«Έζησα για την τέχνη, έζησα για τον έρωτα» – Η Μαρία Κάλλας γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1923 και πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου 1977. Ο κόσμος της τέχνης την αποθέωσε.
Είναι σαν τα χειροκροτημάτων των θεατών από τις παραστάσεις που πρωταγωνίστησε στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου να αντηχούν ακόμα στα αυτιά και τις ψυχές μας. Και όμως αυτή η γυναίκα με την σπάνια φωνή, το μυθικό καλλιτεχνικό ταλέντο έζησε, παράλληλα, την απόλυτη προσωπική δυστυχία, την ανείπωτη μοναξιά.
Η Μαρία Άννα Σοφία Σεσιλία Καλογεροπούλου όπως ήταν ολόκληρο το όνομά της, γνωστή ως Μαρία Κάλλας, «Prima Donna», ήταν η απόλυτη σοπράνο, ήταν η “soprano assoluta”, το είδος της τέλειας σοπράνο, που η φωνή της υπερβαίνει κάθε όριο, κάθε φράγμα της mezzo soprano, της δραματικής και της coloratura soprano.
Η Κάλλας κατόρθωσε να αναβιώσει έργα του οπερατικού ρεπερτορίου, που είχαν παραγκωνιστεί και ξεχαστεί γιατί δεν υπήρχαν ερμηνεύτριες που να διέθεταν τόσο τα φωνητικά, όσο και τα δραματικά προσόντα κι έτσι άνοιξε διάπλατα το δρόμο για τα έργα του Donizetti, του Bellini καθώς και του Rossini που είχαν τεθεί στο περιθώριο του λυρικού θεάτρου.
Ο μουσικολόγος Fedele D΄Amico έλεγε πως η Κάλλας: «… αναγκάστηκε να γίνει αυτό που έγινε λόγω των φυσικών ατελειών του οργάνου της….», επισημαίνοντας έτσι τις φυσικές ατέλειες της φωνής της και την εκμετάλλευσή τους ως δραματικά μέσα καθιστώντας πλέον αυτές πλεονεκτήματα φωνής και ερμηνείας μοναδικά.
Έτσι η φωνή της Μαρίας Κάλλας ως «soprano assoluta», ήταν πέρα και πάνω από κάθε φωνητική κατηγοριοποίηση.
Η προσωπική ζωή της Κάλλας μοιάζει με καλειδοσκόπιο δυστυχίας. Η Λίντσι Σπένς κατάφερε να αποκτήσει πρόσβαση στην προσωπική της αλληλογραφία.
Στο βιβλίο της με τίτλο Casta Diva | Μαρία Κάλλας – Η Κρυφή Ζωή Της (Νοέμβριος 2021) ρίχνει φως στην τραγική ιδιωτική ζωή της μεγάλης Ελληνίδας ντίβας.
Με τα λόγια της ίδιας της Κάλλας, μαθαίνουμε πως ο μεγάλος της έρωτας Αριστοτέλης Ωνάσης τη νάρκωνε, ότι ο πρώτος της σύζυγος Μενεγκίνι έγραφε τα κέρδη της στο όνομά του και ο πατέρας της προσποιούνταν ότι πέθαινε πάμφτωχος σε νοσοκομείο, σε μια προσπάθεια να της αποσπάσει χρήματα.
Η συγγραφέας Σπένς, δήλωσε ότι οι επιστολές που σχετίζονται με τον Ωνάση και την θυελλώδη σχέση του με την Κάλλας, αποκαλύπτουν την τρομακτική δοκιμασία που υπέστη η Diva, ειδικά το 1966, όταν η σωματική βία που ασκούσε ο Έλληνας κροίσος πάνω της, απειλούσε ακόμα και τη ζωή της: «Υπάρχουν επίσης οι τρομακτικές πληροφορίες που προκύπτουν από το ημερολόγιο ενός από τους στενούς φίλους της, όπου περιγράφεται λεπτομερώς πώς ο Ωνάσης την οδήγησε στο να κάνει χρήση ναρκωτικών, κυρίως για σεξουαλικούς λόγους.
Σε μια επιστολή προς τη γραμματέα της, η Κάλλας γράφει: «Δεν θα ήθελα ο Ωνάσης να μου τηλεφωνήσει και να αρχίσει ξανά να με βασανίζει».
Η Μαρία Κάλλας πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 16 Σεπτεμβρίου 1977.
Η κηδεία της έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου στον Ελληνορθόδοξο Καθεδρικό Ναό του Αγίου Στεφάνου της οδού Ζωρζ Μπιζέ στο Παρίσι. Επιθυμία της ήταν να αποτεφρωθεί και οι στάχτες της να σκορπιστούν στο Αιγαίο Πέλαγος, χωρίς να υπάρχει επίσημη ή ανεπίσημη γραπτή καταγραφή της επιθυμίας αυτής.
Στις 4 Ιουνίου 1979, ο τότε Υπουργός Πολιτισμού Δημήτρης Νιάνιας σκόρπισε την τέφρα της από την πυραυλάκατο «Υποπλοίαρχος Τρουπάκης» που έπλεε στα ανοιχτά της Αίγινας.
