Από την bitchάρα //
«Πώς βγαίνει έξω ένας καθ’ ομολογία δολοφόνος;», κραυγάζει η μάνα του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα. Ετσι είναι ο νόμος, σου λέει. Μάλιστα. Αλλά η λογική λέει πως μόνο αν θέλει η κυβέρνηση.
Άμα επίσης θέλει, μένει μέσα χωρίς δίκη και τρία χρόνια κάποιος που έχει χαρακτηριστεί τρομοκράτης και λέγεται, ας πούμε, Κώστας Σακάς. Βγαίνει και ο Σαραλιώτης, που έχει καταδικαστεί σε 10ετή κάθειρξη με ανήκεστο βλάβη ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ του και μένει μέσα ο Σάββας Ξηρός με άπειρα προβλήματα υγείας.
Η δικαιοσύνη εκτός από τυφλή και κουφή, είναι και ταξική. Από τους πυλώνες του καπιταλιστικού κράτους.
Οχι, να μην έχουμε εφαρμογή των νόμων α λα καρτ, αλλά να έχουμε και υπεθυνότητα. Πόσα χρόνια θα κρατήσει η δίκη της Χρυσής Αυγής; Μετά από πόσες δεκαετίες θα ξαναστείλουν τον Ρουπακιά στη φυλακή, όπου θα έπρεπε να έχει οριστεί πως θα μείνει ισοβίως;
Δεν είναι μόνο ότι χάθηκε ένα σπουδαίο παλικάρι, με τεράστια καρδιά και αντιφασιστική δράση. Είναι και ότι τα τάγματα δολοφόνων θα έπρεπε να έχουν δικαστεί αμέσως. Και όσοι είχαν σχέση, να σαπίζουν ήδη στη φυλακή. Οι κυβερνήσεις είναι ασυγχώρητες. Και η τωρινή περισσότερο, επειδή θέλει να λέγεται αριστερά.
«Είμαι σε δύσκολη θέση, θα της έλεγα κάτι ανθρώπινο» λέει ο υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος για τη μάνα του δολοφονημένου. Τι να πεις καημένε τριάντα μήνες μετά;
Το είπες άλλωστε παρακάτω: η ελληνική δικαιοσύνη έχει ένα ζήτημα βραδύτητας. Μωρέ! Σπουδαία διαπίστωση. Αλλά ο υπουργός είναι για να κάνει διαπιστώσεις ή για να παίρνει μέτρα;
Αυτό λοιπόν να της πεις. Δεν ενδιαφερόμαστε να πάρουμε μέτρα. Και σε μας τους υπόλοιπους να εξηγήσεις γιατί. Ολο αυτιά είμαστε.
Από τον πατέρα μου έμαθα ότι είναι ντροπή να τα βάζεις με τους πιο αδύναμους. Αν έχεις κότσια, να τα βάλεις με τον δυνατό, έλεγε πάντοτε. Και με την εξουσία.
Πάνω-κάτω τα ίδια θα έλεγε, πιστεύω, κι ο δικός του πατέρας στον Λάκη Λαζόπουλο.
Δεν μπορείς να τα κάνεις όλα σωστά στη ζωή σου. Κάποιες φορές, δεν θα τα βάλεις με την εξουσία. Αν όμως δεν τα βάζεις ποτέ με αυτήν αλλά τα βάζεις με τον αδύναμο, είναι ντροπή.
«Οποιος καθηλώνεται σε μια καρέκλα αποκτά εμμονές» είπε ο Λάκης Λαζόπουλος στο «Τσαντίρι» του όπως έμαθε πια το πανελλήνιο για τον Σόιμπλε.
«Όποιος καθηλώνεται στην προπαγάνδα αποκτά εμμονές» ανταπαντά ο φίλος μου Βαγγέλης.
Σαφώς και ο Σόιμπλε είναι καθίκι. Αυτό όμως δεν έχει καμία σχέση με την αναπηρία του. Τον Σόιμπλε να τον κάνεις κομματάκια – όπως και αυτούς που συνδιαλέγονται μαζί του όμως και δεν σηκώνουν το ανάστημά τους. Ξέρεις, αυτούς που γλείφεις…Τον άνθρωπο με κινητικά και άλλα προβλήματα να τον αφήσεις απέξω.
Υπάρχουν, βέβαια, και καθηλωμένοι σε καρέκλες με εμμονές…. Κι αν υπάρχουν! Αυτός ο Στήβεν Χώκινγκ επί παραδείγματι, έχει μια εμμονή με την επιστήμη του, μα μια εμμονή….
Κι αυτός όμως τού «φταίει» του Μητροπολίτη Πειραώς Σεραφείμ, επειδή έχει πει ότι δεν πιστεύει στην ύπαρξη του θεού. Έρχεται λοιπόν ο εκπρόσωπος μιας θρησκείας που υποτίθεται ότι πρεσβεύει την αγάπη και «χτυπά» στην αναπηρία του επιστήμονα.
Τον κατανοεί, λέει ο Σεραφείμ, διότι βρίσκεται «απολύτως καθηλωμένος και επικοινωνών με ηλεκτρονικήν φωνήν, που επιφέρει την κατανόησιν διά την συμπλεγματικότητα και τραγικότητα των απόψεών του που αδίκως βεβαίως ενοχοποιούν ουσία τον Τρισάγιον Θεόν διά την δυσχερεστάτην θέσιν της υγείας του…»
Χτύπημα κάτω από τη μέση. Το μυαλό του Χώκινγκ, που αποφασίζει για ιδέες και αντιλήψεις όπως το μυαλό όλων μας, λειτουργεί άριστα. Το ίδιο συμβαίνει και με το μυαλό των φανατισμένων;
«Η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα σε διασταυρωμένα πυρά» είπε η Ντόρα Μπακογιάννη.
Διασταυρωμένο. Και ένα λεξικό του Μπαμπινιώτη δώρο.
“Κι ο νεαρός εφημέριος, κάθε βράδυ κοιμόταν με μια γυναίκα γυμνή στο μυαλό του/ αλλά άσχημη – να ‘χει, τουλάχιστον, κάτι να του συγχωρεθεί.”
Τάσος Λειβαδίτης, Ο διάβολος με το κηροπήγιο
Το έκλεψα από τη φίλη μου Σωτηρία, για να πω κάτι για τον Πάπα Ιωάννη-Παύλο, που πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι τα είχε επί χρόνια με γυναίκα.
Κι έπεσαν όλοι από τα σύννεφα. Διότι, οκ, ως ανώτατος κληρικός, είχε δώσει όρκο αγαμίας.
Δεν πέφτει κανείς όμως όταν αποκαλύπτονται τα σκάνδαλα παιδεραστίας στο Βατικανό.
Θεολογικά πολλά σήμερα. Θεοκρατικά μάλον. Πήγε πρώην έφορος Βυζαντινών Αρχαιοτήτων σε κυριακάτικη ξενάγηση στη Ροτόντα και έγραψε: «γηράσκω αεί διδασκομένη…. Ο Μέγας Θεοδόσιος, λέει, βαπτίστηκε χριστιανός στη Ροτόντα!!!!!! Τα υπόλοιπα – ήταν πάμπολλα – τα απέφυγα, ως ο διάολος το λιβάνι.»
Μπράβο στο υπουργείο Πολιτισμού που αφήνει να ακούγονται τέτοια στις ξεναγήσεις. Να μου πείτε, να σταματήσει τον ιερέα που κάνει την ξενάγηση; Θα σας απαντήσω: ναι.
Ή, έστω, ας τον σταματήσει όταν δύο φορές βάζει τους ξεναγούμενους να ψάλουν ύμνους.
Θυμηθείτε το: όταν θα πάω στη Θεσσαλονίκη θα μπω σε εκκλησία να τραγουδήσω άριες. Τι πάει να πει δεν συνάδει; Γιατί, συνάδει να ψέλνεις σε μνημείο;
(μάλλιασε η γλώσσα μας να τα λέμε στο υπουργείο Πολιτισμού. Είναι κι αυτό κουφό και τυφλό α λα καρτ).
Ε, να μην πέσει παρακάτω και το υπουργείο Παιδείας. Η Μητρόπολη Ν. Ιωνίας- Νέας Φιλαδέλφειας ζήτησε από τη γενική διεύθυνση πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης να κάνει επισκέψεις σε δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια της περιοχής.
Να ήταν μόνο αυτό; «Επίσης, όσον αφορά τη δυνατότητα της παρουσίας σας κατά τη διεξαγωγή του μαθήματος των Θρησκευτικών, σας ενημερώνουμε ότι αυτό δύναται να πραγματοποιηθεί με την προϋπόθεση της συναίνεσης των Διευθυντών και των Συλλόγων Διδασκόντων των σχολικών μονάδων των ανωτέρω περιοχών» λέει το έγγραφο.
Δηλαδή; Να ελέγχουν οι παπάδες τους εκπαιδευτικούς; Μάλιστα. Οπως σε κάθε χομεϊνική δημοκρατία.
Μέγας είσαι κύριε (Φίλη) και θαυμαστά τα έργα σου.
«Στα 15 μου χρόνια απέρριψα τον κομμουνισμό, γιατί διάβασα το “Κεφάλαιο” του Καρλ Μαρξ και είδα ότι ο άνθρωπος λέει βλακείες.»
Κλαίει και οδύρεται ο Κάρολος. Γέμισε όλους τους τοίχους: «Έλλη γύρνα πίσω ή, έστω, τηλεφώνα».
«Τι θα έκανα εγώ με τα κανάλια εν μέσω ιντερνετίτιδας» έγραψε ο Νίκος Μαστοράκης στο «Πρώτο Αίμα».
Να σας πω εγώ: μέχρι και ριάλιτι με φοιτητές που είχαν βασανιστεί στο ΕΑΤ-ΕΣΑ μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Καλύτερο από εκείνη τη σκέτη συνέντευξη στην ΥΕΝΕΔ της χούντας. Εκείνη, που ξέχασαν όλοι και του δίνουν βήμα σαν να μην έγινε τίποτα.
Αλλά σε μια χώρα που δεν αποχουντοποιήθηκε, τι να περιμένεις;
