Ο ηθοποιός Μαρκ Ράφαλο δεν έχει καμία διάθεση να κάνει εκπτώσεις στις λέξεις του. Μιλώντας για τον Τραμπ δήλωσε: «Είναι ένας καταδικασμένος κακοποιός. Είναι ένας καταδικασμένος βιαστής. Αν βασιζόμαστε στην ηθική αυτού του ανθρώπου, τότε όλοι έχουμε μεγάλο πρόβλημα. Δεν είμαστε καλά ως χώρα. Δεν είμαστε καλά ως λαός».
Η τοποθέτηση του Ράφαλο έγινε στις 11 Ιανουαρίου 2026, στο κόκκινο χαλί των Χρυσών Σφαιρών, στο Beverly Hilton στο Λος Άντζελες, μπροστά σε τηλεοπτικές κάμερες και δεκάδες δημοσιογράφους.
Η δήλωση δεν πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο οργανωμένης ή προγραμματισμένης συνέντευξης.
Έγινε αυθόρμητα, κατά τη διάρκεια σύντομων δηλώσεων προς τους δημοσιογράφους, όταν ο Ράφαλο ρωτήθηκε για την πολιτική κατάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες και για το μήνυμα που ήθελε να στείλει με την παρουσία του στη βραδιά. Χωρίς γραπτό κείμενο ή προετοιμασμένες απαντήσεις, μίλησε σε έντονο και συναισθηματικά φορτισμένο τόνο, κάτι που εξηγεί και τη σκληρότητα της φρασεολογίας του.
Η τοποθέτηση αυτή δεν ήρθε ως μεμονωμένο ξέσπασμα. Ο Ράφαλο εδώ και χρόνια ασκεί συστηματική πολιτική κριτική, με τον Τραμπ να βρίσκεται συχνά στο επίκεντρο των παρεμβάσεών του.
Έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η άνοδος του τραμπισμού δεν αποτελεί απλώς ένα πολιτικό φαινόμενο, αλλά σύμπτωμα μιας βαθύτερης ηθικής και κοινωνικής κρίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Ράφαλο έχει μιλήσει για απανθρωποποίηση, για διάλυση οικογενειών στα σύνορα και για μια πολιτική που έρχεται σε σύγκρουση με τις ίδιες τις αξίες της χώρας. Παράλληλα, έχει συνδέσει τη ρητορική της εξουσίας με την έξαρση της αστυνομικής βίας και τη διεύρυνση της κοινωνικής ανισότητας, επιμένοντας ότι οι πολιτικές επιλογές δεν είναι ποτέ ουδέτερες.
Δέκα πράγματα που γνωρίζουμε για τον Μαρκ Ράφαλο
1 – Η σύγκρουσή του με τον Ντόναλντ Τραμπ είναι ιδεολογική και διαχρονική.
Μετά την εκλογή Τραμπ, ο Ράφαλο είχε γράψει χαρακτηριστικά:
«Έτσι μοιάζει ο φασισμός»,
2 – Σε δημόσια τοποθέτησή του έχει δηλώσει:
«Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Η σιωπή είναι συνενοχή»,
εξηγώντας γιατί θεωρεί υποχρέωσή του να μιλά, ακόμη κι όταν προκαλεί αντιδράσεις.
3 – Η σοβαρή περιπέτεια υγείας του άλλαξε τον τρόπο που βλέπει την εξουσία.
Αναφερόμενος στον όγκο στον εγκέφαλο που αντιμετώπισε, είχε πει:
«Μου αφαίρεσε την ψευδαίσθηση ότι είχα τον έλεγχο»,
4 – Για τη μεταναστευτική πολιτική των ΗΠΑ μιλά με όρους ηθικής αποτυχίας.
Σχολιάζοντας τις συνθήκες στα σύνορα, δήλωσε:
«Αυτό δεν είμαστε εμείς. Είναι σκληρότητα μεταμφιεσμένη σε πολιτική».
5 – Απορρίπτει τη θεωρία των “μεμονωμένων περιστατικών” στην αστυνομική βία.
Μετά τη δολοφονία του George Floyd είπε:
«Αυτό δεν αφορά λίγους “κακούς” αστυνομικούς. Αφορά ένα χαλασμένο σύστημα».
6 – Η κλιματική κρίση είναι για εκείνον κορυφαίο πολιτικό ζήτημα.
Σε ομιλίες και αναρτήσεις του επαναλαμβάνει:
«Δεν υπάρχει οικονομία σε έναν νεκρό πλανήτη»,
7 – Δεν δέχτηκε ποτέ να “σιωπήσει” λόγω της εμπορικής του καριέρας.
Όταν δέχτηκε κριτική ότι ως σταρ της Marvel δεν πρέπει να μιλά πολιτικά, απάντησε:
«Είμαι πολίτης μετά είμαι ηθοποιός».
8 – Έχει ταχθεί ξεκάθαρα υπέρ των εργαζομένων και κατά της φτώχειας.
Σε κινητοποιήσεις εργατικών συνδικάτων είχε πει:
«Άνθρωποι που δουλεύουν με πλήρες ωράριο δεν θα έπρεπε να ζουν στη φτώχεια».
9 – Αναγνωρίζει ότι ο πολιτικός του λόγος του έχει στοιχίσει επαγγελματικά.
Το έχει παραδεχτεί ανοιχτά:
«Έχω χάσει δουλειές επειδή μιλάω. Μπορώ να ζήσω με αυτό».
10 – Βλέπει τη δημοκρατία ως κάτι εύθραυστο και όχι δεδομένο.
Σε πρόσφατη τοποθέτησή του δήλωσε:
«Η δημοκρατία δεν πεθαίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Πεθαίνει όταν οι άνθρωποι συνηθίζουν το απαράδεκτο».
Ο Μαρκ Ράφαλο γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1967 στο Κένοσα του Ουισκόνσιν, σε οικογένεια εργατικής τάξης ιταλοαμερικανικής καταγωγής.
Τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια δεν ήταν εύκολα· αντιμετώπισε μαθησιακές δυσκολίες (δυσλεξία και ΔΕΠΥ) και εργάστηκε σε διάφορες χειρωνακτικές δουλειές πριν στραφεί σοβαρά στην υποκριτική.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 μετακόμισε στο Λος Άντζελες, όπου σπούδασε υποκριτική στο Stella Adler Conservatory, ένα από τα πιο απαιτητικά και φημισμένα εργαστήρια θεάτρου στις ΗΠΑ. Παράλληλα, ίδρυσε μαζί με φίλους του ένα μικρό θεατρικό σχήμα, παίζοντας σε παραστάσεις και δουλεύοντας ως σερβιτόρος για να επιβιώσει.
Η καριέρα του άρχισε να ξεχωρίζει στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν τον πρόσεξε η κριτική για ρόλους χαμηλών τόνων αλλά έντονης συναισθηματικής φόρτισης. Η μεγάλη του αναγνώριση ήρθε με την ταινία «Μπορείς να Βασιστείς Πάνω Μου» (2000), όπου καθιερώθηκε ως ηθοποιός με εσωτερικότητα και ρεαλισμό. Ακολούθησαν ρόλοι που «έχτισαν» τη φήμη του, όπως στην «Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού», στο «Ζόντιακ» και στο «Shutter Island», αποδεικνύοντας ότι μπορεί να κινηθεί με άνεση ανάμεσα στο ανεξάρτητο και στο mainstream σινεμά.
Καθοριστικό σημείο στην καριέρα του υπήρξε ο ρόλος του Μπρους Μπάνερ / Hulk στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel, που τον έκανε παγκοσμίως αναγνωρίσιμο χωρίς να αλλοιώσει το καλλιτεχνικό του προφίλ. Παράλληλα, συνέχισε να επιλέγει πολιτικά και κοινωνικά φορτισμένα πρότζεκτ, όπως το «Spotlight: Όλα στο Φως», που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, και το «Σκοτεινά Νερά», όπου ενσάρκωσε έναν δικηγόρο που συγκρούεται με πανίσχυρα πολυεθνικά συμφέροντα.
