Προσοχή! Εύθραυστον! – Νίκος Κουφάκης
Εξομολογήσεις που μετατρέπονται σε αναμετρήσεις. Με τους εαυτούς, με τους άλλους. Εντός κι εκτός. Με την προσοχή που δίνουμε σε ένα πολύτιμο κρύσταλλο. Γιατί τι άλλο, είναι η ψυχή από ένα διάφανο κρύσταλλο. Κάποτε θολό. Κάποτε βρώμικο. Κάποτε λαμπερό. Πάντα όμως κρύσταλλο. Άνθρωποι της τέχνης σε δέκα ερωτήσεις-δέκα ιστορίες που μοιάζουν προσωπικές, μπορεί να αφοράν όμως όλους. Α, και μια ερώτηση για την ίδια την Τέχνη. Πως αλλιώς…
Νίκος Κουφάκης – Σκηνοθέτης, Ηθοποιός. Την περίοδο αυτή σκηνοθετεί και παίζει στην παράσταση «Οι καρέκλες» του Ευγένιο Ιονέσκο στο Θέατρο Αλκμήνη.
Μια ιστορία που με συνοδεύει… Δεν μπορώ να βρω ή να ξεχωρίσω μια ιστορία μόνο… Γενικότερα, η παιδική μου ηλικία με έχει καθορίσει και με συνοδεύει ακόμη στην καθημερινότητά μου. Έζησα πολύ όμορφα , ήρεμα, ανέμελα και ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια. Πολλές μικρές ιστορίες συνθέτουν μια ιστορία που με οδηγεί μέχρι και σήμερα .
Ένα πρόσωπο που με σημαδεύει… Η μητέρα μου την οποία έχασα πολύ νωρίς. Νομίζω ότι η απουσία της με έχει σημαδέψει. Φτάνοντας σιγά σιγά την ηλικία που εκείνη έφυγε έχει αναπτυχθεί μια ιδιαίτερη επικοινωνία .
Μια κατάσταση που με τσακίζει… Θα έλεγα η κοινωνική αδικία είναι κάτι που όχι ακριβώς με τσακίζει αλλά με αδειάζει. Όλες οι εκφάνσεις της σε όλους τους τομείς της ιδιωτικής και δημόσιας ζωής, μπορούν να με προβληματίσουν έντονα και να με οδηγήσουν σε αμηχανία ή ακόμη και να με «ρίξουν» ψυχολογικά.
Ένα όνειρο που με στοιχειώνει… Θα ήθελα να βιοπορίζομαι αποκλειστικά από αυτό που αγαπώ να κάνω, δηλαδή το θέατρο. Θέλω πολύ να φτάσω στο σημείο να είμαι εξ’ ολοκλήρου αφοσιωμένος στην υποκριτική μου. Αποφάσισα πολύ συνειδητά να ασχοληθώ με το θέατρο αλλά ακόμη δεν έχω καταφέρει να ζω αποκλειστικά από αυτό. Οπότε, θα επιθυμούσα κάποτε να πάψει να είναι το όνειρο που με στοιχειώνει αλλά η πραγματικότητα .
Θραύσματα που με ολοκληρώνουν… Όσα σπασμένα κομμάτια έχουν δημιουργηθεί μέσα μου μετά από δυσκολίες, κυρίως προσωπικές, που έχω αντιμετωπίσει στη ζωή μου. Αυτά είναι θραύσματα που με ολοκληρώνουν.
Ένας ανεκπλήρωτος στόχος… Θα ήθελα να κάνω κάποιες σπουδές στο εξωτερικό πάνω στο θέατρο. Γενικά, η γνώση και οι σπουδές είναι πάντα στο πλάνο μου και τα επιζητώ. Δε με ενδιαφέρει μόνο να εξειδικευτώ στο θέατρο αλλά με ενδιαφέρει και στοχεύω στην διεπιστημονικότητα. Εκτός από την υποκριτική έχω πτυχίο στη Δημόσια Υγεία και μεταπτυχιακό στην Περιβαλλοντική μηχανική και επιστήμη. Αυτήν την περίοδο κάνω ένα μεταπτυχιακό στις Θεατρικές Σπουδές.
Ένας εκπληρωμένος έρωτας… Το θέατρο είναι ένας εκπληρωμένος έρωτας. Όπως προανέφερα, έγινα ηθοποιός πολύ συνειδητά. Μέσα από το θέατρο εκφράζομαι, δημιουργώ και ονειρεύομαι. Ακόμη το θέατρο για μένα είναι στήριγμα στις δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζω αλλά και φυγή από την καθημερινότητα. Έχει, λοιπόν, τα χαρακτηριστικά ενός έρωτα!
Τι δικό μου θα καταργούσα; Νομίζω θα καταργούσα το γεγονός ότι είμαι ανυπόμονος, που με οδηγεί σε παρορμητικές αποφάσεις και ενέργειες. Γενικά, έχω πολλή υπομονή με τους ανθρώπους αλλά σχεδόν καθόλου με καταστάσεις που με αφορούν.
Τι ξένο θα υιοθετούσα; Αυτό που επιζητώ και θα υιοθετούσα είναι η απόλυτη συγκέντρωση. Βέβαια κάποιες φορές το πετυχαίνω. Αφοσίωση και πίστη δείχνω σε ό,τι καταπιάνομαι αλλά και στους ανθρώπους. Αυτό που με δεσμεύει λίγο είναι πως δεν έχω αυτήν την συγκέντρωση.
Εγώ κι Εγώ… Εχθροί ή φίλοι; Θα έλεγα….άσπονδοι φίλοι. Είναι ανθρώπινο κάποιες φορές να θέλω από μένα να κατακτήσω νέους στόχους και αν δεν το πετύχω να εκνευρίζομαι με τον εαυτό μου. Όμως αυτό που αναγνωρίζω είναι το πείσμα μου και πως δεν σταματάω στις δυσκολίες αλλά προσπαθώ να τις προσπεράσω.
Στην τέχνη υπάρχει νέο και παλιο; Στην τέχνη δεν υπάρχει νέο και παλιό, ούτε σύγχρονο και παρωχημένο, ούτε σωστό και λάθος, ούτε όμορφο και άσχημο. Η τέχνη είναι διαχρονική και το νέο και το παλιό είναι περισσότερο συμβάσεις και όχι κατηγορίες.
Ο Νίκος Κουφάκης γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος Ελληνογαλλικής Σχολής «Άγιος Παύλος», απόφοιτος της Ανωτέρας δραματικής σχολής Νέου Ελληνικού Θεάτρου του Γιώργου Αρμένη, κάτοχος πτυχίου Δημόσιας Υγείας Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής με μεταπτυχιακό στην Μηχανική Περιβάλλοντος και μεταπτυχιακό στις Θεατρικές Σπουδές στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο της Κύπρου. Έχει παίξει στις παραστάσεις Πάπισσα Ιωάννα, Φεστιβάλ Αθηνών (σκηνοθεσία Δ. Μαυρίκιος) Αρχιμάστορας Σόλνες στον ρόλο του Αρχιμάστορα στο Νέο ελληνικό θέατρο, Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου;(Γ. Βιζυηνού), Ο βασιλιάς πεθαίνει (Ευγένιος Ιονέσκο) στον ρόλο του Βασιλιά, Ο άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα (Λ Πιραντέλλο,σε σκηνοθεσία Π. Παπαδόπουλου), Ο αντρειωμένος (σε σκηνοθεσία Π. Παπαδόπουλου), «Αγαπητέ θεέ» του Ερίκ Εμανουέλ Σμιτ με την θεατρική Ομάδα Αποφοίτων Άγιος Παύλος στον ρόλο της θείας Ροζ και σε σκηνοθεσία δική του, «Οι Καρέκλες » του Ευγένιου Ιονέσκο στο θέατρο Αλκμήνη στο ρόλο του Γέρου και σε σκηνοθεσία δική του.Έχει παρακολοθήσει τον πρώτοςκαι δεύτερος κύκλο σεμιναρίων υποκριτικής στο θέατρο Πόρτα από τον Θ. Μοσχόπουλο και σεμινάριο σκηνοθεσίας από τον Θ. Μοσχόπουλο.
