Ο Νομπουγιόσι Αράκι είναι μια από τις πιο δημιουργικές μορφές στον τομέα της ιαπωνικής φωτογραφίας. Έχει παράξει αμέτρητες εικόνες και περισσότερα από πεντακόσια φωτογραφικά λευκώματα από το 1970.
Η πλούσια καλλιτεχνική του δράση δεν επιδέχεται μια εύκολη κατηγοριοποίηση. Ο Αράκι πειραματίστηκε με διάφορα μέσα που περιλαμβάνουν κολλάζ, ταινίες και, πιο πρόσφατα, την τεχνολογία της Polaroid φωτογραφίας.
Η σκωπτική, ασεβής δουλειά του Αράκι, που συχνά αναδεικνύει το ζήτημα της σεξουαλικότητας, πυροδότησε αντιπαραθέσεις, αλλά και διεθνή αναγνώριση. Η φρενήρης φύση των φωτογραφιών του, τις οποίες ο καλλιτέχνης τείνει να τραβά με πολύ μικρή προετοιμασία, αποτυπώνει χαρακτηριστικά την ιαπωνική εμπειρία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του χάους που ακολούθησε.
Ο Αράκι φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Chiba φωτογραφία και κινηματογράφο. Ο σύνθετος και τεχνικός χαρακτήρας του προγράμματος σπουδών δεν ήταν ελκυστικός για το ελεύθερο πνεύμα του. Η ταινία που έκανε ως τελική εργασία στο Πανεπιστήμιο, ωστόσο, το Children in Apartment Blocks (1963), θεωρείται η βάση μιας από τις πρώτες φωτογραφικές του δουλειές, η οποία βραβεύτηκε από το περιοδικό Taiyo τον επόμενο χρόνο της αποφοίτησής του. Το έργο αυτό με τον τίτλο Satchin (1964) επικεντρώνεται σε μαθητές της γειτονιάς Shitamachi του Τόκιο, οι οποίοι παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό ανεπηρέαστοι εν μέσω της ταχείας αστικής μεταμόρφωσης εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο το 1964.
Μετά την αποφοίτησή του έπιασε δουλειά ως εμπορικός φωτογράφος για τη διαφημιστική εταιρεία Dentsu. Ενώ βρήκε το έργο απογοητευτικά βαρετό, έκανε καλή χρήση των άρτια εξοπλισμένων τεχνικά εγκαταστάσεων του Dentsu για να συνεχίσει παράλληλα την προσωπική του φωτογραφική δουλειά, προχωρώντας στο σημείο μάλιστα να χρησιμοποιήσει ακόμα και παράνομα τα μηχανήματα της εταιρείας, για να τυπώσει ένα πρώιμο φωτογραφικό λεύκωμα.
Δύο γεγονότα ζωτικής σημασίας για τη ζωή και τη δουλειά του Αράκι συνέβησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1960: ο πατέρας του πέθανε το 1967 και τον επόμενο χρόνο συνάντησε τη μελλοντική σύζυγό του.
Ο θάνατος και η αγάπη θα γίνονταν δύο από τις κύριες κινητήριες δυνάμεις πίσω από τη βαθιά ανθρώπινη φωτογραφία του. Η Γιόκο υπήρξε το κεντρικό θέμα στις φωτογραφίες του. Το ζευγάρι παντρεύτηκε το 1971 και ξεκίνησε τον μήνα του μέλιτος, τον οποίο ο εκείνος κατέγραψε φωτογραφικά εκτενώς. Με το αφηγηματικό του στυλ, τον προσωπικό του τόνο και την αισθητική του προέκυψε το έργο Sentimental Journey (1971). Θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα ιαπωνικά φωτογραφικά λευκώματα του εικοστού αιώνα. Η αυξανόμενη επιτυχία του ως φωτογράφος του επέτρεψε να φύγει από την εταιρεία Dentsu και να επικεντρωθεί αποκλειστικά στην καλλιτεχνική του καριέρα το 1972.
Ο Αράκι περιέγραψε το ευρύ και εκλεκτικό του έργο ως «Ι-photography», κατά το «Ι-novel», ένα ιαπωνικό εξομολογητικό λογοτεχνικό είδος που γράφεται στο πρώτο πρόσωπο. Η ακλόνητη επικέντρωσή του στη ζωή και τις εμπειρίες του διαφοροποιήθηκε από την κυρίαρχη φωτογραφική αισθητική του ντοκιμαντέρ, που εκφράστηκε από μορφές όπως ο Χιρόσι Χαμάγια, αλλά και την αισθητική του κινήματος Provoke, που επικράτησε στην ιαπωνική avant-garde φωτογραφία και ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1960.
Ο Αράκι αμφισβήτησε αυτές τις προσεγγίσεις στη σειρά του Pseudo-Reportage το 1980, στην οποία συνόδευσε τις σχεδόν ντοκιμαντερίστικες φωτογραφίες του με παραπλανητικούς τίτλους, υπογραμμίζοντας με αυτόν τον τρόπο την εύθραυστη φύση της φωτογραφικής αλήθειας.
Όταν πέθανε η Γιόκο το 1990, ο Αράκι ξεκίνησε μια σειρά νέων έργων, χρησιμοποιώντας ακόμα και τη δική του διάγνωση με καρκίνο του προστάτη το 2008 ως σημείο εκκίνησης για να εξερευνήσει τη φθίνουσα πορεία της αναλογικής φωτογραφίας. Το έργο 2THESKY, my Ender (2009) αποτελείται από φωτογραφίες καλυμμένες με αλάτι, πράγμα που θα τους προκαλέσει αλλοίωση με την πάροδο του χρόνου, αντικατοπτρίζοντας τη φυσική παρακμή του ίδιου του φωτογράφου.
Η έκθεση που αφορούσε τα ορόσημα της Νέας Ιαπωνικής Φωτογραφίας στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη το 1974, που διοργανώθηκε από τους John Szarkowski και Shoji Yamagishi, δεν τον συμπεριέλαβε ανάμεσα στους καλλιτέχνες. Ο Yamagishi τον συμπεριέλαβε στη δεύτερη έκθεση που έκανε με τίτλο “Japan: A Self-Portrait” στο Διεθνές Κέντρο Φωτογραφίας στη Νέα Υόρκη το 1979. Ο Αράκι είχε ήδη αποκτήσει απήχηση στην Ευρώπη συμμετέχοντας στο Neue Fotografie aus Japan στο Kulturhaus der Stadt, στο Γκρατς της Αυστρίας, την πρώτη του ομαδική έκθεση εκτός Ιαπωνίας, το 1977. Η πρώτη διεθνής ατομική του έκθεση πραγματοποιήθηκε το 1992 με τίτλο “Akt-Tokyo: Nobuyoshi Araki” 1971-1991 στο Forum Stadtpark, πάλι στην πόλη Γκρατς.
πηγή: sfmoma
