Byron – Μπαλάντα για Ένα Δαίμονα (1992) – Ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος («Ο Δράκος», 1956) δημιούργησε μια ταινία που δεν εστιάζει στην Επανάσταση του 1821, αλλά στον ίδιο τον ρομαντικό ποιητή. Το έργο που έπαιξε το Σάββατο 21 Μαρτίου η ΕΡΤ3 πια προβάλλει το Ertflix – ΕΔΩ
Τον χειμώνα του 1824, ο λόρδος Μπάιρον φτάνει στο Μεσολόγγι. Η υποδοχή που του επιφυλάσσεται είναι λιγότερο λαμπρή από εκείνη που ανέμενε. Σκοπός του είναι να ενισχύσει οικονομικά τους επαναστατημένους Έλληνες, αλλά και να επιτύχει προσωπική διάκριση στην Ελλάδα.
Συνεπαρμένος από το ένδοξο παρελθόν του τόπου, ο Μπάιρον, αν και αποστρέφεται τη ζοφερή πραγματικότητα της πείνας και της εξαθλίωσης, δεν αμφιβάλλει ούτε στιγμή για την ορθότητα της απόφασής του. Έρχεται στην Ελλάδα για να ζήσει, να πολεμήσει και, τελικά, να πεθάνει.
Ο Μπάιρον αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο του φιλμ· όλα ξεκινούν και καταλήγουν σε αυτόν. Η διαδρομή του —σωματική και ψυχική— αποτελεί τον βασικό άξονα της αφήγησης, προσφέροντας αφορμή για στοχασμό πάνω σε φιλοσοφικά και υπαρξιακά ζητήματα.
Ο Μάνος Βακούσης ζωγραφίζει ερμηνευτικά στον κεντρικό ρόλο.
Αισθητικά, το «Byron – Μπαλάντα για έναν Δαίμονα» ξεχωρίζει. Τα σκηνικά, τα κοστούμια και το μακιγιάζ είναι άρτια σχεδιασμένα, ενώ σε συνδυασμό με τον ήχο, την υποβλητική φωτογραφία, τον φωτισμό και το μοντάζ, αναπαριστούν με ζωντάνια την ατμόσφαιρα της εποχής και την ψυχολογία των ηρώων. Σκοτεινό, αλλά όχι άχρωμο, το έργο λειτουργεί ουσιαστικά ως ένας επιθανάτιος μονόλογος του πρωταγωνιστή.
Το «Byron» δεν είναι μια «εύκολη» ταινία. Αντιθέτως, πρόκειται για ένα βαθιά προσωπικό έργο. Χρησιμοποιώντας την ιστορική πραγματικότητα ως αφετηρία, ο Κούνδουρος δημιουργεί ένα σύμπαν υπερβολικό και, ενδεχομένως, προκλητικό, με στόχο να αναδείξει την αντιφατική προσωπικότητα του ποιητή.
Σε κάθε περίπτωση, ο θεατής που θα επιλέξει να το παρακολουθήσει θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος: δεν πρόκειται για μια συμβατική αναπαράσταση της Επανάστασης, αλλά για μια διείσδυση στην πνευματική και ψυχική ένταση ενός ετοιμοθάνατου δημιουργού.
