιμέντο! Μερικοί φίλοι με πειράζουν γιατί λέω συνέχεια «it’s cinematic» όταν θέλω να σχολιάσω κάτι θετικά, χαχα.
Συνήθως ξεκινάω από μια μελωδία, μου έρχεται τελείως τυχαία ή διαλέγω κάποια από πολλές που έχω ήδη στο αρχείο μου και νιώθω ότι ήρθε η ώρα της. Μετά ψάχνω τη θεματική, ρωτάω τον εαυτό μου «τι συναίσθημα μου θυμίζει αυτό που ακούω;» και από εκεί αρχίζω να γράφω ιδέες για στίχους, αν δεν έχω ήδη κάτι έτοιμο στα notes μου.
Γενικά το process αλλάζει κάθε φορά, αλλά το πιο σταθερό είναι ότι σκέφτομαι πάντα σαν curator. Κάθε τραγούδι το φαντάζομαι ολόκληρο, μήνυμα, ατμόσφαιρα, χρώματα, πού και πώς θα το ακούσεις. Θέλω, π.χ., να νιώθεις ότι το ακούς βράδυ, βρέχει, γυρνάς σπίτι με το αμάξι. Σίγουρα βοηθάει που είμαι και σκηνοθέτρια, όλα στο μυαλό μου είναι λίγο σαν μικρές ταινίες.
Και τώρα μια ερώτηση ίδια για τον καθένα σας.
Τι είναι για εσάς “όραμα”; Είναι κάτι που κατασκευάζεται σταδιακά ή κάτι που απλώς ξεσπά όταν όλα συναντιούνται σωστά;
Xcellence
Το όραμα είναι μια φωτιά που καίει μέσα σου συνέχεια. Δεν προσπαθείς να το έχεις, προσπαθείς να μάθεις να το ακούς και να το αποκρυπτογραφείς. Όσο μεγαλώνεις, αλλάζεις και εξελίσσεσαι, μαζί σου εξελίσσεται κι αυτό. Ταυτόχρονα, είναι και μια εξίσωση gut feeling, timing, συνθηκών και εσωτερικής ετοιμότητας. Όταν ευθυγραμμίζονται, κάτι ξεσπάει. Το ξέσπασμα είναι αδύναμο χωρίς άπειρη, αργή και σιωπηλή δουλειά. Το όραμα είναι το κάψιμο στο στομάχι όταν όλα γύρω σου είναι ήσυχα. Ανεξάρτητα από το αν έχεις καλές ή κακές μέρες, ξέρεις πως κάτι συνεχώς σε καλεί, ότι υπάρχει μια θέση για εσένα την οποία έχεις ήδη κατακτήσει, απλά μέχρι να φτάσει εκείνη η χρονική στιγμή, πρέπει να παίξεις το «ρόλο» σου. Στην κυριολεξία, ένα κάλεσμα.
Terselle
Κανένα από τα δύο. Για μένα, το όραμα είναι κάτι με το οποίο γεννιέσαι κάπως σαν το «collective trauma» που περνάει από γενιά σε γενιά. Έτσι κι αυτό έρχεται από ένα συλλογικό πνεύμα της γραμμής σου, κάτι που κουβαλάς χωρίς να το καταλαβαίνεις πάντα.
Ταυτόχρονα όμως, το όραμα μπορεί να ξεκαθαρίσει μέσα από τις εμπειρίες σου. Από αυτά που έζησες και σε οδήγησαν στη συνειδητοποίηση ότι εσύ είσαι το άτομο που πρέπει να εκπροσωπήσει αυτό το μήνυμα, να γίνει παράδειγμα και βοήθεια για άλλους.
Δεν πιστεύω ούτε στο «κατασκευασμένο» όραμα ούτε στην τύχη του. Η τύχη είναι απλώς ένα μικρό κομμάτι του τεράστιου παζλ. Αντίθετα, το δήθεν «κατασκευαστικό» όραμα είναι για μένα ψεύτικο, αν δεν το κουβαλάς βαθιά μέσα σου, δεν αντέχει.
Ακούστε το Worthy of Love ΕΔΩ
Bonus: Μοιραστείτε μαζί μας μια προσωπική Y2K / 00s playlist (5–10 κομμάτια) με tracks που σας επηρέασαν, σας μεγάλωσαν ή έβαλαν μέσα σας το μικρόβιο για αυτό που κάνετε σήμερα.
