Αλ Τσαντίρι – Λάκης Λαζόπουλος | Η εκπομπή που θα μπορούσε να έχει ως πρόλογο τον επίλογο της
Βλέποντας και ακούγοντας στο περασμένο Τσαντίρι του Λαζόπουλου (στο Mega) τον πολύπαθο, αλλά τόσο γενναίο, τόσο αξιοπρεπή Νίκο Πλακιά να μιλά ελεύθερα, πηγαία, τεκμηριωμένα και χωρίς άγχος στην κάμερα για το έγκλημα των Τεμπών, κάθε συνειδητός πολίτης της χώρας μπορεί να βούρκωσε, να δάκρυσε, να αναστατώθηκε.
Συγχαρητήρια και ας μην κρυβόμαστε. Μόνο ο Λαζόπουλος θα μπορούσε να αποστασιοποιηθεί από τον πρωταγωνιστικό του ρόλο δίνοντας χώρο στο δικό του -συχνά-ενημερωτικό σόου χωρίς να παρέμβει έτσι απλά για να πάρει κάτι από τη δημοσιότητα του φιλοξενούμενου του.
Ο πατέρας που συγκλόνισε βγήκε στον επίλογο του Αλ Τσαντίρι.
Δηλαδή βγήκε αργά. Δηλαδή μέχρι να γίνει αυτό είδαμε τα γνωστά – πια πληκτικά – βίντεο Λαζόπουλου.
Έναν πίθηκο να παίζει το πουλάκι του. Μια υπέρβαρη κυρία να προσπαθεί χωρίς επιτυχία να βγάλει φωτογραφία σε παραλία ένα ζευγάρι. Και ρεπορτάζ από λαϊκές αγορές, όπου οι περαστικοί απαντούσαν στην ερώτηση “Τι άλλη δουλειά θα μπορούσε να κάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης;”
Ο Λαζόπουλος έχει γράψει πολλά χιλιόμετρα στην τηλεόραση. Και στο τηλεοπτικό Τσαντίρι και έξω από αυτό δεν ξεχνάμε πως στη σκηνή ανεβαίνει ως ηθοποιός.
Το ότι παίρνει το ρίσκο να προσπερνά τον ρόλο του κάποτε του έβγαινε σε καλό. Το σατιρικό του ντους ένα κωμικό σόου που περιέχει ισόποσες δόσεις σάτιρας αταξικού χαρακτήρα, ήταν το παιχνίδι που έπαιζε μαζί μας και το απολαμβάναμε.
Στην εκπομπή του έβρισκαν χώρο τα καπρίτσια της ανώνυμης αντισηπτικής κυρίας του Κολωνακίου μέχρι ο Τάκης της Θύρας 7. Ναι, κάποτε όμως. Τότε που ο Λαζόπουλος μαγείρευε τηλεόραση με τους δικούς του όρους. Ξαφνιαζόμασταν με την ευρύτητα των ρόλων που έχτιζε και ανέβαζε στο πλατό και στη σκηνή. Αυτό….όμως παλιά. Πόσο παλιά; Πολύ παλιά.
Ο Λαζόπουλος παίζει μπάλα μόνος στην Ελληνική τηλεόραση. Διαφωνεί κανείς;
Ο στατικός Κανάκης έχει τηλεοπτικό ταβάνι. Κάθεται σε μια καρέκλα, διατάζει, οι άλλοι εκτελούν. Οι άλλοι σόουμαν που θα μπορούσαν να διαταράξουν τη ροή της χρυσόσκονης του Λάκη χάθηκαν στην πορεία του χρόνου. Και τι με αυτό;
Το Αλ Τσαντίρι είναι ένα αυτόνομο τηλεοπτικό προϊόν που φέρει τη σφραγίδα ποιότητας του δημιουργού του. Όταν λοιπόν προσπαθεί δεκαετίες μετά τις εποχές, που μας έκλεινε στα σπίτια μας για να τον δούμε, να τρέξει όπως έτρεχε στο παρελθόν, να μας πείσει με ατάκες των 90s ή των 00s ότι μπορούμε να γελάσουμε μαζί του, μάλλον σηκώνουμε τους ώμους μας ψηλά αμήχανα.
Πάμε από την αρχή. Το χτεσινό Αλ Τσαντίρι θα μπορούσε να έχει ως πρόλογο τον επίλογο του. Η παρουσία του πατέρα που έχασε τα παιδιά του στη δολοφονία των Τεμπών ένωσε τις συνειδήσεις μας. Νιώσαμε επιτέλους ξανά ενωμένοι για κάτι…
Μάλλον μόνο στο Τσαντίρι θα μπορούσε να συμβεί αυτό.
