κείμενο – Γιάννης Παναγόπουλος
Το EP “Τα Ανήσυχα Βράδια” του MAZOHA παίζει τώρα που διαβάζω mail. Θα το ακούσω σε λίγο βγάζοντας το παντελόνι για να βάλω κάτι πιο άνετο, μια φόρμα ας πούμε. Θα το ξανακούσω και αργότερα, όταν θα μαγειρεύω κάτι στο φινάλε της μέρας. Pop κομμάτια ραμμένα στο (ηχο)πατρόν ενός τερματισμένου pop εικοσιτετραώρου. Καλά τα νέα. Πόσες φορές σου συμβαίνει να ταυτιστείς με μια σειρά τραγούδια; Σπάνια υποθέτω.
Μέσα 00s – Μέσα 20s
Μεγάλωσα όταν οι The Flaming Lips και οι The Beta Band μεσουρανούσαν. Σε πάω αρκετά πίσω αλλά έτσι πάει με μένα. Αρχές 00s. Ξεκάθαρα χρόνια που μουσικά κοίταξαν το μέλλον. Και να, τώρα στα 20s νιώθω, ακούγοντας κομμάτια του MAZOHA, ότι παραμένω συνδεδεμένος με εκείνη την τέρμα φρέσκια γενιά που έχει τη μουσική, έχει τον τρόπο, έχει τις λέξεις, έχει την καύλα να μιλά για ό,τι θέλει με δική της μουσική.
Το νέο EP του MAZOHA, έρχεται με το βίντεο κλιπ του τραγουδιού “Μπουρδέλο”. Είναι καλό; Είναι. Είναι εσύ και εγώ όταν ψάχναμε ομορφιά στον κόσμο. Τόσο καλά; Ναι, γιατί όχι;
ΜΑΖΟΗΑ – Κατά τα άλλα
O ΜΑΖΟΗΑ παρουσιάζει το νέο του EP, “Τα Ανήσυχα Βράδια”, που περιέχει τρία ακυκλοφόρητα κομμάτια: “Μπουρδέλο”, “2 Κύκνοι” και “Φέτος Θα Είναι Η Χρονιά Μου”.
Το EP του MAZOHA είναι διαθέσιμο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες και το κομμάτι “Μπουρδέλο” συνοδεύεται από video clip του Έβαν Κακούρη.
Μπουρδέλο – Στίχοι:
Οι μέρες είναι πόρνες και εγώ
Εγώ τις πληρώνω να τις ζω.
Κι η ζωή μου είναι μπουρδέλο γιατί έτσι θέλω,
γιατί έτσι θέλω να τη ζω.
Μόνο λάθη κάνω εδώ και καιρό
Μα που και που κάνω κάτι σωστό.
Άλλοτε μετανιώνω, άλλοτε θυμώνω,
δως μου λίγο χρόνο να στα πω.
Γεννήθηκα μια Τρίτη σ’ ένα χωριό,
με βάφτισαν Δημήτρη, ήμουν ο τρίτος γιος.
Στα 12 μου έμεινα,
12 μου έμεινα ορφανός.
Μια ζωή γκαντέμης από μικρός,
αυτοκαταστροφικός.
Κι ας ήταν όλοι γύρω, τόσοι άνθρωποι τριγύρω,
εγώ ένιωθα πάντα μοναχός.
Έγραψα τραγούδια να τα πω.
Έκανα και μπάντα να τα τραγουδώ.
Πήγα να σπουδάσω μα δεν πήρα πτυχίο,
πολύ κακός στα αντίο, πολύ κακώς.
Γνώρισα κόσμο αρκετό
Τόσα κορίτσια να ερωτευτώ.
Αλλού είχα το μυαλό μου
Σ’ ένα κόσμο δικό μου
Σ’ ένα κόσμο δικό μου να ζω.
Τα χρόνια περάσαν, όχι που δεν
Όλα αλλάξαν, όλα δεν
Κι έχει μείνει ίδιο, το μόνο που είναι ίδιο
είναι το πάθος και το στρες.
Δως μου ένα βλέμμα να κρατηθώ,
ποτέ μου δε θα συμβιβαστώ.
Έχω τα γατιά μου, έχω τα σκυλιά μου,
έχω τα όνειρα μου και ζω.
Ως πότε θα ανθίζουμε,
γύρω μας θα γυρίζουνε,
άνθρωποι και χρώματα,
αυτομαστιγώματα.
Ως πότε θα ελπίζουμε,
ως πότε θα συνεχίζουμε,
για μας τους δυο μωρό μου
πάντα θα ‘ναι ζόρικα.
Για μας τους δυο μωρό μου πάντα
θα ‘ναι ζόρικα
