Οι London Grammar πια ποζάρουν ως headlining όνομα σε φεστιβάλ και εμείς τους παρακολουθήσαμε. Μια ακόμα βραδιά του Release Athens ήρθε και έφυγε. Ποιες ήταν οι εντυπώσεις μας;
Έφτασα στον χώρο με καθυστέρηση περίπου 20 λεπτών – τροχαίο στον Κηφισό. Δεν πρόλαβα το ξεκίνημα των Klangphonics. Μπήκα όσο ήταν ήδη σε εξέλιξη το σετ τους, και η πρώτη εντύπωση ήταν καθαρή: πειραματισμός με electro ρυθμός, θόρυβο, χρήση καθημερινών αντικειμένων — ψεκαστήρες, ραπτομηχανή, ηλεκτρική σκούπα — να στολίζουν τον ήχο τους.
Όλα αυτά δεν τα αντιμετώπισα αδιάφορα. Αντίθετα, αυτού του τύπου ο αισθητικός πειραματισμός με αφορά. Απλώς, όλα αυτά τα έχουν κάνει κι άλλοι δεκαετίες πριν — από τη musique concrète μέχρι τα industrial σχήματα των ’80s. Αυτό που είδα είχε τίμιο εκτελεστικό βάρος, αλλά δεν με εξέπληξε. Σε μια στιγμή, ο ένας από τους Klangphonics βγήκε στη σκηνή με γυναικείο κόκκινο φόρεμα — ανοιχτό ως χειρονομία, θεμιτά αμφίσημο. Και αυτό λειτουργεί.
Η Aurora βγήκε στη σκηνή ξυπόλητη, με λευκό φόρεμα, και μια παρουσία που θύμιζε ξωτικό — αιθέρια αλλά καθόλου επιτηδευμένη. Δεν κάνει απλά performance, ζει αυτό που τραγουδάει. Αλληλεπιδρά με τον κόσμο, τον κοιτάζει στα μάτια, του μιλάει. Η φολκ, art-pop της δεν είναι η μουσική μου, αλλά η παρουσία της είναι ανεπιτήδευτη και αυθεντική. Δεν ψάχνει να σου αποδείξει κάτι. Υπάρχει.
Κάποια στιγμή έκανε μια σαφή αναφορά στην Παλαιστίνη, μιλώντας για τα παιδιά αυτού του κόσμου που μεγαλώνουν μέσα σε βία και πόλεμο, και αφιέρωσε ένα τραγούδι τους. Δεν το έκανε για να συγκινήσει επιφανειακά — το είπε λιτά και με ειλικρίνεια. Ήταν μια στιγμή ανθρώπινη.
Οι London Grammar άνοιξαν με το Hey Now. Dream Pop, ήχος καθαρός, φωνή που σε καθηλώνει, τα κομμάτια χτισμένα όπως πρέπει. Κι όμως — κάτι έλειπε. Η μετάδοση, η παλμική ένταση, το βάθος που νιώθεις όταν κάποιος είναι εκεί «για σένα». Κάποια στιγμή υπήρξε και μια απρόσμενη διακοπή — πιθανόν κάποιος από το κοινό να λιποθύμησε ή να είχε ανάγκη βοήθειας. Το live σταμάτησε για λίγα λεπτά. Το χειρίστηκαν ήρεμα, χωρίς υπερβολές. Το σετ συνεχίστηκε κανονικά.
Δεν λέω πως δεν ήταν καλοί. Ήταν. Αλλά ίσως όχι για headline εμφάνιση σε φεστιβάλ. Τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που περιμένεις από ένα όνομα να σηκώσει τη βραδιά. Κάποιες φορές όλα είναι σωστά, κι όμως δεν σε αγγίζει τίποτα.
