Το τραγούδι Humanos των Αργεντίνων Pastoral ανήκει σε κάθε λαό που ζει στο πετσί του την καταπίεση και τον αφανισμό
Το τραγούδι Humanos δεν γράφτηκε για την Παλαιστίνη. Δεν γράφτηκε για καμία συγκεκριμένη τραγωδία. Κι όμως, σήμερα μοιάζει να μιλά κατευθείαν μέσα απ’ τα ερείπια της Δυτικής Όχθης.
Το 1976, στην Αργεντινή της στρατιωτικής χούντας, δύο νέοι τραγουδοποιοί —ο Alejandro De Michele και ο Miguel Ángel Erausquin— κατέγραψαν με τους Pastoral ένα τραγούδι που έσφιξε το χέρι σε όλη τη Λατινική Αμερική. Σε χώρες πνιγμένες από τις δικτατορίες, την εξαφάνιση, τις εκτελέσεις, τα «εθνικά συμφέροντα».
Το Humanos των Pastoral δεν είχε ανάγκη από πατρίδα. Το μόνο που φώναζε ήταν αυτό:
“Humanos quieren llamarse ellos, que matan a un ave al volar…”
(Άνθρωποι θέλουν να λέγονται, αυτοί που σκοτώνουν ένα πουλί που πετάει…)
Σήμερα, σχεδόν πέντε δεκαετίες μετά, αυτή η γραμμή δεν ανήκει πια στη χούντα του Βιντέλα. Ανήκει σε όποιον δέχεται να βλέπει την Παλαιστίνη να καίγεται και σωπαίνει.
Το τραγούδι Humanos δεν καταγγέλλει απλώς την καταπίεση. Μιλά για την απώλεια της ίδιας της έννοιας “ανθρώπινος”.
Σήμερα, στα ερείπια της Γάζας βλέπουμε τον άνθρωπο να εξαφανίζεται κάτω από τις λέξεις: «ασπίδα», «νόμιμος στόχος», «παράπλευρη απώλεια». Και πίσω από κάθε εικόνα νεκρού παιδιού, πίσω από τις βόμβες σε σχολεία και νοσοκομεία, υπάρχει ένα βαθύτερο ερώτημα: Μπορείς να λέγεσαι “άνθρωπος” όταν απλώς παρακολουθείς;
Οι Pastoral τραγούδησαν σε μια εποχή που το να μιλάς ήταν επικίνδυνο. Σήμερα, η σιωπή είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα. Το Humanos είναι ηχηρό και διαχρονικό, γιατί δεν δείχνει τους δολοφόνους με το δάχτυλο. Δείχνει εμάς.
Μας ρωτά αν έχουμε μέσα μας εκείνο που θα μας επιτρέψει να λεγόμαστε άνθρωποι. Όχι επειδή είμαστε ευγενικοί. Αλλά επειδή στεκόμαστε, επειδή αντιστεκόμαστε, επειδή δεν ανεχόμαστε.
