Προσοχή! Εύθραυστον! – Νίκος Χατζηελευθερίου
Εξομολογήσεις που μετατρέπονται σε αναμετρήσεις. Με τους εαυτούς, με τους άλλους. Εντός κι εκτός. Με την προσοχή που δίνουμε σε ένα πολύτιμο κρύσταλλο. Γιατί τι άλλο, είναι η ψυχή από ένα διάφανο κρύσταλλο. Κάποτε θολό. Κάποτε βρώμικο. Κάποτε λαμπερό. Πάντα όμως κρύσταλλο. Άνθρωποι της τέχνης σε δέκα ερωτήσεις-δέκα ιστορίες που μοιάζουν προσωπικές, μπορεί να αφοράν όμως όλους. Α, και μια ερώτηση για την ίδια την Τέχνη. Πως αλλιώς…
Νίκος Χατζηελευθερίου– Κιθαρίστας-Συνθέτης. Με το κιθαριστικό σύνολο GUITARTE ENSEMBLE επανέρχεται στην Αθήνα, την Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου στος 20:30 στην Αίθουσα Συναυλιών Φίλιππος Νάκας, με νέο ανανεωμένο ρεπερτόριο, μετά την περσινή επιτυχημένη συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής.
Μια ιστορία που με συνοδεύει… 55’ λεπτά διαδρομή Χανιά-Ρέθυμνο πηγαίνοντας για συναυλία με το μπλε λεωφορείο της «Ολυμπιακής», όπου τα πέρασα με ένα κορίτσι που συνάντησα τότε εκεί και, ποτέ και πουθενά άλλοτε, και έζησα μαζί της τον απόλυτο έρωτα για 55’ λεπτά, σε ηλικία 18 χρόνων (Ισως κάποτε να καταφέρω να γράψω μια όπερα τσέπης με αυτό το γεγονός)
Ένα πρόσωπο που με σημαδεύει… Το πρόσωπο του αδελφού μου τις τελευταίες στιγμές πριν φύγει απ τη ζωή. Η εικόνα της μάχης για τη ζωή, η εκείνη της συνειδητοποιημένης αναχώρησης. Εκείνη την εποχή παίζαμε το Romancero Gitano του Μίκη Θεοδωράκη σε ποίηση F. G. Lorca. Μέσα σ αυτόν τον κύκλο υπάρχει το τραγούδι «Χαμός από αγάπη» όπου μια μάνα καθησυχάζει το γιο της από τις παραισθήσεις της επιθανάτιας «διαδικασίας». Συγκλονιστικό!
Μια κατάσταση που με τσακίζει… Η «τζάμπα» ανάλωση σε διεκπεραιώσεις. Η κάθε είδους γραφειοκρατία, ειδικά η ψηφιακή που έχει αναδειχθεί τα τελευταία χρόνια. Κλοπή της ζωής. Χειρότερη κι από την ίδια τη δουλειά. Τη γνωστή παράτονη ομώνυμη λέξη της δουλείας.
Ένα όνειρο που με «στοιχειώνει»… Ανήκω τρόπον τινά σε εκείνους που δε θα πάψουν ποτέ να πιστεύουν ότι ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός. Πάντα ονειρεύομαι μια συθέμελη αλλαγή των κοινωνικών καταστάσεων και συμβάσεων. Το όνειρο ότι κι εγώ, όπως ο καθένας, μπορεί κάποια στιγμή ως…Πάρης, να σημαδέψω τη φτέρνα του «εχθρού» που φαντάζει ανίκητος, αλλά δεν είναι, όπως μας δίδαξε ο Όμηρος, ναι, θέλω να με στοιχειώνει .
Θραύσματα που με ολοκληρώνουν… Τα αβίαστα χαμόγελα των παιδιών μου. Να βλέπω τη χαρά χωρίς αίτια. Να νοιώθω ότι το αύριο είναι de facto καλύτερο από το χθες και το σήμερα. Πόσο ανόητο μου ακούγεται το κάλεσμα μιας παλιάς εποχής ως καλύτερης, υπέροχης και άλλα γηραλέα φληναφήματα.
Ένας ανεκπλήρωτος στόχος… Η μεταγραφή μου για κιθαριστικό σύνολο της «Εξαΰλωμένης νύχτας» του Schoenberg. Με τους μεγάλους στόχους γελάει ο….Θεός. Βέβαια με το συγκεκριμένο στόχο μου γελούσαν και πολλοί φίλοι και συνάδελφοι, αλλά που θα μου πάει.. θα τους διαψεύσω οσονούπω…
Ένας εκπληρωμένος «έρωτας»… Η σχέση μου με τους μαθητές μου. Πότε παράφορος, πότε κεραυνοβόλος, πότε βαθύς, πότε τρελός, πότε ανυπόφορος….Αλλά πάντα ζωντανός και ζωοδόχος. Οφείλω τεράστια ευγνωμοσύνη στον φτερωτό Θεό αυτής της συνθήκης.
Τι δικό μου θα καταργούσα; Την αναβλητικότητα. Η οποία δε σχετίζεται με τεμπελιά η αναποφασιστικότητα, κάθε άλλο. Είναι μια δίοδος προς την ψευδαίσθηση ότι έχουμε όλο το χρόνο μπροστά μας…νέοι γαρ… Αλλά μετά έρχεται η πραγματικότητα και η προσγείωση δεν είναι και τόσο ομαλή..
Τι «ξένο» θα υιοθετούσα; Την πίστη στο Θεό, ως ακλόνητη παρηγορία. Παρ’ ότι συνειδητοποιημένος (έτσι νομίζω δηλαδή…) άθεος, με έλκει η σχέση των ανθρώπων με το μεταφυσικό και τη χρηστικότητα αυτής της σχέσης. Αλλά είναι νωρίς ακόμα…για τέτοιες υιοθεσίες.
Εγώ κι Εγώ… εχθροί ή φίλοι; Καλοί, πιστοί φίλοι. Απλά….ψιλοτσακώνονται συχνά δι’ ασήμαντον αφορμήν. Εγώ δηλαδή είμαι πολύ καλός άνθρωπος και τα κάνω όλα σωστά. Ο άλλος φταίει…
Στην τέχνη υπάρχει νέο και παλιό; Μόνο μακροιστορικά. Η νεωτερικότητα στο μικρό ιστορικό βάθος είναι υπερτιμημένη βάναυσα… Όταν μάλιστα γίνεται υποχρέωση, είναι έως και αξιοθρήνητη. Ό,τι καινούριο προσπαθούμε να κάνουμε είναι μια σπουδή πάνω στο παλιό και αυτό έχει αξία και περιεχόμενο ουσιαστικό.
Ο Νίκος Χατζηελευθερίου πορεύεται και δημιουργεί καλλιτεχνικά και εκπαιδευτικά με άξονα την κιθάρα, το όργανο που αγαπά, σπούδασε και μέσω αυτού συνεχώς ανακαλύπτει έσωθεν και αναζητά έξωθεν τα βαθύτερα νοήματα των ήχων, των αισθημάτων και των ιδεών. Θεωρεί όλες τις επί μέρους διακριτές δραστηριότητες του ( εκτελεστής, συνθέτης, διασκευαστής έργων για κιθαριστικά σύνολα και δάσκαλος), αδιαίρετη ενότητα, όπου κάθε τομέας της ανατροφοδοτείται από τον άλλον. Μέσα από πλήθος συναυλιών, που ξεκινούν από τις σημαντικότερες αίθουσες της Αθήνας και διεθνή κιθαριστικά φεστιβάλ και απλώνονται σε μουσικές και θεατρικές σκηνές, jazz club, καλλιτεχνικά φεστιβάλ και αρχαιολογικούς χώρους, αναζητά πάντα μια διαρκή ζωντανή επαφή με το κοινό, πέρα από τα στερεότυπα του «είδους» της τέχνης του. Αποτύπωμα της μουσικής του έκφρασης συγκροτούν ήδη ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές παρουσιάσεις, οι εκδόσεις των μεταγραφών του από τον μουσικό-εκδοτικό οίκο panasmusic, καθώς και οι τέσσερις δισκογραφικές εκδόσεις του με την ekfrassis productions. Το συνθετικό του έργο είναι κατά βάση μια ώσμωση με τον ποιητικό λόγο και το θέατρο. Βασικό άξονα της πορείας του αποτελεί το κιθαριστικό σύνολο Guitarte Ensemble, που ίδρυσε και διευθύνει από το 2005. Μέσα από αυτό πρεσβεύει τις ιδέες της μουσικής διεπικοινωνίας αλλά και τη συνεχή διάθεση ανανέωσης των καλλιτεχνικών στόχων και του εμπλουτισμού της έκφρασης σε συνύπαρξη με άλλες μορφές τέχνης (ποίηση, λόγος, θέατρο, χορός, θέατρο σκιών, εικαστικά δρώμενα, video-art).
