5 in / 5 out – Οι λίστες είναι old school χούι (εντάξει, δεν πάμε και στην εποχή της περισπωμένης), είναι ένα σκάλωμα του μυαλού, είναι μια συνήθεια.
Στην -κάθε- πόλη τρέχουν πράγματα που μας φτιάχνουν τη διάθεση, τρέχουν και εκείνα που τη χαλούν.
Εννοείται υπάρχουν και εκείνα που τρέχουν και κοιτώντας τα απορούμε αν είναι δυνατόν να έχουν συμβεί πραγματικά.
Είναι γνωστό πως ζούμε στην εποχή του συλλογικού ναρκισσισμού, των απανωτών άνγκρι φέις, των δημιουργών περιεχομένου (έτσι γενικώς). Αυτά είναι τα δέκα πράγματα που μας έφτιαξαν χαλώντας μας και μας χάλασαν φτιάχνοντάς μας.
5 in
1. Οι ατάκες των μπασκετικών Γαύρων μετά τη νίκη επί του Παναθηναϊκού στο πρόσφατο Super Cup της Ρόδου. Τα γεγονότα της περσινής σεζόν ρε παλικάρια με τα κόκκινα τα ξεχάσατε;
2 – Οι παρουσιαστές πάνε και έρχονται σε μεγάλα κανάλια και wanna be μεγάλα κανάλια και ο Πάνος Χαρίτος anchor man παραμένει στο Kontra Channel παρουσιάζοντας ψύχραιμα το καλύτερο δελτίο ειδήσεων στην ελληνική τηλεόραση.
3 – Φάγαμε στον «Γίγαντα» στον Κεραμεικό από σπόντα. Γι΄αλλού κινήσαμε, αλλού βρεθήκαμε. Αλλά η «σπαστή πατάτα με την Αλγερινή σάλτσα», μας «έκανε να αισθανόμαστε τόσο τυχεροί και δικαιωμένοι. Α, και οι κρεμμυδοκεφτέδες (Κεραμεικού 101, Γκάζι)
4 – Δεν τους έφταναν τα γένια, τους ήρθαν και τα χτένια εκεί στο ανέκδοτο ΣΥΡΙΖΑ, ή πως κατρακυλά στην κομπορρημοσύνη, τον ξερολισμό και τον «επιπαντοσεπισταμενισμό» μέσα στο γενικότερο επιθεωρησιακό κλίμα ο προγονικός αλλά και συνάμα αυτοκαλλιεργήσιμος αστισμός. Στο σαλόνι σου και στην πισίνα σου, Έλενα μου, με τις παρέες σου που τροφοδοτούν την «αστίλα» σου. Με αγάπη… (στα ιν γιατί το γέλιο βγήκε από τον παράδεισο, γιατί το γέλιο μακραίνει τη ζωή…)
5 -Με συγχωρείτε αδέλφια αλλά προτιμούσα να μαθαίνω τις αποφάσεις των συνελεύσεων που έπαιρνε το ΚΚΕ Εσωτερικού στη Στροφυλιά (στη Χρήστου Λαδά) όταν το κόμμα ήταν 3 άνθρωποι και ένας κούκος παρά τα νέα για το πού κάναν TRX ο Στέφανος και ο Τάιλερ.
5 out
1 – Ζούμε στην εποχή όπου οι Γλύξμπουργκ μπορούν ανερυθρίαστα να χορεύουν τη «Δραπετσώνα», όταν οι ίδιοι είχαν εξορίσει και βασανίσει τους συντελεστές της. Ζούμε στην εποχή όπου Ιδρύματα μεγιστάνων χρηματοδοτούν παραγωγές που καταγγέλουν την καπηλεία και την εμπορευματικοποίηση της τέχνης από τα αυτά, τα ίδια «φιλανθρωπικά» Ιδρύματα. Ζούμε στην εποχή, που χωρίς τύψη και ενοχή, το Εθνικό Θέατρο, ανεβάζει έργο της αγωνίστριας ΕΑΜίτισσας ηθοποιού και συγγραφέα Ζωρζ Σαρή σε αίθουσα που έχει πάρει το όνομα ηθοποιού με αποδεδειγμένες ιστορικά τις ναζιστικές και δωσίλογες συναναστροφές της. Ζούμε στην εποχή, όπου μπορείς πια στο ψευτοκυριλέ σκυλάδικο, την ίδια ώρα που έχεις το δίλημμα να «χαλβαδιάσεις» από τη μόστρα της αοιδού, το μπούτι ή το στήθος, να μερακλώσεις ταυτόχρονα με το «Πότε θα κάνει ξαστεριά» ή να ακούς από φασίστα να τραγουδά εν μέσω νεκρολούλουδου, σπασμένου πιάτου, κόκας και λοιπών νταλαβεριών, «οι λαοί έχουν κινήσει, έχει η πλάση κοκκινήσει» Όταν δεν μπορείς να πολεμήσεις κάτι, το καρπώνεσαι, το οικειοποιείσαι και το ευτελίζεις…
2 – Δύο περσικά χαλιά από τον Οίκο Μοιραράκη, στο Υπουργείο Τουρισμού της Όλγας Κεφαλογιάννη κόστισαν 17.980 ευρώ, με απευθείας αναθέσεις βεβαίως κατά τη προσφιλη μέθοδο που έχει διδάξει το Υπουργείου Πολιτισμού (βλέπε περίπτερα, καντίνες στους Αρχαιολογικούς χώρους). «Επενδύουμε στην εξωστρέφεια» ήταν η απάντηση του κοινοβουλευτικού εκπρόσωπου. «Κατινιές» δήλωσε ο Άδωνις. Θα ψελίσει κανείς «μίζες»;
3 – «Ο τυχαίος θάνατος ενός Πακιστανού» σχολίασε ο πάντα εύστοχος Γιώργος Γαλίτης. Ελλάδα 2024 και ο Ντάριο Φο, φρικιαστικά ζωντανός στα αστυνομικά τμήματα της χώρας.
4 – Είναι πολύ σημαντικό μέσω του πρωθυπουργού της η Ελλάδα να κερδίζει μπόνους αξιοπιστίας στο εξωτερικό. Πρόσφατα διακρίθηκε ως Παγκόσμιος Πολίτης (Global Citizen Award) του Ατλαντικού Συμβουλίου (Atlantic Council). Τα “καλά” πιστοποιήθηκαν άλλωστε και από τον ίδιο -σε ένα κρεσέντο αλτρουισμού- λέγοντας: «Το βραβείο ανήκει σε όλους τους Έλληνες». Στον ίδιο θεσμό βραβεύτηκε και η Ιταλίδα πολιτικός Μελόνι (σαν να λέμε ο Βελοπούλας της Ιταλίας) που τη βράβευσε ο Μασκ. Το βραβείο στον Έλληνα πρωθυπουργό έδωσε ο Μπουρλά της Pfizer. Γενικά η είσοδος της ακροδεξιάς (τι, δεν είναι ακροδεξιός ο δικός μας πρωθυποργός;) με το mainstream κεφάλαιο μου προκαλεί ναυτία.
5- Προχτές κάθισα σε γνωστό καφέ της Βαλτετσίου. Παρήγγειλα καφέ (τι άλλο;) και μετά έριξα μια ματιά στους ανθρώπους που μοιραζόμασταν το ίδιο στέκι. Κάποιοι διάβαζαν εφημερίδες. Εκείνος που είχε βαμμένο μαλλί χρώματος κομοδινί διάβαζε Το Πρώτο Θέμα. Φορούσε και λευκή βερμούδα με τσάκιση στη μέση.
Γιάννης – Κώστας
