Μάνος Βουλαρίνος – Μια μερίδα μπαγιάτικη σάτιρα παρακαλώ!
Η Μποφίλιου ποστάρει στα social Φολέγανδρο Κατά μία έννοια αυτό είναι το θέμα το μεγάλο! Αν καταλαβαίνω καλά την ανακάλυψε “σήμερα”, δηλαδή αργά. Όταν το νησί καταναλώθηκε από το μπουλούκι των γκρικ νεόπλουτων. Κατά τα άλλα το πώς ποζάρει είναι δικό της θέμα. Και το κορμί της δικό της θέμα είναι. Και, μάντεψε, το πώς θα το μοστράρει πάλι δικό της θέμα είναι.
Ο φτωχός ο Βουλαρίνος, ναι εκείνος καλέ που σε κάθε του μιντιακό πέρασμα θέλει να κλέψει την παράσταση παριστάνοντας τον δεξιό Ζαραλίκο, απλά παλεύει να ενσαρκώσει εκείνο το κάτι που η ελληνική δεξιά ποτέ δεν είχε. Μια μερίδα σάτιρας. Μόνο που η σάτιρα δεν είναι ο ΚΨΜιτζίδικος χαβαλές. Η σάτιρα εμπεριέχει τη λεπτότητα του σαρκασμού και κυρίως του αυτοσαρκασμού.
Γεννημένος καημένος ο Βουλαρίνος σχολιάζει τη Μποφίλιου προβάλλοντας 90’s χαβαλέ. Ο αιώνας άλλαξε. Το έχει πάρει χαμπάρι;
Η αλήθεια είναι ότι η Μποφίλιου, που το ρεπερτόριό της είναι ακριβώς εκείνο που με αφήνει αδιάφορο, έχει στρώσει μια μουσική πορεία που ξεπερνά τα τραγούδια της.
Μια light ποπ τραγουδίστρια που δηλώνει Κομμουνίστρια. Αυτό στη ματιά του μπουρζουάζου δεξιού μοιάζει με προσβολή. Για εκείνον η πορεία μιας αριστερής στη μουσική σκηνή της χώρας σκάει συνημμένη με την εικόνα της στυφής φεμινίστριας όπως κατασκευάστηκε και μας παρουσιάστηκε στη δεκαετία του 1980.
Ναι, οι δεξιοί στην Ελλάδα έτσι βλέπουν την “αριστερή” γυναίκα στην ίδια χώρα. Με τρίχες στη μασχάλη και τα πόδια, με ταγάρι στον ώμο, με αμπέχονο τον χειμώνα, με γαστρονομικές προτιμήσεις που απορρίπτουν την κρεατοφαγία. Ναι, η στερεοτυπία είναι ένα κλαμπ που η σχολή Βουλαρίνου αποθεώνει.
Και δεν θα υπήρχε ίσως πρόβλημα με αυτό αν την ίδια στιγμή δεν αναζητούσε διακαώς μια έξοδο, έστω και από μικρή τρύπα, στον παράδεισο της σάτιρας.
Και όλα θα είχαν μια κάποια ελπίδα αν υπολόγιζε ότι το πατροπαράδοτο, το πατριαρχικό, δεν έχει χώρο εντός της. Η αστειούτσικη πρόζα του Βουλαρίνου έχει απλωθεί στο, τελικά, βαθιά ακροκεντρώο κοινό που βλέπει Σκάι, διαβάζει Athens Voice και κάτι άλλα νεοδεξιά media που μάχονται για το δικαίωμα της κοινής λογικής.
Είναι ακριβώς τα ίδια ΜΜΕ που μοιάζουν λες και έχουν αγκαλιάσει το ορθό και με γνήσιο σταλινικό στυλ αγωνίζονται να το επιβάλλουν επειδή έτσι. Ο Βουλαρίνος ανήκει στο ακροατήριό του. Και μεταξύ μας, όπως άλλωστε το λένε και στα social media, με τους δικούς του όρους η εικόνα του είναι απλά τόσο δημοσιοϋπαλληλικά καθημερινή που στην τελική τύχη για εκείνον θα ήταν απλά να βρει μια κάποια γυναίκα να τον κοιτάξει. Καλή του τύχη.
