Προσοχή! Εύθραυστον! Ιωάννα Αγγελίδη.
Εξομολογήσεις που μετατρέπονται σε αναμετρήσεις. Με τους εαυτούς, με τους άλλους. Εντός κι εκτός. Με την προσοχή που δίνουμε σε ένα πολύτιμο κρύσταλλο. Γιατί τι άλλο, ειναι η ψυχή από ένα διάφανο κρύσταλλο. Κάποτε θολό. Κάποτε βρώμικο. Κάποτε λαμπερό. Πάντα όμως κρύσταλλο. Άνθρωποι της τέχνης σε δέκα ερωτήσεις-δέκα ιστορίες που μοιάζουν προσωπικές, μπορεί να αφοράν όμως όλους. Α, και μια ερώτηση για την ίδια την Τέχνη. Πως αλλιώς…
Ιωάννα Αγγελίδη – Ηθοποιός. Την περίοδο αυτή παίζει στον θεατρικό μονόλογο «Τέρας» στο Μικρό Γκλόρια μια πολιτική σάτιρα της Αλεξάνδρας Βουζουράκη και σκηνοθεσία της Ραφίκα Σαουίς. Παράλληλα, συμμετέχει στην παράσταση «Το Κύμα» τουΤοντ Στράσερ σε διασκευή-σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη στο θέατρο Λαμπέτη, και από τον Ιανουάριο ως κορυφαία χορού στην παράσταση “Αγαμέμνων: ο κύκλος του αίματος”, σε σύλληψη και σκηνοθεσία Ραφίκα Σαουίς στο Θέατρο Ακροπόλ.
Μια ιστορία που με συνοδεύει… Από ιστορίες άλλο τίποτα. Αυτή την περίοδο τα πρωινά με συνοδεύει η ιστορία της Ντιάνα Τζόουνς, δασκάλας μουσικής σε ένα σχολείο στο Σαο Πάολο της Καλιφόρνια και του συζύγου της Ρον Τζόουνς, καθηγητή Ιστορίας στο ίδιο σχολείο- ενός αντισυμβατικού καθηγητή που οργάνωσε ένα πείραμα στην τάξη του, στο Σάο Πάολο της Καλιφόρνια το 1967, προκειμένου να αποδείξει στους μαθητές του πώς ένα κίνημα όπως ο ναζισμός μπορεί να παρασύρει τον κόσμο σε φρικαλεότητες και μάλιστα με τόσο μεγάλη απήχηση. Είναι και οι δύο υπαρκτά πρόσωπα. Η Ντιάνα προσπαθεί να διατηρήσει τις ισορροπίες όταν το πείραμα κινδυνεύει να εκτροχιαστεί. Τις Κυριακές τα βράδια, απ’την άλλη, με συνοδεύουν οι ιστορίες τεσσάρων πολύπαθων γυναικών, που τις συναντώ σε ένα “θεατρικό πάρτυ”, παίζουμε μουσικές καρέκλες, γελάμε, κλαίμε και μοιραζόμαστε τα εσώψυχά μας.
Ένα πρόσωπο που με σημαδεύει… Ο κλόουν απ’το “Αυτό”. Τόσο έντονα με σημαδεύει που δεν έχω καν τολμήσει να δω την ταινία. Σπάνια βλέπω ταινίες τρομακτικές, εδώ που τα λέμε. Ποιός ξέρει τι με έχει σημαδέψει όταν ήμουνα μικρή.
Μια κατάσταση που με τσακίζει… τα νεύρα μου τεντώνουν όταν είμαι κολλημένη στην κίνηση. Χαμένος χρόνος και μια αίσθηση ατελείωτης ματαιότητας. Τις ώρες αιχμής χρειάζομαι σχεδόν διπλάσιο χρόνο για να φτάσω στα ραντεβού μου. Αυτό που με τσακίζει όμως βαθιά κι αμετάκλητα είναι όταν κοινωνικά στερεότυπα επιβάλουν ψευδείς περιοριστικές πεποιθήσεις, αφήνοντας ανθρώπους στο περιθώριο, ανοίγοντας πληγές που κακοφορμίζουν.
Ένα όνειρο που με «στοιχειώνει»… μια κοινωνία στερημένη από ανθρώπινα δικαιώματα, στείρα, ορθολογική κι αμετανόητη. Ένας κόσμος σκληρός, ανταγωνιστικός, αποστειρωμένος. Χωρίς γέφυρες, με ανθρώπους γερασμένους. Εφιάλτης.
Θραύσματα που με ολοκληρώνουν… γέλια, τραγούδια και χοροί, φίλοι, αγαπημένα πρόσωπα, ταξίδια, συζητήσεις, βόλτες στον ήλιο, βόλτες στην εξοχή, περίπατοι στην πόλη, καφέδες, βιβλία, σινεμά, χουχούλιασμα στο σπίτι, γατομουσούδες.
Ένας ανεκπλήρωτος στόχος… να παίξω στο Hollywood. Πού θα μου πάει…
Ένας εκπληρωμένος «έρωτας»… η υποκριτική. Είναι σχέση υπό διαμόρφωση, βεβαίως. Σπάνια πλήττεις, συνεχώς σου αποκαλύπτεται και σε προκαλεί να τη γνωρίσεις καλύτερα. Κάποιες φορές είναι σνομπ, αθυρόστομη, αιρετική, κουραστική ίσως, αλλά πάντοτε αρκούντως γοητευτική.
Τι δικό μου θα καταργούσα; Σίγουρα την ευαισθησία στο στομάχι και τα τσιμπηματάκια στη μέση.
Τι «ξένο» θα υιοθετούσα; Δεν είναι ακριβώς ξένο, μιας και το έχω υιοθετήσει από παιδί: πάντα θαύμαζα τους γενναιόδωρους ανθρώπους που εκφράζουν τη σκέψη και τα συναισθήματά τους ανοιχτά και διεκδικούν ευθέως, με σεβασμό και σωστές ισοροπίες.
Εγώ κι Εγώ… εχθροί ή φίλοι; Φίλοι, ακόμα και σε στιγμές μεγάλης αντιπαράθεσης. Πώς αλλιώς; Συμφιλιώνομαι με τον εαυτό μου σημαίνει αναζητώ, κατανοώ, αποδέχομαι τις βαθύτερες ανάγκες μου, αναμετρώμαι με τις σκοτεινές πλευρές της ύπαρξής μου, αφουγκράζομαι τα ναι και τα όχι, τα πρέπει και τα δεν, διαφωνώ αν χρειαστεί και κάνω γόνιμο διάλογο.
Στην τέχνη υπάρχει νέο και παλιό; Υπάρχει “παλιό”, ταξινομημένο με βάση τη χρονολογική εκπόνηση του καλλιτεχνήματος, “παλιό” με την έννοια του ξεπερασμένου, “νέο” ως κάτι άρτι αφιχθέν και “νέο” ως κατι που φέρει φρεσκάδα, ανανέωση. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, λέμε ότι δεν υπάρχει παρθενογέννεση στην τέχνη οπότε το παλιό μας οδηγεί στο νέο και το νέο εμπεριέχει το παλιό ακόμα και αν επιλέξουμε να το αγνοήσουμε.
Η Ιωάννα Αγγελίδη αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και από το τμήμα ΕΜΜΕ του ΕΚΠΑ Αθηνών. Έκτοτε, έχει παίξει σε κεντρικές και πειραματικές θεατρικές σκηνές σε ρόλους κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, έχει συμμετάσχει στη συγγραφή του θεατρικού έργου “Χωρίς μουσική”, ασχολείται με τη μεταγλωττιση. Αυτή την περίοδο τη βρίσκουμε να μονολογεί στο Μικρό Γκλόρια, στην παράσταση “Τέρας” της Αλεξάνδρας Βουτζουράκη, σε σκηνοθεσία Ραφίκας Σαουίς και παραγωγή του Σουηδικού Θεάτρου ostgotateatern, ίσως του μεγαλύτερου Δημοτικού Θεάτρου της Σουηδίας. Παράλληλα συμμετέχει στην παράσταση “Κύμα” σε διασκευή-σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη, στο θέατρο Λαμπέτη, αλλά και ως κορυφαία χορού στην παράσταση “Αγαμέμνων: ο κύκλος του αίματος”, σε σκηνοθεσία Ραφίκας Σαουίς που έκανε το ντεμπούτο της στο ιστορικό θέατρο La MaMa της Νέας Υόρκης, και θα παρουσιαστεί για λίγες παραστάσεις στο θέατρο Ακροπόλ. Παράλληλα συμμετείχε ως βοηθός σκηνοθέτη στην παράσταση “Ο Πουπουλένιος” του Μάρτιν ΜακΝτόνα, που παίζεται στο Σύχγρονο Θέατρο σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη.
