Υπάρχουν ιστορίες που μας απασχολούν και μετά την προβολή και τη θέασή τους. Όχι για την αγωνία της πλοκής τους, αλλά για τις σκέψεις που γεννούν στο μυαλό μας. Υπάρχουν σειρές που δεν τις βλέπεις απλώς – τις νιώθεις, τις κουβαλάς, γίνονται εσωτερικός διάλογος. Το «Να με λες μαμά», η νέα δραματική σειρά του Alpha, είναι μια από αυτές.
κείμενο: Μάρκος Ψυχάρης
Το είχαμε υποψιαστεί, το επιβεβαιώσαμε στη θέαση του πρώτου επεισοδίου της σειράς στο Cinobo Όπερα, ενός επεισοδίου επιπέδου ξένης παραγωγής, σκηνοθετικά, ερμηνευτικά, τεχνικά. Ωστόσο, πάνω και πέρα απ’ όλα αυτά, το πιο σημαντικό στοιχείο είναι ότι η σειρά είναι σύγχρονη, επικοινωνεί άμεσα με την κοινωνία του σήμερα, με τα ζητήματα του τώρα. Μιλάει γι’ αυτό που συμβαίνει, που συζητιέται, που μας απασχολεί. Δεν κρύβει κάτω από το χαλί, δεν ωραιοποιεί. Ο Alpha τολμά γενναία με αυτή τη σειρά να θέσει τον πήχη πολύ ψηλά: φέρνει την τηλεόραση του αύριο, σήμερα.
Στα επιμέρους τώρα, η σκηνοθεσία του Αντώνη Αγγελόπουλου είναι ένα από τα ισχυρότερα χαρτιά. Ο σκηνοθέτης των επιτυχιών αποδεικνύει για ακόμη μια φορά πως ξέρει να χειρίζεται και το δράμα με ακρίβεια: η πλανοθεσία του είναι προσεγμένη, με πλάνα που δεν αφήνουν να χαθεί ούτε η ένταση ούτε η λεπτομέρεια του συναισθήματος. Με μαεστρία καθοδηγεί τους ηθοποιούς, παίρνοντας από αυτούς ερμηνείες που ισορροπούν ανάμεσα στη συγκίνηση και στη φυσικότητα.
Η εικόνα της σειράς ξεχωρίζει: η φωτογραφία (διεύθυνση φωτογραφίας Βασίλης Μουρίκης) θυμίζει περισσότερο κινηματογραφική παραγωγή παρά τηλεοπτικό προϊόν, με ατμόσφαιρα που συχνά αγγίζει τα στάνταρ μιας διεθνούς πλατφόρμας. Η αισθητική αυτή ανεβάζει συνολικά το επίπεδο και δίνει στη σειρά μια υπογραφή που τη διαφοροποιεί. Στην ίδια γραμμή κινείται και το σενάριο του Νίκου Μήτσα: στιβαρό, μελετημένο, χωρίς περιττές εξάρσεις ή μελοδραματισμούς. Με ακρίβεια ισορροπεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και τη συγκίνηση, δίνοντας χώρο στους χαρακτήρες να «αναπνέουν» αλλά και στους θεατές να νιώσουν το συναίσθημα. Όπως και σε έργα που έχουν θέσει με παρόμοια δύναμη το ζήτημα της γονεϊκότητας και της αγάπης – από το κινηματογραφικό βραβευμένο “Shoplifters” (Κλέφτες καταστημάτων) του Κόρε-έντα ως τον διάσημο “Κύκλο με την κιμωλία” του Μπρεχτ – έτσι κι εδώ η ουσία δεν είναι ποιος γέννησε ένα παιδί, αλλά ποιος στάθηκε πραγματικά δίπλα του. Η απλότητα του λόγου και η δύναμη των καταστάσεων κρατούν τη σειρά γειωμένη, χωρίς να χάνει τη συναισθηματική της ένταση.
Οι ερμηνείες
Η Μαρία Κίτσου με εσωτερική δύναμη και συγκίνηση, δίνει σάρκα και οστά στην Ξένια, τη γυναίκα που προσπαθεί να σώσει το παιδί. Στέκει στο κέντρο της ιστορίας με μια ερμηνεία που ισορροπεί ανάμεσα στη μητρική τρυφερότητα και στη μαχητικότητα. Η μικρή Ναυσικά Κοκοτά σε μια συγκλονιστική παρουσία, ως η μικρή Ιωάννα. Μέσα από την αθωότητα και την εκφραστικότητά της γίνεται ο καθρέφτης του δράματος, μεταφέροντας αβίαστα την ένταση κάθε σκηνής. Η Δήμητρα Βλαγκοπούλου υποδύεται τη Χρύσα, τη βιολογική μητέρα της Ιωάννας, κι είναι σκληρή, ωμή, δίχως ίχνος εξωραϊσμού. Ο Ίβαν Σβιτάιλο, ως Τόλης, σε μια σκοτεινή, επιβλητική ερμηνεία, αποπνέει απειλή σε κάθε του κίνηση, ενσαρκώνοντας τον άνθρωπο που «σκιάζει» τη ζωή του παιδιού και της μητέρας του. Η Φιλαρέτη Κομνηνού, με την αρχοντιά της, φέρνει στο ρόλο βάθος και μια αίσθηση τραγικής σοφίας. Η Δανάη Επιθυμιάδη και η Χριστίνα Μαριάνου, οι δύο αδελφές της Ξένιας, με διαφορετικές αποχρώσεις, αναδεικνύουν μέσα από τις συγκρούσεις και τις αντιθέσεις τους το βάρος της οικογενειακής ευθύνης.
Η ιστορία
Η σειρά «Να με λες μαμά» δεν είναι απλώς μια ιστορία για την παιδική κακοποίηση. Είναι μια σπαρακτική εξερεύνηση της μητρότητας. Τι σημαίνει μάνα; Είναι αυτή που σε γεννά ή αυτή που σε επιλέγει; Είναι εκείνη που σου δίνει ζωή ή αυτή που στη δίνει ξανά όταν όλοι οι άλλοι σου την αφαιρούν; Με μια συγκινητική αφήγηση, η σειρά φέρνει στο προσκήνιο τις πληγές και τις δυνάμεις της οικογένειας, τη δυσκολία της συγχώρεσης, τη σημασία της δεύτερης ευκαιρίας. Μιλά για τις ρωγμές στις ανθρώπινες σχέσεις, για το πώς η αγάπη μπορεί να ανθίσει εκεί που δεν την περιμένεις. Δείχνει πως οι δεσμοί αίματος δεν είναι πάντα αυτοί που καθορίζουν ποιος είναι οικογένειά σου. Καμιά φορά, οικογένεια είναι εκεί που σε διαλέγουν. Και εσύ τους διαλέγεις.
Στο επίκεντρο της σειράς βρίσκεται το δίλημμα ανάμεσα στο νόμιμο και στο ηθικό. Ο θεατής αναγκάζεται να αναρωτηθεί: Εσύ τι θα έκανες; Θα άφηνες ένα παιδί στα χέρια των κακοποιητών του για να προστατεύσεις τον εαυτό σου ή θα θυσίαζες την ελευθερία σου για να του χαρίσεις αγάπη και ασφάλεια; Η σειρά τολμά να σπάσει τη σιωπή και να μιλήσει για όσα δύσκολα συζητιούνται δημόσια. Ταυτόχρονα, επιλέγει να κρατήσει έναν βαθιά τρυφερό και ανθρώπινο τόνο. Παρά το βαρύ της θέμα, στον πυρήνα της υπάρχει η αγάπη: αυτή που σώζει, αυτή που λυτρώνει, αυτή που ξαναγράφει τις οικογενειακές ιστορίες από την αρχή.
Το «Να με λες μαμά» είναι μια ιστορία που γεννά ερωτήματα, που ξεβολεύει, που στέκεται απέναντι στην κοινωνική απάθεια. Που αφήνει το πιο σπουδαίο αποτύπωμα: την ανάγκη να αγαπήσουμε, να φροντίσουμε, να μιλήσουμε!
Η ταυτότητα
Σενάριο: Νίκος Μήτσας
Σκηνοθεσία: Αντώνης Αγγελόπουλος
Διεύθυνση φωτογραφίας: Βασίλης Μουρίκης
Τραγούδι τίτλων: «Θα σ΄αγαπώ». Πρωτότυπη μουσική/Στίχοι: Γιώργος Χατζηνάσιος/Γιάννης Καλαμίτσης. Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη
Παραγωγή: FILMIKI
Πρωταγωνιστούν: Μαρία Κίτσου, Φιλαρέτη Κομνηνού, Ελένη Κοκκίδου, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Ιβάν Σβιτάιλο, Αινείας Τσαμάτης, Δανάη Επιθυμιάδη, Χριστίνα Μαριάνου, Έλενα Μαρσίδου και η μικρή Ναυσικά Κοκοτά.
Ένα υπέροχο τηλεοπτικό γεγονός που δεν πρέπει να χάσετε!
Μια σειρά που ξεπερνά τα όρια και αγγίζει την καρδιά!
«Να με λες μαμά» – Πρεμιέρα την Πέμπτη στις 21:00 με διπλό επεισόδιο στον Alpha!
