Γιάννης Παναγόπουλος
Το Εθνικό Θέατρο “πόζαρε” ως λάφυρο νίκης στην – κάποτε νέα – κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Ο Δημήτρης Λιγνάδης βαπτίστηκε ως ο ιδανικός άνθρωπος να αναλάβει τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του θεάτρου. Η διαδικασία ενθρόνισής του ήταν συνοπτική. Η αριστεία έχει αλλεργία στην αξιολόγηση των επιλογών της.
Ιούλιος 2022. Το περασμένο Σαββατοκύριακο (16-17 Ιουλίου) σε σκηνές της Ελλάδας διαβάστηκε η ανακοίνωση του ΣΕΗ. Σε εκδηλώσεις πολιτισμού απλώθηκαν πανό που έγραφε “Βιαστής Είναι”. Το κοινό δέχτηκε χειροκροτώντας τις πρωτοβουλίες. Στην Καλαμάτα η ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού επέλεξε να μην παραστεί στην έναρξη του διεθνούς φεστιβάλ χορού Καλαμάτας στο Μέγαρο Χορού Καλαμάτας όταν, υποθέτουμε, ενημερώθηκε πως θα πραγματοποιούνταν δράση διαμαρτυρίας που θα αφορούσε την αποφυλάκιση του Δημήτρη Λιγνάδη. Η ανακοίνωση του υπουργείου γύρω από την αποχώρηση της υπουργού Λίνας Μενδώνη, ανάμεσα σε άλλα επισημαίνει: «Ήταν απολύτως συνειδητή επιλογή, προκειμένου να μη νομιμοποιήσει με την παρουσία της την εργαλειοποίηση του Πολιτισμού». Ας καλωσορίσουμε την πούρα Βορειοκορεάτικης κοπής λογική στον πολιτισμό όπου οι από σκηνής ελευθερίες των καλλιτεχνών είναι απόλυτα μετρήσιμες και ορισμένες. Η σκηνή τούς ανήκει υπό όρους. Και οποιαδήποτε άλλη πράξη πέραν της ερμηνείας τους θεωρείται εργαλειοποίηση του Πολιτισμού. Δηλαδή ο Αριστοφάνης εργαλειοποιείται μέσα από την ανακοίνωση του ΣΕΗ; Η τέχνη του χορού από το άπλωμα ενός πανό;Κάτι τελευταίο…ο υφυπουργός πολιτισμού Νικόλας Γιατρομανωλάκης έχει δώσει τους δικούς του αγώνες γ’ αυτό που ονομάσαμε “ορατότητα”. Η τελευταία, πριν γίνει mainstream αξία, βασίστηκε στην τόλμη και τις ανοιχτές πρωτοβουλίες, εκτός πρωτοκόλλου, που πήραν άνθρωποι υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης ακόμα και των αχαρτογράφητων μειοψηφιών. Η παρουσία – παραμονή του σ’ αυτό το γλυκανάλατο θίασο που λέγεται κυβέρνηση γέρνει προς το γραφικό επικίνδυνα.
