Ιncirrina – Παραμονές του Death Disco Open Air Festival 2025 στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων περάσαμε χρόνο με το αθηναϊκό synth duo. Και δεν ακούσαμε μόνο το στόρι του στη dark electro σκηνή. Πήγαμε βαθύτερα. Στις ιστορίες, τα πρόσωπα, την ιδέα γύρω από την παρουσία του ανάμεσά μας.
Οι Incirrina είναι ένα αθηναϊκό synth duo αποτελούμενο από τους Γιώργο Κατσάνο και Ειρήνη Τηνιακού. Η μουσική τους κινείται στα μονοπάτια της dark wave/minimal synth σκηνής και χαρακτηρίζεται από τη χρήση αναλογικών κυρίως synthesizers, σκοτεινές μελωδίες, επαναλαμβανόμενους ρυθμούς. Έχουν εμφανιστεί σε συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και σε μεγάλα φεστιβάλ του σκοτεινού ήχου και όχι μόνο (Wave Gotik Treffen, Schwarzes + Bruits De La Cave Festival, Athens Digital Arts Festival, Cold Transmission, Morphic Festival κ.α.), ενώ έχουν συνθέσει μουσική και κάνει ενορχηστρώσεις για θεατρικές παραστάσεις.
Μέσα στον Ιούλιο, οι παρουσίασαν το πρώτο τους ελληνόφωνο single με τίτλο “ΚΡΥΦΟ”. Κυκλοφόρησε σε ψηφιακή μορφή από το γνωστό γερμανικό label Cold Transmission. Λίγο πριν φύγουν για ευρωπαϊκό tour τον Οκτώβριο, θα παίξουν τη δεύτερη μέρα στο κεντρικό stage του Death Disco Open Air Festival 2025 στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων (20 και 21 Σεπτεμβρίου), ανοίγοντας για εμβληματικούς καλλιτέχνες όπως η Anne Clark και οι Chameleons.
-Πείτε μας για το πρόσφατο single “ΚΡΥΦΟ”. Πώς αποφασίσατε να το κυκλοφορήσετε με ελληνικό στίχο;
Το “ΚΡΥΦΟ” κυκλοφόρησε στις 11 Ιουλίου. Αρκετό καιρό πριν, συζητούσαμε την προοπτική να πειραματιστούμε με ελληνικό στίχο, καθώς η ανάγκη να εκφραστούμε πιο άμεσα, στη μητρική μας γλώσσα, γινόταν όλο και πιο έντονη, δεδομένων των γεγονότων και των καταστάσεων που βιώνουμε σε κοινωνικό, πολιτικό, ατομικό επίπεδο. Το τραγούδι αποτελεί μια κραυγή, και ταυτόχρονα μια ματιά στη σχέση του “εαυτού” με τα γεγονότα γύρω του.
Μιλάει για θέματα που μας στοιχειώνουν, με πρώτο και κύριο, τη μη ανάληψη δράσης και την παθητική αποδοχή πραγμάτων και καταστάσεων. Τα συγκλονιστικά γεγονότα και ο τρόπος που παρουσιάζονται ή αποσιωπώνται, που διαστρεβλώνονται, που η σημασία τους αποδυναμώνεται, που “δικαιολογούνται”, υπεραναλύονται και χάνουν το νόημά τους και το χειρότερο, η αδυναμία ή έλλειψη θέλησης για ανάληψη δράσης έναντι σε αυτά τα γεγονότα, αυτή η “παράλυση” και η απάθεια της εποχής μας (σαν γενικό φαινόμενο, γιατί υπάρχουν και εξαιρέσεις) – όλα αυτά θελήσαμε να τα πούμε στη δική μας γλώσσα, με τους στίχους του Κωνσταντίνου (σ.σ. Κωνσταντίνου Λόντου).
Αν και πρόκειται για το δεύτερο ελληνόφωνο τραγούδι μας (“Η Παιδική Μας Ηλικία” προηγήθηκε, περιλαμβανόταν στη μουσική που είχαμε συνθέσει για τη θεατρική παράσταση “Αλιγάτορες” του Γ. Λασπιά το 2024), είναι το πρώτο το οποίο κάνουμε στα ελληνικά με τον Κωνσταντίνο (σ.σ. Λόντο) και το οποίο περιλαμβάνεται στα setlist των συναυλιών μας.
-Πώς και πότε συναντηθήκατε οι δυο σας για να δημιουργήσατε τους Incirrina;
Γνωριστήκαμε τον Σεπτέμβριο του 2014 και συνδεθήκαμε, αλλά ήταν τελικά στα μέσα του 2017 που καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε ένα κοινό εφηβικό όνειρο, μια synth μπάντα. Μέχρι τότε παίζαμε ο καθένας σε άλλα γκρουπ, είχαμε παίξει μαζί και σε κάποιες συναυλίες, με πιο ξεχωριστές τις δύο τελευταίες του Θάνου Ανεστόπουλου το 2016 στο Παλλάς και στη Μονή Λαζαριστών, που ήταν από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές που έχουμε ζήσει στη σκηνή. Δεν είχαμε καταφέρει να συντονιστούμε στο να κάνουμε κάτι από κοινού, αποκλειστικά δικό μας, μέχρι που οι συνθήκες της ζωής έφεραν τις κατάλληλες περιστάσεις, χρονικά και ψυχικά κυρίως.
Οι Incirrina γεννήθηκαν σε ένα μικρό δωμάτιο, με δύο μικρά σύνθια αρχικά και ένα drum machine, με πολλή χαρά και όρεξη και σχεδόν χωρίς καμία προσδοκία, πέρα από το να παίζουμε μουσική και να χαιρόμαστε. Τελικά το ένα κομμάτι έφερε το άλλο, το πρώτο μας EP κυκλοφόρησε το 2018 και το 2019 το LP με τίτλο “8.15”, σηματοδοτώντας την αρχή ενός μαγικού ταξιδιού.
-Ποια είναι η σχέση σας με τον Κωνσταντίνο Λόντο; Γράφει τους στίχους σας. Ποιος είναι ο Κωνσταντίνος Λόντος;
Ειρήνη: Με τον Κωνσταντίνο μας έφερε κοντά ο Debussy κατά κάποιο τρόπο, έμενε απέναντί μου και άνοιγε το παράθυρο κάθε φορά που έπαιζα πιάνο για να ακούσει. Ξεκινήσαμε να μιλάμε σε μια βόλτα με σκύλους (εγώ είμαι γατομάνα αλλά εκείνη την εποχή φιλοξενούσα το σκυλάκι μιας φίλης). Και πολύ γρήγορα γίναμε επιστήθιοι φίλοι. Για μένα είναι ο αδελφός που δεν έχω, ο φίλος που πάντα ευχόμουν να αποκτήσω, ο ποιητής που με εμπνέει και που με τα λόγια και τα γραπτά του εκφράζει αυτά που θέλω να πω, με τον τρόπο που θέλω να ειπωθούν, ξέρει να βρίσκει εκείνον τον μαγικό συνδυασμό λέξεων που θα μας ταρακουνήσει συναισθηματικά και νοητικά. Πόσες φορές έχουμε πει, όταν διαβάζουμε ποιήματά του “μα, ναι, αυτό είναι, πώς δεν το είχα δει/σκεφτεί/νιώσει τόσο καιρό…”.
Πάνω από όλα, είναι ένας απίστευτα οξύνους, ευαίσθητος, πληθωρικός, αξιαγάπητος, ευγενικός, δοτικός και σπάνιος άνθρωπος με τρομερό χιούμορ, κάθε συζήτηση μαζί του είναι δροσερό νερό για την ψυχή και το πνεύμα. Με τον Κωνσταντίνο είχαμε συνεργαστεί ξανά, πριν αναλάβει το στιχουργικό μέρος των Incirrina, είχαμε κυκλοφορήσει τον δίσκο “Antinomy” ως Ward of Cause (μουσική δική μου, ο Γιώργος έκανε όλα τα beat – drum machines, ο Κωνσταντίνος τους στίχους). Πέρα από την αγάπη που του έχουμε, η συνεργασία μαζί του είναι απολαυστική, τα τραγούδια δημιουργούνται από κοινού, δεν είναι ότι παίρνουμε στίχους και τους μελοποιούμε. Προηγούνται πολύωρες, πολυήμερες συζητήσεις, ακροάσεις από κοινού, δοκιμάζουμε πάρα πολλά πράγματα μέχρι τα τραγούδια να πάρουν την τελική τους μορφή.
-Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας ποιητές;
Γιώργος: O William Blake, για τον μαγικό σχεδόν τρόπο γραφής του και για τα θέματα που θίγει, όπως η παιδική εκμετάλλευση, η πατριαρχία, η διαφθορά της εξουσίας (ακόμα και αν αυτά, την εποχή εκείνη, δεν ονομάζονταν με τους σημερινούς όρους). Πριν τη συνεργασία με τον Κωνσταντίνο, είναι ποιήματα του Blake που διαλέξαμε να κάνουμε τραγούδια στον πρώτο μας δίσκο. Από Έλληνες, προτιμώ τον Καρυωτάκη για τη μελαγχολία του, και τον Ελύτη για το πώς γράφει για τη θάλασσα. Επίσης Ιάπωνες ποιητές των χαϊκού, όπως οι Kobayashi Issa και Matsuo Bashō, για τη μινιμαλιστική περιγραφή της φύσης, των εποχών, των συναισθημάτων. Με έχει επηρεάσει το γεγονός ότι πέρασα τα πρώτα μου χρόνια στην Ιαπωνία και αγαπώ πολύ την αισθητική των χαϊκού, μου φέρνουν παιδικές μνήμες και την αίσθηση ενός πολύ διαφορετικού τρόπου σκέψης και αισθητικής.
Ειρήνη: O Charles Bukowski, τα ποιήματά του είναι αιχμηρά διαμάντια, λίγες λέξεις και πάντα οι πιο όμορφα συνταιριασμένες, και βέβαια η θεματολογία του (“Face of a Political Candidate on a Street Billboard”, διαχρονικό και επίκαιρο). Τον λατρεύεις ακόμα και μόνο από τον τίτλο της συλλογής “Play the Piano Drunk Like a Percussion Instrument Until The Fingers Begin To Bleed a Bit”. Επίσης, αγαπώ τους Edward Lear και Ernst Jandl – nonsense και experimental poetry αντίστοιχα, μου αρέσουν πάρα πολύ γιατί έχουν χιούμορ και εξιτάρουν το μυαλό. Και από Έλληνες, τον Ρίτσο, τη Γώγου και τον Καββαδία, τον οποίο έχω συνδέσει με τον παππού μου.
-Τι να περιμένουμε από την εμφάνισή σας στο Death Disco Open Air Festival; Ποιους καλλιτέχνες του φεστιβάλ θέλετε να δείτε και εσείς;
Να πούμε αρχικά ότι είναι ένας γεγονός που το περιμένουμε με ανυπομονησία και χαρά. Είναι ένας πολύ σημαντικός θεσμός που, παρά τα λίγα χρόνια ύπαρξής του, έχει ήδη καθιερωθεί στις συνειδήσεις ως ένα από τα πιο σημαντικά dark φεστιβάλ, και δικαίως, γιατί όχι μόνο έχει από πίσω του την ιστορία και την αισθητική της Death Disco και της ψυχής αυτής, του Λεωνίδα Σκιαδά, αλλά και γιατί η διοργάνωση και τα line up του είναι τέλεια, εφάμιλλα αντίστοιχων διοργανώσεων στο εξωτερικό, επίσης η ύπαρξή του έρχεται να καλύψει το κενό που υπήρχε σε αυτό το είδος μουσικής στη χώρα μας. Είναι μεγάλη χαρά και τιμή μας που θα είμαστε μέρος αυτού του φεστιβάλ. Όλους τους καλλιτέχνες θέλουμε να δούμε έναν προς έναν, το lineup είναι εξαιρετικό. Αν θα έπρεπε να διαλέξουμε πάντως, πρωτίστως θέλουμε να δούμε Anne Clark, Anja Huwe και Peter Hook.
– Ο Οκτώβρης σας βρίσκει σε ευρωπαϊκή περιοδεία; Ποια είναι τα συναισθήματα ταξιδεύοντας και παίζοντας σε άλλες χώρες;
Τον Οκτώβριο θα παίξουμε στη Γερμανία, την Ελβετία και τη Γαλλία. Πάντα ένα ταξίδι στο εξωτερικό για συναυλίες προκαλεί συναισθήματα χαράς, προσδοκίας, ανυπομονησίας, και ένα σχετικό άγχος βέβαια, ως προς τη διευθέτηση των πρακτικών ζητημάτων. Είναι πάντα πολύ ενδιαφέρουσα η εμπειρία να παίζουμε σε κοινό με το οποίο επικοινωνούμε με τη γλώσσα της μουσικής, που δεν γνωρίζει σύνορα και διαχωρισμούς. Συγκινούμαστε πολύ όταν βλέπουμε ανθρώπους σε μακρινά μέρη, να χορεύουν και να αισθάνονται όμορφα με τη μουσική μας. Έχουμε εισπράξει μεγάλη αγάπη και ζεστά συναισθήματα στα ταξίδια στην Ευρώπη, έχουμε κάνει φίλους που έρχονται τακτικά στα live μας, ταξιδεύοντας συχνά εκατοντάδες χιλιόμετρα για να μας δουν, πράγμα πάρα πολύ τιμητικό και συγκινητικό για μας. Επίσης είναι πολύ όμορφο όταν συναντούμε δια ζώσης ανθρώπους με τους οποίους έχουμε έρθει πρώτα σε επαφή μέσω του διαδικτύου, με τους οποίους μας συνδέει η αγάπη για τη μουσική.
-Ποια είναι η θέση της Ελλάδας στην παγκόσμια ‘dark’ σκηνή; Συνεχίζουν να βγαίνουν συγκροτήματα και άλμπουμ που «ταξιδεύουν» πέρα από τα σύνορα της χώρας μας;
Είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι το είδος αυτό δεν είναι mainstream και ότι αριθμητικά ο πληθυσμός της είναι μικρός, συγκριτικά με άλλων χωρών, υπάρχουν αναλογικά πάρα πολλά και πολύ καλά συγκροτήματα και καλλιτέχνες, κάποιοι διαγράφουν πορείες πολύ αξιόλογες και τα άλμπουμ τους είναι πολύ αγαπητά στο κοινό τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό. Παρόλο που η έννοια των συνόρων στη μουσική δεν υφίσταται, ειδικά στην εποχή μας που όλοι σχεδόν ακούν και ανακαλύπτουν μουσική μέσω του διαδικτύου, θα ήταν ενδιαφέρον κοινωνιολογικά και μουσικολογικά ακόμα, να ερευνηθεί το γεγονός αυτό, το γιατί και το πώς στην Ελλάδα, με τις συνθήκες που ξέρουμε, το είδος αυτό γνωρίζει άνθηση – ίσως είναι μια εναρμόνιση με μια παγκόσμια τάση (επι)στροφής σε αυτόν τον ήχο, ίσως, λόγω των εν πολλοίς αντίξοων πολιτιστικά συνθηκών, η σκηνή αυτή να δίνει περιθώριο έκφρασης και αντίδρασης. Κρίνοντας από τον εαυτό μας, σαν μπάντα αλλά και σαν άτομα ξεχωριστά, αυτή η μουσική μας εκφράζει συναισθηματικά και αισθητικά, και μάλλον το ίδιο αισθάνονται και πολλοί άλλοι άνθρωποι στη χώρα μας και όχι μόνο.
-Αν σας δινόταν η δυνατότητα, ακόμα και να «ξυπνήσετε» κάποιους καλλιτέχνες που δεν είναι στη ζωή, με ποιους θα μοιραζόσασταν τη σκηνή σε ένα ονειρικό lineup;
Με τους Ian Curtis – για τους στίχους και την ενέργειά του, για μας είναι ίνδαλμα – David Bowie – για τη φωνή του και το αξεπέραστο στυλ – Klaus Nomi – ομοίως για τη φωνή και την περσόνα του – Vangelis (έχουμε λιώσει με τις μουσικές του ‘Blade Runner’ και όχι μόνο), Klaus Schulze για το ηχητικό σύμπαν του, Clara Rockmore, για τη μελωδική και εκφραστική τεχνική της στο μαγικό και πολύ δύσκολο τεχνικά όργανο theremin.
Επίσης, κι ας είναι από άλλη εποχή και στυλ, θα θέλαμε τον Eric Satie, για την ανατρεπτικότητα και τον διαφορετικό τρόπο σκέψης στη μουσική σύνθεση και την αντιμετώπιση του λεγόμενου “έργου τέχνης”.
-Τρία χρόνια από την κυκλοφορία του ‘Lip Led Scream’, υπάρχουν σχέδια και νέα τραγούδια για το επόμενο (τρίτο) άλμπουμ σας;
Αυτή τη στιγμή είμαστε σε φάση σύνθεσης και ηχογράφησης των τραγουδιών του επόμενου δίσκου που θα κυκλοφορήσει, καλώς εχόντων των πραγμάτων, το 2026. Δεν μπορούμε να πούμε πολλά για αυτή τη φάση, η δημιουργία ενός άλμπουμ είναι μια πολύ εσωτερική και έντονη διαδικασία, συναισθηματικά και ψυχικά, μπαίνεις σε ένα “κουκούλι” από το οποίο βγαίνεις πάντα μεταμορφωμένος. Ιδανικό θα ήταν να βιώνουμε αυτή τη φάση χωρίς περισπασμούς, πράγμα παντελώς αδύνατο βέβαια, δεν υπάρχει πολυτέλεια χρόνου και συνθηκών. Όπως οι περισσότεροι μουσικοί σε αντίστοιχες φάσεις, θα θέλαμε να μην χρειάζεται να “ισορροπούμε” ανάμεσα στην καθημερινότητα και σε αυτήν την ακραία κατάσταση που είναι η δημιουργία. Ωστόσο νοιώθουμε τρομερά τυχεροί που μπορούμε να το κάνουμε έτσι κι αλλιώς και να βιώνουμε αυτήν την εμπειρία.
-Τι κρατάτε από αυτό το «ταξίδι» με τους Incirrina;
Την συγκίνηση κάθε φορά που ένα καινούριο τραγούδι γεννιέται. Την χαρά της δημιουργίας, και τις ατελείωτες ώρες συζήτησης, προβών, ακρόασης, όπου σταματάει ο χρόνος. Την ώρα του live, τις στιγμές απόλυτης ελευθερίας που χαρίζει, την επαφή με το κοινό, κάποια βλέμματα και χαμόγελα που χαράζονται στην καρδιά.
Το Incirrina είναι ένα μαγικό ταξίδι, μέσα στους εαυτούς μας πρωτίστως και στον έξω κόσμο μετά, και μας κάνει την ζωή πιο όμορφη. Και αν καταφέρνει να κάνει και κάποιων άλλων τις στιγμές πιο όμορφες, τότε δε θέλουμε τίποτε άλλο.
Incirrina – Δείτε, ακούστε περισσότερα εδώ:
https://www.instagram.com/incirrina_band/?hl=el
https://www.youtube.com/@incirrina_band
https://www.facebook.com/Incirrinaband
http://www.incirrina.gr/
https://incirrina.bandcamp.com/
