Του Νικηφόρου Γκολέμη //
Ο θάνατος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη «σημάδεψε» την εβδομάδα που μας αφήνει, αφού το «υμνολόγιο» υπέρ του εκλιπόντος συνεχίστηκε αμείωτο για αρκετές ημέρες, επισκιάζοντας τόσο τις εξελίξεις στο μιντιακό τοπίο όσο και τις νέες «κόνξες» Σόιμπλε όσον αφορά τη διευθέτηση του ελληνικού χρέους.
Ξεκινώντας με τον εκλιπόντα πρώην πρωθυπουργό, η εντύπωση που προκλήθηκε από όλη αυτή τη φρενίτιδα αγιοποίησής του ήταν τουλάχιστον αλγεινή. Η αλήθεια όμως είναι ότι στην Ελλάδα τέτοια φαινόμενα δεν σπανίζουν. Στη χώρα με τη βαθιά παράδοση στον σεβασμό των νεκρών, από την Αντιγόνη και τον Κρέοντα μέχρι το αποστολικό «ο αποθανών δεδικαίωται», η διολίσθηση στην υπερβολή δεν σπανίζει, με τον παραλογισμό να δίνει τη θέση του σε οποιαδήποτε προσπάθεια νηφάλιας προσέγγισης των πραγμάτων. Συγκεκριμένα, ο εκλιπών ανάγεται αυτομάτως σε αυθεντία, όλα στη ζωή του ήταν καλώς καμωμένα και – φευ! – απαγορεύεται να έχει λαθέψει. Η περίπτωση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη δεν θα μπορούσε να είχε ξεφύγει από αυτόν τον γενικό κανόνα, αφού ήταν πρόσωπο μεγάλης επιρροής στην πολιτική ζωή της χώρας και λόγω… προχωρημένης ηλικίας, ίσως τα «σεντόνια» να ήταν έτοιμα και από πριν.
Προς απογοήτευση όμως όλων αυτών των υμνητών, τα πεπραγμένα ενός προσώπου που έχει «γράψει» τόσα χιλιόμετρα στον πολιτικό στίβο, δεν αποτιμώνται σε τέσσερις-πέντε ημέρες μετά θάνατον. Όσοι τόνοι μελανιού κι αν χυθούν, όσο κι αν προσπαθήσουν οι διάφοροι γραφιάδες να μας πείσουν ότι είχαμε μπροστά μας έναν άλλο… Καποδίστρια που δεν τον αξιοποιήσαμε, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έχει ήδη κριθεί και θα εξακολουθεί να αξιολογείται με όρους ιστορικής μνήμης και όχι επικήδειου σεντονιού. Διότι είναι τέτοια η φύση ορισμένων πολιτικών αποφάσεών του (βλ. Αποστασία, ειδικά δικαστήρια, οικοδόμηση πελατειακού συστήματος που θρέφει παιδιά, εγγόνια και μένει να δούμε τι θα γίνει με τα δισέγγονα) που μοιραία θα επανέρχονται με χαρακτηριστική συχνότητα στη μνήμη του λαού και θα αξιολογούνται με τον δέοντα τρόπο.
Εδώ δεν κατάφερε ο ίδιος ο εκλιπών, παρόλο που προσπαθούσε επί δεκαετίες ολόκληρες και με όλους τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές στον… τάφο, να περάσει το δικό του αφήγημα περί Αποστασίας, θα ξαναγράψουν τα παπαγαλάκια του την ιστορία μέσα σε μια εβδομάδα;
Σε αντίθεση με την Ελλάδα, στο εξωτερικό ούτε κηδεύανε κάποιον ούτε πενθούσαν, γι’ αυτό και ο Σόιμπλε έπαιξε για άλλη μια φορά «φουλ επίθεση» ενάντια στην ελληνική πλευρά. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, ζήτησε από την Ελλάδα υπογραφή νέου Μνημονίου ως προαπαιτούμενο για τη διευθέτηση του χρέους, υποστηρίζοντας ότι τα χρήματα που θα χάσουν οι πιστωτές από την επιμήκυνση της αποπληρωμής των επιτοκίων, ισοδυναμούν με νέα δανεικά προς την Ελλάδα! Είναι προφανές ότι ο Σόιμπλε, τρεις μήνες πριν τις γερμανικές εκλογές, δεν προτίθεται να χαρίσει ούτε… μάρκο στην Ελλάδα, χωρίς να επιβάλει στην ελληνική πλευρά ένα δυσβάσταχτο και ταπεινωτικό πρόγραμμα σκληρής λιτότητας. Για άλλη μια φορά λοιπόν, η χώρα έχει παραδοθεί στις ορέξεις και τα μικροπολιτικά συμφέροντα των ξένων πιστωτών, παρακολουθώντας ανήμπορη να αντιδράσει την «τιτανομαχία» Σόιμπλε – ΔΝΤ, καθώς εισέρχεται στην επόμενη πράξη του ατελείωτου «ελληνικού δράματος». Το απελπιστικό της κατάστασης φαίνεται και από τον τρόπο που τίθεται το ζήτημα στον εγχώριο δημόσιο διάλογο: Όταν η μια πλευρά θεωρεί ότι το πρόβλημα στις διαπραγματεύσεις είναι πως η κυβέρνηση δεν κάνει γρήγορα και καθυστερεί και η άλλη περιμένει τη Μέρκελ να «τραβήξει» το αυτί του υπουργού της, ενσαρκώνοντας τον ρόλο του «καλού μπάτσου», τότε εύκολα καταλαβαίνει κανείς το αδιέξοδο της πολιτικής που υιοθετείται από την ευρεία πλειοψηφία του πολιτικού συστήματος.
“ενώ για τον Σαββίδη οι φωνές για σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ και «νέα διαπλοκή» έδιναν και έπαιρναν, στην περίπτωση Μαρινάκη ήταν απλά… Τετάρτη και η «νέα διαπλοκή» μετονομάστηκε ως δια μαγείας σε… «νέα εποχή»!”
-Στο μιντιακό τοπίο τώρα, ο αντίκτυπος από τον θάνατο του επίτιμου ήταν τέτοιος που σχεδόν δεν παρατηρήσαμε ότι ένας στενός φίλος της οικογένειας αγόρασε έναντι 22,8 εκατομμυρίων ευρώ τον ΔΟΛ, αποκτώντας ακόμα περισσότερα μέσα και εδραιώνοντας έτσι την ισχυρή του παρουσία στην αγορά. Βέβαια, ενώ για τον Σαββίδη οι φωνές για σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ και «νέα διαπλοκή» έδιναν και έπαιρναν, στην περίπτωση Μαρινάκη ήταν απλά… Τετάρτη και η «νέα διαπλοκή» μετονομάστηκε ως δια μαγείας σε… «νέα εποχή»!
-Αν η στοίχιση πίσω από τον «δικό μας» νταβατζή δεν αποτελεί στοιχείο απόλυτης παρακμής και ενός άνευ προηγούμενου εξευτελισμού, τότε μάλλον δεν βρισκόμαστε στην ίδια σελίδα. Το ρολόι για την είσοδο σε μια νέα κατάσταση (εποχής ή διαπλοκής θα εξαρτηθεί από τον πλειοδότη) έχει αρχίσει να μετράει αντίστροφα και για τον «Πήγασο», όπου οι τράπεζες αναμένεται να καταγγείλουν τα δάνειά του, οδηγώντας έτσι το συγκρότημα με μαθηματική ακρίβεια στις… ράγες του ΔΟΛ. Κι ενώ οι ορδές των ποδοσφαιροποιημένων κομματόπληκτων περιμένουν να δουν αν η μπίλια θα κάτσει στον «δικό μας» νταβατζή ή στον «αλλωνώνε», οι εργαζόμενοι στα συγκροτήματα βλέπουν τις αποζημιώσεις τους να εξαφανίζονται και προσπαθούν να σώσουν ό, τι μπορούν από τα δεδουλευμένα τους. Βέβαια, γι’ αυτούς κανείς δεν νοιάζεται, αφού στα μάτια των «αγωνιστών» πρόκειται μάλλον για παράπλευρες απώλειες. Εργαζόμενοι είναι, καλά να πάθουν, στη χειρότερη θα τους θάψουμε με τα κόλλυβα που περίσσεψαν από τον… επίτιμο.
