Κώστας Δελακούρας: «Όταν κοιτάζω τους ανθρώπους γύρω μου τρομάζω…»
Η αποξένωση και η σκληρότητα δεν μας έλαχε, δεν είναι τυχαίο. Το επεδίωξαν συστηματικά και μεθοδικά οι ψευδο-ελίτ που διαμορφώνουν τις τάσεις και τους τρόπους ζωής (και κατανάλωσης) μέσα στις κοινωνίες για να κυβερνούν πιο εύκολα τις μάζες, εμάς δηλαδή…
Ο Κώστας Δελακούρας έχει πάντα ένα χαμόγελο στο πρόσωπο. Θα έλεγε κανείς, ότι ολόκληρο το πρόσωπό του είναι ένα χαμόγελο. Όταν μιλάει κανείς μαζί του, νοιώθει πως έχει να κάνει με την ίδια τη «χαρά της ζωής». Όχι, σε καμία περίπτωση από ελαφρότητα, άγνοια ή επιτήδευση. Το αντίθετο.
Ο Κώστας Δελακούρας είναι έτσι, επειδή έχει κάνει κτήμα του τη ζωή. Τη ζωή και το θέατρο. Όπου το ένα βρίσκεται, εμπεριέχει το άλλο. Έδώ και κάμποσα χρόνια ζει και «θεατροποιεί» με τη σύντροφό του Άννα Ετιαρίδου στο Θέατρο Βαφείο – Λάκης Καραλής. Ένα θέατρο που έχει γράψει τη δική του ιστορία και πορεία στο «Off-off-Broadway» της Αθήνας. Ένα θέατρο που στα χρόνια που έχει την καλλιτεχνική του διεύθυνση, έχει καταφέρει να αποκτήσει ένα έντονο κοινωνικό στίγμα, κάνοντας θέατρο για την κοινωνία, μέσα από την κοινωνία. Αυτή την εβδομάδα, έχει πρεμιέρα η «Μοναξιά στην Άγρια Δύση», αυτή η σκληρή, μαύρη κωμωδία του Μάρτιν ΜακΝτόνα που μιλά για άνθρώπουα βαθιά μόνους μέσα στη πολύβουη, έντονη ζωή τους. Ο ίδιος βρίσκεται στο τιμόνι της σκηνοθεσίας και μας μίλησε στο περιθώριο της γενικής πρόβας για το έργο, τους ήρωες, την αγάπη, τους όρους και τους τρόπους της, για τη σκληρότητα της ίδιας της ζωής, τις συγγνώμες μας, τις αρνήσεις και τις καταφάσεις μας. Και μας είπε πολλά…
Τι πραγματεύεται «Η μοναξιά στην Άγρια Δύση» ;
Όταν διάβασα μόνος μου για πρώτη φορά το έργο, η πρώτη σκέψη που έκανα ήταν: «τα μυαλά μας πορεύονται τρεκλίζοντας από το βάρος της βαρβαρότητας γύρω μας». Λίγο πριν την πρεμιέρα μας, μπορώ να πω, πως αυτή η σκέψη με βασανίζει ακόμα. Το έργο πραγματεύεται το σακατεμένο παρόν μας, πραγματεύεται -πολλές φορές με χιούμορ και άλλες φορές με σκληρότητα-το αδιέξοδο των ανθρώπων μέσα στις σύγχρονες δυτικές «αξίες». Στην εποχή της αφόρητης ατομικότητας και της κοινωνικής απομόνωσης και μέσα σε έναν κόσμο που το μέλλον φαντάζει όλο και πιο σκοτεινό, το έργο αναδεικνύει τη λεπτή γραμμή που χωρίζει τη βία από την αγάπη, και τη σύγκρουση από την ανάγκη για
επικοινωνία. Αυτή η μικρή πόλη κάπου στην Ιρλανδία που διαδραματίζεται η ιστορία μας, θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε πόλη οπουδήποτε στη Δύση, θα μπορούσενα είναι ακόμα και μια πόλη
στην πατρίδα μας. Και οι ήρωες του έργου θα μπορούσαν να είμαστε όλοι εμείς. Εξου και ο τίτλος που επέλεξε ο ΜακΝτόνα: «Μοναξιά στην Άγρια Δύση». Το έργο, αν και περιγράφει μια συγκεκριμένη ιστορία, δεν αφορά μόνο τον τόπο που διαδραματίζεται, είναι οικουμενικό!
Θα μπορούσατε να κάνετε ένα ψυχογράφημα των χαρακτήρων; Με ποιον ήρωα θα ταυτιζόσασταν (εάν μπορεί να συμβεί αυτό);
Το έργο θα το χαρακτήριζα ως μια κραυγή, ως ένα ανελέητο αδιέξοδο. Το αδιέξοδο οργίζει τους ανθρώπους και οι ήρωες του ΜακΝτόνα είναι οργισμένοι επειδή δεν έχουν μέλλον. Είναι μόνοι τους, τρομαγμένοι, βίαιοι, ανελέητοι, μα κατά βάθος είναι κακοποιημένοι από πατεράδες και μανάδες, που κι αυτοί με τη σειρά τους κακοποιήθηκαν από τους προηγούμενους πατεράδες… και η σφαγή συνεχίζεται Βλέπετε, οι ελίτ (μια λέξη και μια τάξη που είναι της μόδας σήμερα) φρόντισαν ώστε οι άνθρωποι να ξεχάσουμε τις μεγάλες ιδέες και να επιστρέφουμε ολοένα στην εποχή της βαρβαρότητας. Οι καλοί συγγραφείς το βλέπουν αυτό. Τα έργα τους είναι μια προειδοποίηση! Θα μπορούσα μ’ έναν τρόπο να ταυτιστώ με τον Ρόντερικ Γουέλς που όταν όλα καταρρέουν γύρω του, επιλέγει τη θυσία, για να υπενθυμίσει τις πραγματικές αξίες σε αυτούς που μένουν πίσω! Έχει χάσει την πίστη του, αλλά αρνείται να συμβιβαστεί, και αυτό πάντα το θαυμάζω!
Πόσο κοντά στη ρεαλιστική πραγματικότητα μας είναι οι ήρωες του έργου;
Νομίζω πολύ κοντά… Όταν κοιτάζω τους ανθρώπους γύρω μου τρομάζω γιατί αρχίζουν να μοιάζουν με τους ήρωες του έργου μας και αυτό δεν είναι μόνο δική μου διαπίστωση.
Τελικά η σύγκρουση μπορεί να είναι ένας τρόπος έκφρασης της αγάπης;
Το ίδιο το έργο είναι τελικά ένα έργο αγάπης; Η σύγκρουση είναι βαρβαρότητα! Σημαίνει πως χάσαμε το τραίνο της εξέλιξης. Ένα έργο αγάπης…; Το ίδιο το έργο είναι ένα έργο που θρηνεί και σαρκάζει γιατί έχει χαθεί η αγάπη. Ναι, μ΄έναν τρόπο συμβολικό, είναι ένα έργο αγάπης!
Γιατί ο άνθρωπος προφέρει δύσκολα τη λέξη «συγγνώμη»;
Α, μα είναι απλό! Γιατί παντού βλέπει πως οι αδίστακτοι και οι σκληρότεροι επιβιώνουν καλύτερα από τους ευαίσθητους και από εκείνους που νοιάζονται για το συνολικό καλό. Του το λένε κάθε μέρα στις ειδήσεις και στις mainstream εκπομπές. Η αληθινή συγγνώμη είναι πολιτισμός. Κατανοείς, μπαίνεις στη
θέση του άλλου, αλλάζεις γνώμη, εξελίσσεσαι, εξευγενίζεσαι, παύεις να «περπατάς στα τέσσερα» και ζητάς συγνώμη!
Η αποξένωση και η σκληρότητα είναι πλέον μέρος της καθημερινότητας μας. Πώς μας έλαχε και έχουμε τόσο διαβρωθεί;
Η αποξένωση και η σκληρότητα δεν μας έλαχε, δεν είναι τυχαίο. Το επεδίωξαν συστηματικά και μεθοδικά οι ψευδο-ελίτ που διαμορφώνουν τις τάσεις και τους τρόπους ζωής (και κατανάλωσης) μέσα στις κοινωνίες για να κυβερνούν πιο εύκολα τις μάζες, εμάς δηλαδή. Και κάτι τελευταίο… Η αιωνιότητα είναι μπροστά μας και εμείς τη συντρίβουμε γιατί παραμένουμε «υπάκουοι». Και όπως λέει η Άννα Ετιαρίδου στο τελευταίο έργο της Οι υπάκουοι ή Reunion «Οι άνθρωποι που δεν αμφισβητούν τίποτα, κουβαλούν κάτι κατακρεουργημένο μέσα τους»
Η παράσταση «Μοναξιά στην Άγρια Δύση» του Μάρτιν ΜακΝτόνα σε σκηνοθεσία του Κώστα Δελακούρα, παίζεται κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00 στο Θέατρο Βαφείο – Λάκης Καραλής (Αγίου Όρους 16 – Σταθμός μετρό Κεραμεικός). Εισιτηρια μπορείτε να προμηθευτείτε ΕΔΩ.
Σκηνοθεσία: Κώστας Δελακούρας
Ερμηνεύουν: Δέσποινα Καραγιάννη, Χρήστος Ντόβας, Νικόλας Πανταζής,
Χρήστος Παρδάλης
Σκηνικά / Κουστούμια: Ελένη Καλπάκα
Επιμέλεια Μουσικής: Κώστας Δελακούρας
Φωτογραφίες: Ανδρέας Μάρκου
Γραφιστικά: Αναστασία Γούναρη
