Το Curyman (2023) του Βραζιλιάνου Rogê  ακούγεται ιδανικά στους πολλούς βαθμούς Κελσίου

Το άλμπουμ του Βραζιλιάνου τραγουδιστή, συνθέτη, κιθαρίστα Rogê “Curyman” (2023) δεν είναι folk, ούτε ηχητικός εξωτισμός για playlists. Είναι μια ειλικρινής, ηλιόλουστη αφήγηση από κάποιον που κουβαλάει τον ήλιο μέσα του — ακόμη και μέσα στο στούντιο που το ηχογράφησε στην Καλιφόρνια. Κι εμείς, που χρειαζόμαστε τα καλοκαίρια για να επιβιώσουμε τους χειμώνες.

Το “Curyman” το έχουμε ήδη για σάουντρακ όλων αυτών των μεσημεριών και απογευμάτων που ξέρουμε ότι κάτι ζήσαμε, ακόμη κι αν δεν μπορούμε να το πούμε με λόγια.

Ο Βραζιλιάνος συνθέτης, τραγουδιστής και κιθαρίστας Rogê

Μια τίμια καλοκαιρινή εικόνα. Η άμμος είναι ακόμη καυτή απ’ το μεσημέρι. Τα κύματα μικρά, τεμπέλικα, σαν να ’χουν κι αυτά πιαστεί στον ρυθμό του ενός δίσκου που ακούγεται με πολλούς βαθμούς Κελσίου. Ο Rogê  παίζει από το φορητό ηχείο, δίπλα στα φρούτα, τις μπύρες και τις πετσέτες. Οι φωνές απ’ τους πιτσιρικάδες με την μπάλα πιο πέρα μπερδεύονται με το  τραγουδι “Pra Vida”, και τα χέρια γελούν στον αέρα, ανάμεσα σε πάσες και σκόνη.

Δεν χρειάζονται λέξεις. Ούτε ήχοι μεγάλοι. Μονάχα μια κιθάρα και μια φωνή από το Ρίο, να ακουμπά σαν υγρή πετσέτα στην πλάτη μας. Ο ήλιος γέρνει κι οι σκιές μακραίνουν πίσω από τις μπάλες, τις ξαπλώστρες, τα κορμιά που λιώνουν ή λικνίζονται αργά, σχεδόν ακούσια. Κάθε τραγούδι, ένα απόγευμα που δεν θες να τελειώσει. Κάθε στίχος, μια ιστορία που σε φέρνει πιο κοντά σε μια Βραζιλία — όχι σαν τουριστική καρτ ποστάλ, αλλά σαν καρδιακό χτύπο που συγχρονίζεται με το παρόν σου.

Το κομμάτι “Camará”, με τα πνευστά του, σηκώνει αμμόσκονη και μνήμες από εφηβικές σέντρες, γέλια και σώματα που έτρεχαν ξυπόλυτα. Κάθε ρεφρέν κι ένα “πάμε για λίγο ακόμη”. Και όταν έρχεται το ομώνυμο “Curyman”, αισθάνεσαι ότι όλα — ιδρώτας, αλάτι, άμμος, έρωτες, ήχοι — αναμειγνύονται σε ένα ποτήρι με ρούμι και λάιμ, κι είναι όλα εντάξει.

Και μετά, το “Existe Uma Voz” — «Υπάρχει μια φωνή». Σαν κάτι να ψιθυρίζει μέσα σου. Μια φωνή εσωτερική, που λέει πως ό,τι νιώθεις τώρα δεν είναι απλώς ωραίο, αλλά είναι αληθινό. Ότι υπάρχει μια φωνή που κρατάει ρυθμό, όταν όλα γύρω γλιστρούν.