Η Παναγιώτα Πέτση μάς συστήνεται με το άλμπουμ «Στη Νέα Ιωνία», ένα δίσκο που με άγγιξε όχι μόνο για τη μουσική του, αλλά και για τις ιστορίες που φέρνει στο φως
Καθώς άκουγα τα έντεκα τραγούδια ήταν σαν να ξεφύλλιζα το δικό μου ημερολόγιο—σελίδες γεμάτες εικόνες μιας γειτονιάς που κουβαλάει τις μνήμες και τα βιώματα πολλών γενεών.
Οι στίχοι του Νίκου Νούκουτου είναι άμεσοι, η μουσική της Παναγιώτας γεμάτη μελωδική ευαισθησία και μαζί καταφέρνουν να ενώσουν το παρελθόν με το παρόν.
Ο ηλεκτρικός ήχος προσθέτει μια δυναμική που αναδεικνύει ακόμα περισσότερο τις μελωδίες και τους στίχους.
Κάθε τραγούδι μοιάζει με ένα μικρό παράθυρο σε ζωές και ιστορίες που νιώθεις δικές σου, ακόμα κι αν δεν τις έχεις ζήσει.
Ανάμεσα στις αφηγήσεις του Κυρ Παντελή, του Α.(αφήγηση Γεράσιμου Σκιαδαρέση),της Κομπόστα (Γράμμα στη μικρή μου αδερφή), του Μάριον και των άλλων χαρακτήρων που ζωντανεύουν μέσα από τη μουσική, αυτό που μένει είναι η δύναμη της μνήμης και η ανάγκη για σύνδεση.
Η παραγωγή των Νίκου Βογιατζάκη και Θωμά Στρατάκη, με τη συμβολή εξαιρετικών μουσικών, δίνει ακόμα περισσότερο βάθος δημιουργώντας έναν δίσκο που νιώθεις πως μιλάει προσωπικά στον καθένα.
Το “Στη Νέα Ιωνία” είναι μια συναισθηματική διαδρομή, μια γέφυρα ανάμεσα στο «τότε» και το «τώρα».
