Αλέξανδρος Μαυρόπουλος – σκέψεις για «Ένα κάποιο κενό». Η μοναξιά μέσα στο πλήθος, το κενό της φροντίδας και της αλληλεγγύης, το κενό της εμπιστοσύνης στον εαυτό μας και στον συνάνθρωπο, το γεγονός ότι όλα γίνονται πολύ γρήγορα και επιφανειακά, όλα αυτά με τρομάζουν και με προβληματίζουν
Σε έναν κόσμο όπου η ανασφάλεια παρουσιάζεται ως κανονικότητα και η μοναξιά παίρνει σχήμα και μορφή μέσα στη βουή και το θόρυβο, το «Ένα κάποιο κενό» της Βαλέριας Δημητριάδου, αρθρώνει έναν λόγο για όσα αντιμετωπίζουμε αλλά προσπερνάμε. Το κενό εδώ δεν είναι αφηρημένη έννοια, αλλά το αποτέλεσμα μιας καθημερινότητας που αφήνει τον άνθρωπο μόνο απέναντι στον εαυτό του.
Ο Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και με σπουδές στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενσαρκώνει στην παράσταση έναν χαρακτήρα φαινομενικά αυτάρκη, βαθιά όμως τραυματισμένο από αυτήν ακριβώς την ψευδαίσθηση αυτάρκειας.
Ζητήσαμε από τον ηθοποιό τις σκέψεις του γύρω από το έργο. Μας έγραψε για τα προσωπικά και συλλογικά κενά, για τη βία της ταχύτητας και της επιφάνειας, για την αποσάθρωση της αλληλεγγύης και τη διάψευση της σταθερότητας στον χώρο του θεάτρου. Χωρίς εύκολες απαντήσεις ή καθησυχασμούς, το θέατρο προβάλλει εδώ ως ένας τόπος όπου η πραγματική ζωή δεν αποκρύπτεται, αλλά αποκαλύπτεται.
- Οι αντιφάσεις των χαρακτήρων, η σύνθεση της πλοκής, ο συναισθηματικός κόσμος καθώς και η αναζήτηση του κομματιού που λείπει ή ψευδαίσθηση ότι έχει βρεθεί στον κάθε ρόλο υπήρξαν από την πρώτη ανάγνωση του έργου της Βαλέριας Δημητριάδου, στοιχεία που με γοήτευσαν και με ιντρίγκαραν για να συμμετάσχω στο «Ένα κάποιο κενό».
- Τι είναι τελικά αυτό το «κάποιο κενό»;
Είναι απουσία, αλλά όχι μόνο έλλειψη· είναι αυτό που φαίνεται εκεί που κάτι έπρεπε να υπάρχει.
Είναι ανασφάλεια, γιατί γεννιέται όταν δεν έχουμε βεβαιότητες.
Είναι παύση, η στιγμή ανάμεσα σε δύο αποφάσεις, δύο λέξεις, δύο ζωές.
Είναι αγωνία, επειδή το κενό μας αναγκάζει να κοιτάξουμε μέσα μας
Είναι εκείνο το σημείο όπου κάτι μας λείπει ή πείθουμε τον εαυτό μας πως το βρήκαμε για να μην μείνουμε μόνοι με το κενό .
- Ο μοναχικός ταξιτζής που υποδύομαι είναι ένας απλός λαϊκός σκληρός και βαθιά ευαίσθητος άνθρωπος που πιστεύει ότι είναι καλά με τον εαυτό του και την ζωή που έχει. Το σημείο που με συγκινεί στον χαρακτήρα αυτόν είναι ότι ενώ φαινομενικά είναι τραχύς και απόλυτος με τον εαυτό του και με τους άλλους, σε μια στιγμή φανερώνει όλη την ευαισθησία και την μοναξιά της ύπαρξης του
- Ο ρόλος δεν είναι ούτε εντελώς «δικός μου», ούτε εντελώς ξένος από μένα. Είναι ένας διάλογος. Και μέσα από αυτόν τον διάλογο αλλάζουμε και οι δύο. Ο ταξιτζής της σκηνής και ο Αλέξανδρος της ζωής. Ή καλύτερα κάπως μετατοπιζόμαστε. Δεν υπάρχει σαφές όριο! Μέσω της αποστασιοποίησης μπορείς να δεις πιο καθαρά τον ρόλο και την συνθήκη που βρίσκεσαι. Δημιουργείται χώρος για σκέψεις και επιλογές. Από την άλλη όμως αν μείνεις σ’ αυτήν μπορεί να έχεις ένα σωστό και άρτιο ρόλο τεχνικά αλλά όχι ζωντανό .
Είναι εκείνο το σημείο όπου κάτι μας λείπει ή πείθουμε τον εαυτό μας πως το βρήκαμε για να μην μείνουμε μόνοι με το κενό
- Το δικό μου «κενό», το «κενό» του Αλέξανδρου, έχει να κάνει με τον φόβο της απώλειας και της απουσίας. Η μοναξιά μέσα στο πλήθος, το κενό της φροντίδας και της αλληλεγγύης, το κενό της εμπιστοσύνης στον εαυτό μας και στον συνάνθρωπο, το γεγονός ότι όλα γίνονται πολύ γρήγορα και επιφανειακά, όλα αυτά με τρομάζουν και με προβληματίζουν. Προσπαθώ όσο μπορώ να αντιστέκομαι σε αυτά και να μην κλείνομαι μόνο στον εαυτό μου και στα προβλήματα μου.
- Ανατρεπτική, ευαίσθητη και ανθρώπινη. Να η παράστασή μας σε τρεις λέξεις.
- Ηθοποιός στην Ελλάδα το 2026. Δύσκολη ερώτηση. Αβεβαιότητα, επαγγελματική ανασφάλεια, αγωνίες, τρέξιμο και κυνήγι. Φυσικά υπάρχει και η αγάπη και το πάθος. Ένας τρόπος ζωής που απαιτεί πολλή ενέργεια, χρόνο, θέληση . Πριν δέκα χρόνια είχα μια αίσθηση σταθερότητας ότι έστω και δύσκολα μπορεί να επιβιώσεις μόνο από το θέατρο. Ελπίζω στο μέλλον η τεχνολογία και η οικονομική κρίση να μην επηρεάσουν αρνητικά το θέατρο
Η παράσταση «Ένα κάποιο κενό» της Βαλέριας Δημητριάδου παίζεται στο Θέατρο Εμπορικόν κάθε Σάββατο στις 18:00, Κυριακή στις 21:00, Δευτέρα και Τρίτη στις 20:00. Εισιτήρια μπορείτε να προμηθευτείτε ΕΔΩ
