Η ταινία “Clicquot: Η Γυναίκα Πίσω από τον Μύθο” βγαίνει στα σινεμά την Πέμπτη 22 Αυγούστου.
Κριτική – “Clicquot: Η Γυναίκα Πίσω από τον Μύθο”. Η ιστορία πίσω από την οικογένεια και την επιχείρηση σαμπάνιας Veuve Clicquot που ξεκίνησε στα τέλη του 18ου αιώνα.
Το έργο αφηγείται τη ζωή της γυναίκας που επέβαλε την σαμπάνια στους αριστοκρατικούς κύκλους.
Έχει αρκετά όμορφη όψη η ταινία του Τόμας Νάπερ, κάτι που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στα γήινα χρώματα της φωτογραφίας της Καρολίν Σαμπατιέ (συνεργάτιδα του Λέος Καράξ στις τελευταίες του δουλειές). Δυστυχώς όμως δεν υπάρχουν πολλοί άλλοι λόγοι για να προταθεί το όλο «πακέτο».
Σίγουρα παίζει ρόλο σε αυτό ο μικρός προϋπολογισμός, ο οποίος για να λειτουργήσει πραγματικά στο πλαίσιο μιας ταινίας εποχής θέλει τρομερή εφευρετικότητα, ενώ και το σενάριο είναι κάπως «στεγνό» κυρίως στο πώς προσεγγίζει τους ήρωές του, οι οποίοι είναι υπερβολικά ουδέτεροι για να προκαλέσουν κάποιου είδους ταύτιση ή ουσιαστικό ενδιαφέρον, παρότι δυνητικά έχουν στοιχεία που ξεχωρίζουν.
Οι δε διαπροσωπικές τους σχέσεις δεν είναι ιδιαίτερα καλοδουλεμένες και ειδικά όσον αφορά το ρομαντικό κομμάτι εντοπίζεται μια επιτήδευση που πλήττει την αληθοφάνεια.
Και το φεμινιστικό στοιχείο δεν είναι τόσο καλά δουλεμένο όσο θα ήθελαν ενδεχομένως οι συντελεστές.
Τονίζεται σωστά ο πόλεμος που δέχθηκε η Barbe-Nicole Clicquot προσπαθώντας να αναπτύξει μεγάλη επιχειρηματική δραστηριότητα όντας γυναίκα σ’ ένα έντονα πατριαρχικό περιβάλλον, από την άλλη οι αναδρομές στο παρελθόν και στη σχέση της με τον εκλιπόντα σύζυγό της δείχνουν έναν χαρακτήρα κάπως αφελή και αντιδραστικά υποτακτικό, ο οποίος επιμένει αργότερα εντός του φιλμ και κάνει μια άστοχη αντίθεση μ’ έναν δυναμισμό που εκδηλώνεται σχεδόν ταυτόχρονα.
Από κάποιες σκηνές μάλιστα γεννιέται κι ένα ερώτημα: αυτό που επικροτεί περισσότερο το κείμενο σχετικά με την Clicquot είναι η γυναικεία της ματιά γύρω από τον τρόπο δράσης ή το επιχειρηματικό της δαιμόνιο; Αυτό δεν γίνεται απόλυτα ξεκάθαρο στην πορεία. Και η τελική σκηνή, παρότι θέλει να δώσει έμφαση στην εσωτερική της μετάβαση, είναι υπερβολικά απότομη για να λειτουργήσει αποτελεσματικά σαν επίλογος και δεν προσφέρει μια αρκούντως ικανοποιητική δραματουργική επίλυση για όσα προηγήθηκαν.
Στο πεδίο των ερμηνειών δεν υπάρχει κάποια παρουσία που πραγματικά να ξεχωρίζει.
Η Χέιλι Μπένετ είχε δοκιμαστεί σε ταινία εποχής στον πρόσφατο «Σιρανό ντε Μπερζεράκ» κατά Τζο Ράιτ και είχε πετύχει μια θαυμάσια ισορροπία ανάμεσα σε ανάλαφρο και ρομαντικό ύφος. Εδώ προφανώς και τα πράγματα είναι διαφορετικά καθώς παίζει σε δραματικό και βιογραφικό «τερέν», αλλά το αποτέλεσμα είναι αρκετά επίπεδο, με μικρές διακυμάνσεις, οι οποίες μάλιστα δεν αποτυπώνονται και με ευκρίνεια τέτοια που να κερδίζεται το στοίχημα στις λεπτομέρειες. Και ο Σαμ Ράιλι απογοητεύει, αφήνοντας μια επίγευση αναποφασιστικότητας ως προς την επιθυμητή κατεύθυνση του ρόλου του.
Η καλή αίσθηση του ρυθμού (βοηθάει και η μικρή χρονική διάρκεια) και οι ωραίες εικόνες καθιστούν σχετικά ευχάριστη τη θέαση, γεγονός όμως είναι πως το «Clicquot, η Γυναίκα Πίσω από τον Μύθο» δεν εμβαθύνει σχεδόν καθόλου στην ουσία της προσωπικότητας που βρίσκεται στο επίκεντρο των όσων αφηγείται και από άποψη συγκινήσεων δεν προσφέρει πολλά παραπάνω από μια διεκπεραιωτική τηλεταινία.
Σκηνοθεσία: Τόμας Νάπερ
Πρωταγωνιστούν: Χέιλι Μπένετ, Τομ Στάριτζ, Σαμ Ράιλι, Λίο Σάτερ, Νατάσσα Ο’ Κιφ, Μπεν Μάιλς
