Προσοχή! Εύθραυστον! Παντελής Δεντάκης. Εξομολογήσεις που μετατρέπονται σε αναμετρήσεις. Με τους εαυτούς, με τους άλλους. Εντός κι εκτός. Με την προσοχή που δίνουμε σε ένα πολύτιμο κρύσταλλο. Γιατί τι άλλο, ειναι η ψυχή από ένα διάφανο κρύσταλλο. Κάποτε θολό. Κάποτε βρώμικο. Κάποτε λαμπερό. Πάντα όμως κρύσταλλο. Άνθρωποι της τέχνης σε δέκα ερωτήσεις-δέκα ιστορίες που μοιάζουν προσωπικές, μπορεί να αφοράν όμως όλους. Α, και μια ερώτηση για την ίδια την Τέχνη. Πως αλλιώς
Παντελής Δεντάκης– Ηθοποιός, Σκηνοθέτης. Την περίοδο αυτή παίζει στη θεατρική παράσταση «Η κόρη του λοχαγού» του Αλεξάντρ Σεργκέγιεβιτς Πούσκιν στο Σύγχρονο θέατρο σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ασπιώτη.
Μια ιστορία που με συνοδεύει… Είμαι παιδί, 7-8 χρονών. Παίζουμε με μια παρέα, στην οποία βρίσκεται κι ο αδελφός μου, ένα χρόνο μεγαλύτερος. Μας πλησιάζει ένα άγνωστο παιδί και ζητάει να παίξει μπάλα, μαζί μας. Έχει κάτι – που μου φαίνεται – περίεργο πάνω του. Δεν θυμάμαι τι. Κάτι… διαφορετικό, δεν θυμάμαι. Άρχισα να τον κοροϊδεύω, έτσι χωρίς λόγο. Γενικώς δεν ήμουν τσογλανάκι, αλλά εκείνη την ημέρα μού βγήκε το κωλόπαιδο από μέσα μου. Ο αδελφός μου, με προειδοποιεί: «Σταμάτα»! Αλλά εγώ συνεχίζω γελώντας, για να του δείξω πως είμαι μαγκάκι. «Σταμάτα» μου φωνάζει, εκνευρισμένος. Τίποτα εγώ! Την τρίτη φορά, το σταμάτα συνοδεύεται από μια πέτρα, που μου ανοίγει μια μικρή τρύπα στο κεφάλι. Ντροπιάστηκα! Ένιωσα προδομένος από τον αδελφό μου! Έφυγα κλαίγοντας προς το σπίτι.
Ένα πρόσωπο που με σημαδεύει… Η Κατερίνα. Νιώθω τυχερός και είμαι ευγνώμων που συναντήθηκα στην ζωή μαζί της.
Μια κατάσταση που με τσακίζει… Η Γενοκτονία στην Γάζα. Ο Άνθρωπος σε όλο το εγκληματικό του μεγαλείο.
Ένα όνειρο που με «στοιχειώνει»… Ο εφιάλτης που έβλεπα από μικρός, να πέφτω, να πέφτω, να πέφτω…
Θραύσματα που με ολοκληρώνουν… Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, κάθε συνάντηση με τους άλλους, με μια καινούργια εικόνα, με μια νέα σκέψη.
Ένας ανεκπλήρωτος στόχος… Δεν ξέρω πόσο με κατευθύνει η έννοια του “στόχου” στην ζωή. Δεν έχω πολύ καλή σχέση μαζί της. Προτιμώ την έννοια της “ροής”, την εμπιστεύομαι περισσότερο.
Ένας εκπληρωμένος «έρωτας»… Νομίζω πως όταν εκπληρώνεται ένας έρωτας, αρχίζει να πεθαίνει.
Τι δικό μου θα καταργούσα; Θα ήθελα να μην είμαι τόσο σιχασιάρης.
Τι «ξένο» θα υιοθετούσα; Σε μια συνέντευξη του, κάποτε, ο Θανάσης Βέγγος είχε πει: «Ποτέ μου δεν φοβήθηκα τους ανθρώπους». Αυτό!
Εγώ κι Εγώ… εχθροί ή φίλοι; Η μάχη ανάμεσα στην μοναχικότητα και στην μοναξιά. Λατρεύω την μοναχικότητα, μισώ την μοναξιά. Περνάω φανταστικά με την πάρτη μου. Μ’ αρέσει να ταξιδεύω μόνος, να πηγαίνω στην παραλία μόνος, να περνάω ώρες κλεισμένος στο σπίτι μόνος. Αλλά εκεί που περνάω όμορφα, μπαίνει ένα διαβολάκι στο κεφάλι μου και αρχίζω να πιστεύω πως κάτι δεν πάει καλά· και τότε αρχίζω να νιώθω μοναξιά. Απέραντη.
Στην τέχνη υπάρχει νέο και παλιό; Υπάρχει η τέχνη που κινητοποιεί και η τέχνη που αδρανοποιεί. Η τέχνη που σε κάνει να έρθεις σε επαφή με κάποια κομμάτια του εαυτού σου, να ανοίξεις ένα διάλογο με το εντός σου και τον κόσμο των άλλων, και η τέχνη που σε καθιστά ακινητοποιημένο θεατή και χειροκροτητή.
Ο Παντελής Δεντάκης γεννήθηκε στον Πειραιά από την Καίτη και τον Μάνο. Αριστούχος απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Ως ηθοποιός έχει συνεργαστεί με τους σκηνοθέτες Λευτέρη Βογιατζή, Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, Θωμά Μοσχόπουλο, Κατερίνα Ευαγγελάτου, Ariane Mnouchkine, Γιάννη Λεοντάρη, Θοδωρή Αμπαζή, Σοφία Πάσχου, Δημήτρη Τάρλοου, Γιάννη Χουβαρδά, Έφη Θεοδώρου, Σπύρο Ευαγγελάτο, Σταμάτη Φασουλή, Θοδωρή Γκώνη, Μάγια Λυμπεροπούλου, Hélène Cinque, John Todd, Θέμη Μουμουλίδη, Βασίλη Νικολαΐδη, Πέτρο Σεβαστίκογλου, Παντελή Βούλγαρη, Χρήστο Μασσαλά, Λευτέρη Χαρίτο, Νίκο Περάκη, Βασίλη Κεκάτο, Ντένη Ηλιάδη, Σπύρο Μιχαλόπουλο, Μανούσο Μανουσάκη, Δημήτρη Νάκο, Δημήτρη Ζάχο, Παναγιώτη Λάρκου, Γρηγόρης Καραντινάκη κ.α στο θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και την διαφήμιση. Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις Η Μικρή μέσα στο Σκοτεινό Δάσος, Πενθεσίλεια, Κύκλωπας, Τα Μάτια, Δεν πληρώνομαι-δεν πληρώνω, Αγαπημένε μου Χέρπερτ, Ο κόσμος που στέκει ανάμεσά μας, The Show/ ποιος θα αντέξει, Arizona, Δύο Θεοί, Το δάνειο, Όλα τα μανιτάρια τρώγονται, Ο Μουνής, Άλμανάκ, Βυσσινόκηπος, Μια γιορτή στου Νουριάν, Μανδραγόρας, Αδάμ και Εύα, Τι γλώσσα μιλάμε, Άλμπερτ;, Πινόκιο, κ.α
