Ναι, ναι υπάρχουν άπειρες ιστορίες γύρω από τους καυγάδες των Τζάγκερ – Ρίτσαρντς και πώς τα καπρίτσια τους συντρόφευαν και συντροφεύουν το τρελό δρομολόγιο στο Rock N’ Roll του τρένου που λέγεται Ρόλινγκ Στόουνς. Οι ιστορίες που εμπλέκουν τον ντράμερ και πιο cool μέλος του συγκροτήματος, που έφυγε από τη ζωή πρόσφατα, Τσάρλι Γουότς δείχνουν το δικό του αυτόνομο μέγεθος. Ναι, οι Ρολινγκ Στόουνς, όταν πεθάνουν οριστικά, το μνήμα μπορεί να γράφει το μεγαλύτερο συγκρότημα της ροκ μουσικής. Μέχρι να γίνει αυτό επιστρέφουμε σε εκείνο το περιστατικό που περιγράφει, με τον πιο δεικτικό τρόπο, τη μαεστρία του Γουότς τις φορές που ο λίντερ της μπάντας, ο σέξι Μικ πήγε να παίξει τα γνωστά του παιχνίδια σε εκείνον.
Η παρακάτω ιστορία έχει διάφορες εκδοχές. Η ουσία είναι μία. Το περιστατικό συνέβη στο Άμστερνταμ. Ήταν ακόμα ένα βράδυ που ο Τζάγκερ είχε νυχτοπερπατήσει με τον κιθαρίστα των Στόουνς Κιθ Ρίτσαρντς. Γύρισαν στο ξενοδοχείο εντελώς μεθυσμένοι. Στις πέντε το πρωί ο Τζάγκερ κάλεσε τηλεφωνικά τον Τσάρλι Γουότς στο δωμάτιό του. “Πού είναι ο ντράμερ μου;” ρώτησε. Ο Γουότς δεν απάντησε. Σηκώθηκε από το κρεβάτι, ξυρίστηκε, έβαλε το καλό του κοστούμι, άνοιξε την πόρτα του δωματίου του και πήρε πορεία σε εκείνο του Ρίτσαρντς. Χτύπησε την πόρτα, μπήκε στο δωμάτιο και έριξε μια καλή γροθιά στο πρόσωπο του Τζάγκερ λέγοντας: “Μην με αποκαλέσεις ξανά ντράμερ σου. Εσύ είσαι ο γαμημένος τραγουδιστής μου”. Στην αυτοβιογραφία του Κίθ Ρίτσαρντς που δημοσίευσε το περιοδικό Life το μέλος, θεατής του περιστατικού, των Στόουνς περιγράφει το περιστατικό λέγοντας πως από το χτύπημα του Γουότς ο Τζάγκερ έπεσε πάνω σε ένα δίσκο καπνιστού σολομού, μετά παραπάτησε και σχεδόν πήγε να πέσει από παράθυρο του ξενοδοχείου. Ο Ρίτσαρτνς παραδέχεται: “Σταμάτησα τον καυγά απλά γιατί ο Μίκ Τζάγκερ φορούσε το γαμήλιο τζάκετ μου και δεν ήθελα με τίποτα να το χάσω”
Ο Τσάρλι Γουότς ο ντράμερ με το μοναδικό στυλ παιξίματος, με το λιτό ντραμ – κιτ και το πρόσωπο που παρέπεμπε σε πίνακα κυβισμού έφυγε από τη ζωή χτες 24 Αυγούστου 2021 σε ηλικία 80 ετών. Στους Ρόλινγκ Στόουνς εντάχθηκε στην ηλικία των 22 ετών.
Ο Τσάρλι έφυγε ήσυχα σε νοσοκομείο του Λονδίνου, έγραψε στα σόσιαλ μίντια ο μάνατζέρ του Μπέρντ Ντόχερτι: «Ο Τσάρλι ήταν αγαπητός σύζυγος, πατέρας και παππούς και επίσης ως μέλος των Ρόλινγκ Στόουνς ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ντράμερ της γενιάς του», επεσήμανε. «Ζητούμε ευγενικά να τηρηθεί η ιδιωτικότητα της οικογένειάς του, των μελών της μπάντας και των στενών φίλων του σε αυτή τη δύσκολη στιγμή»
Ο Γουότς γεννήθηκε στο Λονδίνο κατά την διάρκεια του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και ξεκίνησε να ακούει τζαζ μουσική από τα παιδικά του χρόνια, με κύριες επιρροές τους Μάιλς Ντέιβις και Τζον Κολτρέιν. Μετατρέποντας ένα μπάντζο σε ταμπούρο, έπαιξε για πρώτη φορά τύμπανα, ενώ στα δεκαέξι του χρόνια έφυγε από το σχολείο του και εγγράφηκε στην σχολείο τεχνών του Χάροου.
Το 1960, ξεκίνησε να εργάζεται σε διαφημιστική εταιρεία του Λονδίνου, ενώ εξέδωσε και το παιδικό βιβλίο “Ode to a High-Flying Bird”, το οποίο αναφερόταν στον τζαζ μουσικό Τσάρλι Πάρκερ. Παράλληλα, έπαιζε τύμπανα για τους Alexis Korner’s Blues Incorporated, όπου συνεργάστηκε με μουσικούς όπως ο Μπράιαν Τζόουνς, ο Μικ Τζάγκερ και ο Έρικ Κλάπτον. Μη θέλοντας όμως να παραιτηθεί από την καθημερινή του εργασία, αποχώρησε από το συγκρότημα.
Ο Γουότς εντάχθηκε στους Ρόλινγκ Στόουνς τον Ιανουάριο του 1963, χωρίς να αντιμετωπίσει με ιδιαίτερη σοβαρότητα το συγκρότημα, αλλά άλλαξε γνώμη όταν το σινγκλ “It’s All Over Now” έφθασε στην τρίτη θέση των βρετανικών τσαρτ το 1964. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την Σίρλεϊ Ανν Σέπαρντ και τέσσερα χρόνιαα αργότερα γεννήθηκε η κόρη του, Σεραφίνα.
Οι Ρόλινγκ Στόουνς έφθασαν για πρώτη φορά στην κορυφή των αμερικάνικων τσαρτ με το σινγκλ “(I Can’t Get No) Satisfaction”, ακολουθούμενο από τις πολύ μεγάλες επιτυχίες των “Paint It Black” και “Ruby Tuesday”. Οι ίδιοι περιέγραφαν τους εαυτούς τους ως το σπουδαιότερο ροκ συγκρότημα του πλανήτη και συνέχισαν στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο δημοτικότητας για τις επόμενες δύο δεκαετίες, με άλμπουμ όπως τα “Aftermath” (1966), “Sticky Fingers” (1971), “Exile on Main St.” (1972), “Black and Blue” (1976), “Some Girls” (1978) και “Tattoo You” (1981).
Από την δεκαετία του ’80, ο Γουότς ασχολήθηκε με την πρώτη του μουσική αγάπη, την τζαζ, σχηματίζοντας διάφορες μπάντες, συμπεριλαμβανομένης και μίας ορχήστρας 32 ατόμων με την ονομασία Charlie Watts Orchestra. Την ίδια περίοδο, συμμετείχε στους Rocket 88 μαζί με τον Ίαν Στιούαρτ.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, κυκλοφόρησε μερικούς δίσκους με τους Charlie Watts Quintet,[20] ενώ αργότερα συνεργάστηκε με τον Τζιμ Κέλτνερ στους Charlie Watts/Jim Keltner Project.[21] Το 2004, κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με τους Charlie Watts and the Tentet, ενώ ταυτόχρονα διαγνώστηκε με καρκίνο του φάρυγγα, από τον οποίο απέδρασε εντελώς υγιής μετά από ένα μεγάλο διάστημα θεραπειών.
Μετά το 2010, ηχογραφεί και παίζει ζωντανά με τους A B C & D of Boogie Woogie, μία σουίνγκ μπάντα,[24] ενώ το 2016 ανακοινώθηκε η επιστροφή των Rolling Stones στην δισκογραφία μετά από έντεκα χρόνια, με το μπλουζ άλμπουμ “Blue & Lonesome”.
