«Ιερά Οδός 343»: θέατρο του τεκμηρίου. Η παράσταση έχει το πλεονέκτημα να μην βαλτώνει σε έναν μεμψίμοιρο μελοδραματισμό και να μην περιορίζεται σε μια μονοσήμαντη δραματοποιημένη αφήγηση. Η δυνατή δραματουργία θέλει τις ιστορίες και τις αφηγήσεις να διαλέγονται μεταξύ τους, να αλληλοσυμπληρώνονται ή να συγκρούονται…
Πως μιλάς θεατρικά για τη διαχείριση της ψυχικής ασθένειας και μάλιστα με όρους ιστορικότητας;
Το βιβλίο της δημοσιογράφου Μαρίας Φαφαλιού μεταφέρεται στη σκηνή μέσα από τη δραματουργία της Χριστίνας Λυκοτσέτα και τη σκηνοθεσία του Βασίλη Παχουνδάκη φωτίζοντας μέσα από την ιστορία του Δρομοκαΐτειου ψυχιατρείου ένα θέμα μάλλον σκοτεινό, όπως αυτό της ψυχικής υγείας, που παραμένει ταμπού και κοινωνικό στίγμα μέχρι και τις ημέρες μας.
Αυθεντικές μαρτυρίες, επωνύμων ή ανωνύμων, ασθενών. Συγγενών αλλά και μελών του προσωπικού του Δρομακαΐτειου από την ίδρυση του μέχρι και το 1990, συνθέτουν το μωσαϊκό της παράστασης, ένα σμιλεμένο με πόνο και απόγνωση ψηφιδωτό που συνομιλεί με την ιστορία και τους σταθμούς της.
Η παράσταση έχει το πλεονέκτημα να μην βαλτώνει σε έναν μεμψίμοιρο μελοδραματισμό και να μην περιορίζεται σε μια μονοσήμαντη δραματοποιημένη αφήγηση. Η δυνατή δραματουργία θέλει τις ιστορίες και τις αφηγήσεις να διαλέγονται μεταξύ τους, να αλληλοσυμπληρώνονται ή να συγκρούονται, ενώ η ζωντανή μουσική του Φίλιππου Δραγούμη (παρόλη την δυστοπική ποιότητα και έντασή της), έρχεται ακριβώς να καταδείξει αυτές τις αντιθετικές ορμές των ψυχικών ασθενειών, μέσα από τις ροκ αντιστίξεις της.
Το εγκαταλειμμένο Μπάγκειον γίνεται το πεδίο των εγκαταλειμμένων ψυχών, και οι ερμηνευτές λόγου και μέλους, η Χριστίνα Λυκοτσέτα και ο Φίλιππος Δραγούμης ενσαρκώνουν αγγελιοφόρους μνήμης. Μνήμης, που λειτουργεί όχι σαν μια απλή νοητική και συναισθηματική καταγραφή, αλλά σαν μέρος μιας «θεραπείας», τόσο με την ιαματική ερμηνεία της λέξης αλλά κυρίως με την αρχετυπική σημασία της καλλιέργειας. Το κοινό, υποβάλλεται και αναμετράται με το συλλογικό κοινωνικό στίγμα και το ατομικό ψυχικό δράμα ανάγεται σε κοινωνική συλλογική υπόθεση, μέσα από την εμπειρική καταγραφή του κοινωνικού αποκλεισμού και τις δυσκολίες της κοινωνικής επανένταξης.
Με λιτά μέσα, υποφωτισμένο περιβάλλον της Έβης Χρήστου, όπου τα φώτα «σκάνε» από το έδαφος, με θεατρική σκευή (όλων των λογικών) που συμβολικά καταλήγει σε καλάθι αχρήστων, ο Βασίλης Παχνουδάκης καθοδηγεί μια παράσταση με επιστημονική ανθρωπολογική χάραξη. Δίνοντας φωνή και σώμα στο αρχειακό υλικό του βιβλίου, δε στέκεται στις όποιες συναισθηματικές ευκολίες που έτσι κι αλλιώς προκύπτουν από μια τέτοια θεματική, αλλά τοποθετεί τη θεατρική πράξη ως εργαλείο κοινωνικής σκέψης και ανάπτυξης. Και ένα τέτοιο θέατρο, στη φλύαρη επιδερμική εποχή μας, αποτελεί αναγκαιότητα.
Νέος κύκλος παραστάσεων από 28 Σεπτεμβρίου έως 21 Δεκεμβρίου κάθε Κυριακή στις 19:15 στο Μπάγκειον.
Σύλληψη και δραματουργική επεξεργασία: Χριστίνα Λυκοτσέτα
Σκηνοθεσία: Βασίλης Παχουνδάκης
Ερμηνεία: Φίλιππος Δραγούμης, Χριστίνα Λυκοτσέτα
Μουσική: Φίλιππος Δραγούμης
Σκηνικό-φωτισμοί: Έβης Χρήστου
Κοστούμια: Ελένη Νομίδη
Φωτογραφίες: Κατερίνα Αρβανίτη
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή: ΑΜΚΕ Verba Volant
