Ο ηθοποιός Δημήτρης Καπουράνης έρχεται κατευθείαν από το παρόν. Μιλήσαμε μαζί του με αφορμή την παράσταση Βέρθερος ή έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα, που ανεβάζει η ομάδα 400 lbs από τις 22 Μαρτίου, για 15 παραστάσεις, στο Πρώην Βιομηχανικό Πάρκο ΠΛΥΦΑ.
Σ’ έναν ενεστώτα που η έννοια της αυθεντίας ολοκληρώνει τον κύκλο της ακούμε τις απαντήσεις του “πρωταγωνιστή” μας ως το ολόφρεσκο νεύμα που στέλνει η νέα γενιά καλλιτεχνών στον κόσμο.
-Η ομάδα 400 lbs είναι δείγμα μιας γενιάς ανθρώπων του θεάτρου που θέλουν να κρατήσουν την καλλιτεχνική τους πορεία στα χέρια τους;
Δεν ξέρω αν είναι θέμα γενιάς όσο ζήτημα ανάγκης. Μου φαίνεται τρομακτικά μάταιο να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας μόνο στο αν θα μας πάρει ο εκάστοτε σκηνοθέτης που θαυμάζουμε, να υπηρετήσουμε το όραμά του. Φυσικά και είναι υγιές να αναζητούμε συνεργασία με ανθρώπους που θαυμάζουμε το καλλιτεχνικό τους έργο όμως η δημιουργία μιας ομάδας με κοινό όραμα δίνει χώρο στο απρόβλεπτο – όταν ο στόχος δεν είναι απλά το αποτέλεσμα αλλά η έρευνα.
-Η εξουσία είναι ανελέητη στη θέα της αδυναμίας;
Η εξουσία έλκεται από το αδύναμο, ναι. Ίσως βέβαια και το αδύναμο να αποζητά την εξουσία – σπάνια ένας συλλογισμός στέκει χωρίς την αναστροφή του.
-Η έννοια του “μεγάλου” -έτσι όπως τη διδαχθήκαμε- καλλιτέχνη έχει χαθεί οριστικά. Έχουμε όμως μια υπερπαραγωγή πολιτισμού, πολλαπλασιασμού των καλλιτεχνών. Τελικά, στο μέλλον αυτό που θα ονομάζουμε σημαντικό στην τέχνη πώς θα προκύπτει;
Νομίζω ότι στη γενιά μας αρχίζει να ωριμάζει σημαντικά η ιδέα της αποκαθήλωσης του “Ήρωα” ή μπορεί απλά να συμβαίνει στο μυαλό μου αυτό. Η πραγματική δύναμη και δημιουργία ανήκει στο σύνολο και δεν χρειάζεται κανέναν εκπρόσωπο. Το σημαντικό στην τέχνη προκύπτει από τη συλλογικότητα. Πάντα έτσι ήταν.
-“Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου”. Πώς διαλέξατε την παράσταση που θα ανεβάσετε;
Είναι όσο γραφικό ακούγεται. Σε ένα καφέ-μπαρ λίγο πριν αρχίσει το καλοκαίρι, γεμάτοι όνειρα και ανησυχίες για τη χρονιά που έρχεται – είχαμε την ανάγκη να ανεβάσουμε μια παράσταση και πολύ γρήγορα καταλήξαμε στο κείμενο αυτό. Σαν να ήρθε από μόνο του.
-Η Αθήνα, όπου δεξιά και αριστερά σκάνε δακρυγόνα, ποια Αθήνα είναι;
Όπου σκάνε δακρυγόνα τότε σίγουρα κάπου εκεί κοντά είναι άνθρωποι που αγωνίζονται για κάτι, όσο μάταιο κ’ αν μοιάζει. Είναι συγκινητικό να βλέπεις τόσο κόσμο να εναντιώνεται στη λογική και στην ασφάλεια της «κανονικότητας» και να εκδηλώνουν τόσο έντονα τα συναισθήματά τους. Το τελευταίο διάστημα το αίσθημα συλλογικότητας στην Αθήνα είναι πιο έντονο από ποτέ και αυτό μου δίνει ελπίδα.
-Τι είναι νέο στο θέατρο;
Μια παράσταση ντοκουμέντο με κύριο θέμα την καθημερινότητα των μελών – ταγμάτων ασφαλείας aka ΜΑΤ, ερωτήσεις και συνεντεύξεις όπως: “Πώς πήρε ο οικογενειακός σας κύκλος την απόφαση να γίνετε Ματατζής;”. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είναι νέο στο θέατρο.
-Έχεις και συγκρότημα ροκ μουσικής. Θα βγάλετε και άλμπουμ. Ποιος ακούει ολόκληρα τα άλμπουμ μουσικής πια;
Ναι, είμαι μέλος ενός psychedelic rock συγκροτήματος, Cosmonuts. Έχουμε ήδη κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ, Holidays In Andromeda και Leaps of Fate. Τα τελευταία δυο χρόνια έχουμε μεταφέρει πλήρως τη βάση του συγκροτήματος στην Αθήνα και το προσεχές διάστημα θα κυκλοφορήσουν δύο singles (Memory of the Sea, Slim Blonde Silhouette). Ευελπιστούμε το καλοκαίρι να ξεκινήσουμε την προ-παραγωγή του μεγάλου μας δίσκου. Όσο για το ποιος ακούει ολόκληρα τα άλμπουμ ξέρω με σιγουριά να σας πως, εμείς.
-Οι σπουδές στο Πολυτεχνείο Κρήτης ήταν μια παράκαμψη στη ζωή σου; Θα ήθελες να έχεις χτυπήσει πιο γρήγορα την πόρτα της Σχολής του Εθνικού Θεάτρου;
Εκ των υστέρων όσες φορές το έχω σκεφτεί – ναι θα ήθελα να το είχα κάνει νωρίτερα. Αλλά τότε δεν μπορούσα να δω καθαρά τις ανάγκες, πίστευα βέβαια ότι αυτό θα με κάνει χαρούμενο. Μέχρι που μπήκα στη Θεατρική ομάδα του Πολυτεχνείου όπου και άρχισα σιγά σιγά να καταλαβαίνω ότι ο δρόμος που διάλεξα δεν θα με έκανε ποτέ χαρούμενο. Βέβαια οφείλω να παραδεχτώ ότι το πολυτεχνείο συγκρότησε αρκετά τον τρόπο που σκέφτομαι και αυτή η λειτουργία με έχει βοηθήσει αρκετά και στα υπόλοιπα.
-Τι σχέδια έχεις για το μέλλον;
Να σταματήσω να προσδιορίζομαι από την “επαγγελματική μου επιτυχία η αποτυχία”. Να βρω αρκετό χρόνο για τον εαυτό μου, μήπως αρχίσω να γράφω ξανά. Να κάνω περισσότερες πρόβες και εμφανίσεις με το συγκρότημά μου. Να παίζω πιο συχνά DnD. Να σπουδάσω λίγο ακόμα στο αντικείμενό μου.
Βέρθερος ή έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα – Η παράσταση
Στις 29 Οκτωβρίου του 1772, ο Carl Wilhelm Jerusalem αυτοκτονεί στην επαρχιακή πόλη του Wetzlar της Γερμανίας. O νεαρός τότε Goethe ξαφνιάζεται και αναστατώνεται από το θάνατο εκείνου τον οποίο αποκαλούσε χαμογελώντας «ο ερωτευμένος», όταν τον συναντούσε να περιπλανιέται στο φεγγαρόφωτο. Η απροσδόκητη σύνδεση του Goethe με τον Jerusalem ως προς την περιφρονητική στάση της κοινωνίας στο πρόσωπό τους, την κακή σχέση που και οι δύο είχαν με τους προϊσταμένους τους καθώς και τη σύμπτωση του να ερωτευτούν χωρίς ανταπόκριση, οδηγούν τον έναν στην αυτοκτονία και τον άλλον στη συγγραφή του επιστολογραφικού μυθιστορήματος «Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου».
Το νεανικό επιστολογραφικό μυθιστόρημα του Γκαίτε (1749 – 1832), Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου, από την πρώτη του κιόλας έκδοση, το 1774, γνώρισε τεράστια επιτυχία και επηρέασε έντονα τα ήθη της εποχής. Θεωρήθηκε σύμβολο του κινήματος Sturm und Drang (Θύελλα και Ορμή), πρόδρομου του κινήματος του ρομαντισμού και άσκησε έντονη επιρροή στην τέχνη και τη φιλοσοφία.
Με το έργο αυτό επιλέγει να κάνει την πρώτη της εμφάνιση στο κοινό, η νεοσύστατη ομάδα 400 lbs. Ο ήρωας του Γκαίτε, ένας νέος που τον χαρακτηρίζει η αθωότητα αλλά και η επιπολαιότητα της ηλικίας του, γεμάτος ορμή και πάθος, εγκαταλείπει την πόλη για να ζήσει σε μία επαρχιακή κωμόπολη. Εκεί γνωρίζει τη Λόττε, η οποία είναι λογοδοσμένη με έναν άλλο νέο. Ο ανεκπλήρωτος έρωτάς του για εκείνη γρήγορα θα τον σπρώξει μακριά, σε μια άλλη πόλη, σε μια άλλη ζωή πλήρως αντίθετη με τη φύση του. Η σύγκρουσή του με την αριστοκρατία της πόλης, τον οδηγεί να αποσυρθεί και πάλι πίσω στην επαρχία και τη Λόττε. Με την επιστροφή του γράφεται και ο επίλογος του δράματος.
Η παράσταση ωστόσο δεν επικεντρώνεται στην αυτοκτονία του Βέρθερου, που αποτελεί μία τις πλέον γνωστές λύσεις στην ιστορία της λογοτεχνίας, αλλά στην υπαρξιακή του αγωνία πριν από την πράξη αυτή. Στην μεγάλη του προσπάθεια να κρατηθεί στη ζωή, τη στιγμή που διανύει μια προδιαγεγραμμένη πορεία προς το θάνατο. Ο Βέρθερος είναι μία ιστορία σκληρότητας, μία ιστορία επιβολής της λογικής της ευρύτερης κοινωνίας πάνω σε έναν απέραντα ευαίσθητο άνθρωπο που φυλλοροεί. Σε μία αφήγηση σαν εξομολόγηση, που ακολουθεί πιστά το ίδιο το επιστολογραφικό μοτίβο του μυθιστορήματος η ομάδα προσπαθεί να αφηγηθεί αυτήν ακριβώς την ιστορία. Γράφει ο Γκαίτε στα απομνημονεύματά του: «Είχα ζήσει, είχα αγαπήσει, είχα υποφέρει πολύ. Θα ήταν άσχημο αν ο καθένας δεν είχε περάσει στη ζωή του μια εποχή που να του φαίνεται ότι ο Βέρθερος είχε γραφτεί αποκλειστικά γι αυτόν».
Μέσα στο κλίμα των ημερών, η ομάδα 400 lbs, που δημιουργήθηκε από νέους ηθοποιούς – πρόσφατους αποφοίτους δραματικών σχολών, συστήνεται για πρώτη φορά στο κοινό, με μια παράσταση που στοίχημά της έχει μια στιγμή πραγματικής συναισθηματικής σύνδεσης, μια ειλικρινή συνάντηση με το θεατή.
Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Χαραλαμπόπουλος λέει για την επιλογή του έργου: «Το έργο το είχα ξεχωρίσει ήδη από τα φοιτητικά μου χρόνια στη δραματική σχολή. Αποφοίτησα λίγους μήνες πριν το ξέσπασμα της πανδημίας. Ένα προσωπικό βίωμα, καθώς και το αποτύπωμα του εγκλεισμού στην κοινωνία και τις τέχνες, με έκαναν να επιστρέψω στο κείμενο. Ξαναδιαβάζοντάς τον Βέρθερο ένιωσα πως έπρεπε να μοιραστώ αυτή την ιστορία, αυτή τη συγκίνηση. Αυτό που επιχειρούμε ως ομάδα, έρχεται από τη βαθιά μας πίστη πως αξίζει να σκύψει πάνω από στην ομορφιά και την αγριότητα του ανθρώπινου αισθήματος, την ώρα που τα πάντα γύρω μας λένε το αντίθετο. Οι προηγούμενες γενιές μας τα έμαθαν όλα όχι όμως πώς να αισθανόμαστε (ή τουλάχιστον αυτό συνέβη σε εμένα). Και πάνω σε αυτή τη σκέψη αναρωτιέμαι: Αυτή η πάλη, με τον εαυτό σου, με τους ανθρώπους γύρω σου, δεν είναι μέρος της ζωής; Σαν ένα βρέφος! Πρώτα ψηλαφίζεις το κόσμο. Ύστερα στέκεσαι στα πόδια σου. Μετά πέφτεις. Και σηκώνεσαι. Και ξανά το ίδιο. Κι αφού μάθεις να στέκεσαι, έρχονται όλα τα υπόλοιπα. Πώς αλλιώς;».
Ταυτότητα της παράστασης:
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Χαραλαμπόπουλος
Δραματουργία: Δημήτρης Χαραλαμπόπουλος, Ιόλη Χαραλαμποπούλου, Αθηνά Παπαδάκη
βασισμένο στο μυθιστόρημα του Johann Wolfgang von Goethe : “Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου”, σε μετάφραση της Στέλλας Νικολούδη
Πρωτότυπη μουσική & σχεδιασμός ήχου: Δημήτρης Ροΐδης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Σκηνικά: Σοφία Ελένη Ξεζωνάκη
Κοστούμια: Ουρανία Φραγγέα
Επιμέλεια κίνησης: Δάφνη Δρακοπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αθηνά Παπαδάκη
Βοηθός Φωτιστή: Αγγελική Λεοντάρη
Επικοινωνία: Μάρθα Κοσκινά
Παραγωγή: 400lbs με συμπαραγωγή το ΠΛΥΦΑ
Παίζουν: Μπάμπης Αλεφάντης, Δημήτρης Καπουράνης, Ιόλη Χαραλαμποπούλου, Εύη Χρόνη, Μιχάλης Ψαλίδας
Κατάλληλο για ηλικίες 15+
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: 22, 23, 24, 25, 26, 30 Μαρτίου και 5, 6, 7, 8, 11, 12 Απριλίου στις 21:15
Στις 25 και 26 Μαρτίου και στις 8 Απριλίου, διπλή παράσταση και στις 18:30.
Διάρκεια 100’
Εισιτήρια: https://www.ticketservices.gr/event/vertheros-plyfa/?lang=el
15 ευρώ – Φοιτητικό: 12 ευρώ – Ανέργων: 10 ευρώ – Ομαδικές κρατήσεις (8+ άτομα): 8 ευρώ
Πληροφορίες: 6982080791
ΠΛΥΦΑ – Κορυτσάς 39, Βοτανικός
