Γιάννης Παναγόπουλος
Ο Χρήστος Σπανός αγαπάει πολύ αυτό που κάνει. Εκπέμπει πίστη στη θεατρική ερμηνεία με απόλυτη συνειδητότητα τού τι δηλώνει, τι ερμηνεύει, όσα νιώθει ερμηνεύοντας. Μόνο καλά για τον ηθοποιό που κοιτώντας τον λες πως στην περίπτωσή του ο χρόνος ξεχάστηκε. Πόσο διαφορετικός δείχνει σήμερα από τους ρόλους που ερμήνευσε σε θέατρο και τηλεόραση στα μέσα στις δεκαετίας του 1990; Ο Χρήστος Σπανός με την Φαίη Ξυλά πρωταγωνιστούν στην παράσταση Backpack του Σπύρου Μιχαλόπουλου, σε σκηνοθεσία Άννας-Μαρίας Παπαχαραλάμπους που ανεβαίνει στο Θέατρο 104. Το σενάριο του έργου αφορά την παράδοση μιας τσάντας που το πολύτιμο περιεχόμενό της φέρνει σε σύγκρουση τις προσδοκίες, τις ανασφάλειες, το “είναι” και το “εγώ” δύο διαφορετικών, φαινομενικά, ανθρώπων. Στη συνέντευξη μας η πρώτη ερώτηση έρχεται αυτόματα ως συνέχεια της παράστασης που πρωταγωνιστεί. Έχεις μεταφέρει ποτέ Backpack με πολύτιμο περιεχόμενο;
-Σου έχει τύχει ποτέ στην πραγματική ζωή να μεταφέρεις backpack με πολύτιμο υλικό; Να ζήσεις δηλαδή κάτι από το σενάριο του έργου που παίζεται στο 104;
Με πας πολλά χρόνια πίσω. Το 1997 ήμουν στο τρίτο έτος της σχολής του εθνικού. Ταξίδεψα Σαββατοκύριακο στη Βουλγαρία για τα γυρίσματα μιας ελληνικής ταινίας. Πήγα, έκανα τις σκηνές μου, μια χαρά. Ετοιμαζόμουν να γυρίσω Αθήνα όταν ο σκηνοθέτης με παρακάλεσε να πάρω μαζί ένα μέρος του φιλμ που είχε, για να το παραδώσω σε συνεργάτη του. Δέχτηκα, φυσικά, να κάνω την εξυπηρέτηση. Το έβαλαν σε ένα backpack, μαζί με χαρτιά υπογεγραμμένα και σφραγισμένα για να μην περάσει το φιλμ από τις ακτίνες x-ray του αεροδρομίου και υποστεί κάποια αλλοίωση. Πήγα στο αεροδρόμιο, έφτασα στις ακτίνες x-ray, τους εξήγησα στα αγγλικά ότι κουβαλάω φιλμ-πολύτιμο υλικό ταινίας, πως δεν πρέπει να περάσει από ακτίνες, τους δείχνω τα χαρτιά που είχα μαζί μου. Μου μιλούσαν στη γλώσσα τους (βουλγάρικα) δεν καταλάβαινα λέξη και μετά από 10 λεπτά βρέθηκα σε μια μικρή αίθουσα. Το μόνο πράγμα που μπορούσα να καταλάβω ήταν η λέξη dollars. Πρέπει να μου την είπαν πάνω από 20 φορές. Δολάρια δεν είχα στο πορτοφόλι μου, είχα 20 χιλιάδες δραχμές, τις έδωσα και έτσι με άφησαν ελεύθερο να πάω στην πτήση μου αφού βέβαια περάσανε το φιλμ από τις ακτίνες. Έφτασα στην Αθήνα, παρέδωσα το φιλμ στον συνεργάτη του σκηνοθέτη, εξήγησα την περιπέτειά μου, την ανησυχία μου για το φιλμ, έκανα αναφορά για ό,τι μου συνέβη στο αεροδρόμιο και περίμενα να μάθω μετά από μέρες με τεράστια αγωνία αν το φιλμ είχε υποστεί κάποια βλάβη. Το φιλμ τελικά δεν έπαθε τίποτα κι εγώ έμαθα το μάθημά μου. Να μην ξαναμεταφέρω κάτι που δεν μου ανήκει.
-Τελευταία όλο και περισσότερο απολαμβάνω έργα γραμμένα από Έλληνες συγγραφείς. Θεωρώ πως με φέρνει σε άμεση επαφή με την υπόθεση του έργου. Άσε που πια κουράστηκα να ακούω μεταφρασμένα έργα ξένων συγγραφέων που οι ήρωές τους ονομάζονται Τζιμ, Τζορτζ, Τζον, Ντέιβιντ, Κάθριν, Έιμι κτλ. Πιο οικεία μπορεί ν’ ακουστεί στ’ αυτιά μου το Χριστίνα, Σπύρος, Νίκος. Τι λες εσύ για όλα τα παραπάνω;
Ευτυχώς αξιόλογα έργα υπάρχουν. Και ξένα και ελληνικά. Δεν έχει σχέση σε ποια γλώσσα είναι γραμμένα. Το ζήτημα είναι να αφορούν τον κόσμο.
•Τα σόσιαλ είναι πια μέρος της ζωής μας. Και της δουλειάς μας. Περισσότερο χαζεύω στο ίνσταγκραμ και στο τουίτερ. Με το ίνσταγκραμ κολλάω καμιά φορά γιατί από μικρό παιδί μου άρεσε να βλέπω φωτογραφίες. Ανεβάζω κι εγώ και προσωπικές και επαγγελματικές στιγμές. Μ’ αρέσει αυτού του είδους η επικοινωνία. Μέχρι εκεί όμως. Κανένα άγχος να υπάρχω μέσα από αυτό.
-Έχω την αίσθηση πως ως οικογένεια έχετε μάθει να σερφάρετε στην επιφάνεια της δημοσιότητας. Ποστάρεις εικόνες με την κόρη σου, με τη σύζυγό σου. Τι διαστάσεις έχει όλο αυτό; Είναι μέρος μιας επαγγελματικής διαδικασίας ή απλά ανάγκη επικοινωνίας;
Τα σόσιαλ είναι πια μέρος της ζωής μας. Και της δουλειάς μας. Περισσότερο χαζεύω στο ίνσταγκραμ και στο τουίτερ. Με το ίνσταγκραμ κολλάω καμιά φορά γιατί από μικρό παιδί μου άρεσε να βλέπω φωτογραφίες. Ανεβάζω κι εγώ και προσωπικές και επαγγελματικές στιγμές. Μ’ αρέσει αυτού του είδους η επικοινωνία. Μέχρι εκεί όμως. Κανένα άγχος να υπάρχω μέσα από αυτό.
-Σχεδόν όλοι οι ηθοποιοί που έχω συναντήσει μιλούν για τη μαγεία της θεατρικής σκηνής, την έλξη που τους ασκεί. Δεν έχω ακούσει ακόμα ηθοποιό να λέει “μπήκα σε αυτή τη δουλειά γιατί ήθελα να παίξω σινεμά και τηλεόραση”. Γιατί δεν έρθει ακόμα αυτή η στιγμή;
Πιστεύω ότι αν ένας ηθοποιός μπορούσε να ζήσει μόνο από τον κινηματογράφο, θα το άκουγες συχνότερα. Στο θέατρο αυτό που συμβαίνει είναι η κοινή ανάσα ηθοποιού και θεατή. Αυτό που γεννιέται εκείνη τη στιγμή στη σκηνή και που δεν μπορεί να αποτυπωθεί από καμία κάμερα. Η τηλεόραση, απ’ την άλλη, έχει μεγάλη απήχηση στον κόσμο και κάποιες δουλειές είναι αξιόλογες.
-Μπορείς να μας δώσεις μια παράγραφο θεατρικού κειμένου που έχεις παίξει και σε μάγεψε εξηγώντας μας γιατί;
Είναι μια φράση που λέω φέτος στην παράσταση γραμμένη από τον Σπύρο Μιχαλόπουλο (συγγραφέα του backpack) «Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εκεί έξω με τόσα πράγματα να δεις και να κάνεις». Είναι τόσο αληθινό. Γιατί η ζωή τα έχει όλα. Και χαρές και λύπες. Και πρέπει να βουτάμε, να τη ζούμε χωρίς φόβο. Έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε και να γευτούμε τα πάντα.
-Τι δεν έχεις κάνει ακόμα που θα ήθελες να κάνεις το συντομότερο δυνατό;
Λόγω φιζίκ μού δίνουν συνήθως ρόλους καλού παιδιού. Και σε κωμωδίες περισσότερο. Είναι ελκυστικό να παίζεις κωμικό ρόλο γιατί έχεις άμεσο feedback. Ακούς την αντίδραση του κοινού τη στιγμή που λες την ατάκα. Αυτό δε συμβαίνει στο δράμα. Ο ρόλος που κάνω φέτος στο backpack είναι πολύ διαφορετικός από αυτά που έχω παίξει. Είναι ένας σκοτεινός ήρωας με αρκετές ρωγμές. Που φαίνεται καλός αλλά δεν είναι. Ούτε κακό θα τον έλεγες όμως. Έχει πολύ ενδιαφέρον και τον ευχαριστιέμαι σε κάθε παράσταση. Επιθυμία μου μεγάλη είναι να κάνω έναν τέτοιο ήρωα σε τηλεοπτική σειρά.
•Κάθε φορά, την ημέρα της πρεμιέρας, λίγο πριν βγω στη σκηνή, επειδή η αγωνία είναι πολύ μεγάλη αναρωτιέμαι πάντα: «Γιατί έγινα ηθοποιός;». Κάτι που με το που πατήσω το πόδι μου στη σκηνή και πω την πρώτη μου ατάκα, διαγράφεται αυτομάτως.
-Πολλοί λένε πως ζούμε το απόλυτο της Γουορχολικής έκφρασης στο “μέλλον όλοι θα είναι διάσημοι για δεκαπέντε λεπτά”. Η ταχύτητα που καταναλώνουμε ήρωες, κείμενα, συγγραφείς, θεατρικές παραστάσεις, μουσική είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Φαντάζομαι πως ο ιστορικός του μέλλοντος θα έχει μεγάλο πρόβλημα να καταγράψει έστω και την καλλιτεχνική επιφάνεια της εποχής. Εσύ, αν συναντιόμασταν σε είκοσι χρόνια από σήμερα, τι θα διάλεγες από το ελληνικό καλλιτεχνικό παρόν για να αναφέρεις ως σημαντικό;
Η ερώτηση είναι δύσκολη γιατί δε νιώθω ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη εποχή. Αυτή η περίοδος που διανύουμε τώρα παγκόσμια σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο μεταβάλλεται κάθε μέρα. Οπότε πιστεύω πως ζούμε μια πραγματικότητα η οποία δεν αφήνει ένα στίγμα που να αποτυπώνεται σε διάρκεια, ακόμα και στο καλλιτεχνικό περιβάλλον. Η μόνη αίσθηση που έχω, και δεν ξέρω αν σου απαντάω στην ερώτηση, είναι η δίψα του κόσμου για αλήθεια. Καμία δηθενιά. Κανένα πρότυπο. Ανάγκη δηλαδή να δημιουργήσουμε καινούργια πρότυπα φτιαγμένα από εντελώς διαφορετικά υλικά.
-Το ότι δείχνεις νεότερος από την πραγματική σου ηλικία το θεωρείς ατού; Στη διάρκεια της καριέρας σου ένιωσες ποτέ παγιδευμένος στην αίσθηση που αφήνει η εικόνα σου;
Καταρχάς δεν ευθύνομαι γι’ αυτό χαχαχαχα. Εγώ, αν με ρωτάς, έχω άλλη αίσθηση. Υπάρχουν μέρες που νιώθω την ηλικία μου. Όλοι μεγαλώνουμε. Υπάρχουν πολλές ιστορίες που έχω ζήσει σχετικά με αυτό και στη δουλειά και στη ζωή μου. Είναι κολακευτικό από τη μία να σου λένε ότι δε μεγαλώνεις αλλά, από την άλλη, στη δουλειά υπάρχουν ρόλοι που δεν έχω παίξει ακόμα λόγω αυτού. Νιώθω όμως ότι είναι όλα μπροστά μου.
-Ποια ήταν η στιγμή που είπες σε σένα: “Το πήρα απόφαση, θα γίνω ηθοποιός”;
Οι καλλιτεχνικές μου ανησυχίες ξεκίνησαν όταν ήμουν στο δημοτικό. Ξεκίνησα μαθήματα κιθάρας στο Εθνικό Ωδείο. Μετά από κάποια χρόνια, στα δεκάξι μου, πήγα να δω μια παράσταση. Την ώρα που χαμήλωσαν τα φώτα της πλατείας, δευτερόλεπτα δηλαδή πριν ξεκινήσει η παράσταση, είπα στον εαυτό μου ότι αυτό θέλω να κάνω. Δεν γνώριζα τότε το πώς και το γιατί. Αλλά είχα πάρει την απόφασή μου να γίνω ηθοποιός.
-Έχει υπάρξει ποτέ η στιγμή που είπες: “Αυτό ήταν, τα παρατάω”;
Όσες δυσκολίες κι αν έχω συναντήσει στη δουλειά ποτέ δεν υπήρξε στιγμή που να ξεστομίσω ή να σκεφτώ πως θέλω να τα παρατήσω. Ποτέ. Μόνο κάθε φορά, την ημέρα της πρεμιέρας, λίγο πριν βγω στη σκηνή, επειδή η αγωνία είναι πολύ μεγάλη αναρωτιέμαι πάντα «Γιατί έγινα ηθοποιός;». Κάτι που με το που πατήσω το πόδι μου στη σκηνή και πω την πρώτη μου ατάκα, διαγράφεται αυτομάτως.
Backpack
του Σπύρου Δ. Μιχαλόπουλου
σε σκηνοθεσία Άννας-Μαρίας Παπαχαραλ
•Θέατρο 104
Ευμολπιδών 41 (σταθμός μετρό Κεραμεικός)
Τηλ. 210 3455020
•ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο: Σπύρος Δ. Μιχαλόπουλος
Σκηνοθεσία: Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους
Σκηνικά: Νατάσα Παπαστεργίου
Κοστούμια: Νινέτα Ζαχαροπούλου
Μουσική: Μαρίνα Σπανού
Σχεδιασμός Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Α’ Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Τσιμπρικίδου
Β’ Βοηθός σκηνοθέτη: Ίλια Εσπιαλίδη
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Trailer: Κωνσταντίνος Ανδρίκουλας
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή: Θέατρο 104
Συμπαραγωγή: Tôt tard theatre & arts
Ερμηνεία:
Σοφία: Φαίη Ξυλά
Μάριος: Χρήστος Σπανός
Πληροφορίες Παράστασης
Παραστάσεις: Από Δευτέρα 9 Μαΐου
Ημέρες & ώρες παραστάσεων
Δευτέρα & Τρίτη στις 9.15 μμ
Τιμές εισιτηρίων
Γενική Είσοδος: 15€
Μειωμένο/Ανέργων: 5€
Διάρκεια παράστασης 80 λεπτά
Προπώληση εισιτηρίων
Viva.gr: https://www.viva.gr/tickets/theater/backpack/
