Η Beth Gibbons ήταν ο λόγος που ανεβήκαμε στο Θέατρο Λυκαβηττού. Κυριακή 20 Ιουλίου, το θερμόμετρο έδειχνε 37, η πόλη έλιωνε.
Το θέατρο του Αθηναϊκού λόφου, ωστόσο, παραμένει ένας από τους πιο μαγικούς χώρους της Αθήνας.
Άφησα το αυτοκίνητο χαμηλά και το πήρα με τα πόδια, μέσα από τα πεύκα. Ανάβαση. Μου βγήκε η γλώσσα, αλλά όταν φτάνεις και αντικρίζεις αυτή τη θέα… ξεχνιέσαι.
Μπαίνοντας στον χώρο, με πλημμύρισε μια γνώριμη δροσιά. Ήταν σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα από την τελευταία φορά που είχα ανέβει για να παρακολουθήσω συναυλία. Τότε ήταν 2004 και στη σκηνή του θεάτρου είχαν ανέβει η Massive Attack.
Απόψε ήταν η Beth Gibbons.
Και μαζί της ο Bill Ryder-Jones, ο πρώην Coral, μια υποτιμημένη underground φιγούρα που κουβαλάει εκείνο το βλέμμα το ελαφρώς χαμένο, μα καθαρό.
Ο Bill βγήκε πρώτος. 20:30. Μια κιθάρα, ένα τσέλο δίπλα του.
Ο κόσμος μιλούσε, γελούσε, έκανε βόλτες. Δεν υπήρχε σιωπή. Κι αυτός, χωρίς να πει κουβέντα, άρχισε να παίζει αποσπάσματα από The La’s, The Smiths, και άλλα μικρά μουσικά «κρυφά» περάσματα. Δεν ξέρω γιατί.
Ίσως για να αποσπάσει την προσοχή. Ίσως για να επιβιώσει μέσα στο θόρυβο. Ίσως απλώς για να μας υπενθυμίσει κάτι.
Μισή ώρα κράτησε το σετ του.
Ακουστικό, εσωτερικό, ατμοσφαιρικό. Όμορφο, ανάλαφρο, δροσερό, όπως αρμόζει σε μια καλοκαιρινή νύχτα που θες να σε πάρει η μουσική απ’ το χέρι και να σε πάει κάπου ήσυχα. Δεν φώναξε ποτέ “είμαι εδώ”. Απλώς ήταν.
Και μετά…
Η Beth.
Βγήκε στη σκηνή με την επταμελή μπάντα της. Δίχως να πει λέξη. Η κιθάρα άρχισε να παίζει το “Tell Me Who You Are Today”.
Και σαν να κατέβηκε ένας διακόπτης.
Ησυχία. Το μόνο που ακουγόταν ήταν οι ανάσες του κόσμου. Χαμηλός φωτισμός. Καπνοί. Η σκιά της Beth μέσα στο ημίφως, σχεδόν άυλη. Μόνιμα τόσα χρόνια εμφανίζεται μέσα στα σκοτάδια μας.
Burden of Life, Floating on a Moment…
Σκέφτηκα, για μια στιγμή, ότι είχε ξενερώσει.
Είχε ήδη δώσει εντολή να μη βιντεοσκοπηθεί η συναυλία. Σαφές σημάδι.
Και λίγο πριν το Rewind, μας καλησπερίζει.
Χαμηλόφωνα. Σχεδόν διστακτικά.
Η μπάντα της… τι να πεις.
Πολυοργανίστες όλοι.
Ό,τι έπιαναν στα χέρια τους το έκαναν να βγάλει φωνή. Και τα fade out σε κομμάτια ζωντανά… ναι, δύσκολο. Πολύ δουλεμένο. Πολλές πρόβες, πολλές ώρες.
Έπαιξε ολόκληρο τον τελευταίο δίσκο της.
Και μέσα σ’ αυτό, χώρεσαν και δύο στιγμές από το Out of Season — Mysteries και Tom the Model.
Encore…
Καπνοί ξανά. Η μπάντα πίσω στη θέση της.
Τα πλήκτρα ξεκινούν. Το κοινό αντιδρά με ουρλιαχτά.
Roads.
Το σήμα κατατεθέν των Portishead.
Και αμέσως μετά, Glory Box.
Δεν πίστευαν στ’ αυτιά τους οι περισσότεροι.
Για το φινάλε… Reaching Out.
Μέσα σε γέλια, γκριμάτσες, αγκαλιές.
Με παρατεταμένο χειροκρότημα.
Η Beth και η μπάντα της μας αποχαιρέτησαν.
Γύρισα σπίτι γεμάτος.
Γεμάτος από πληγές που νόμιζα ότι είχαν επουλωθεί.
Κοιτώντας γύρω — ένα δωμάτιο ασφυκτικά γεμάτο από δίσκους και μικροπράγματα — χαμογέλασα.
Έβαλα στο πικάπ το soundtrack της ζωής μου. Κάποιες συνθέσεις είναι σαν να γράφτηκαν για σένα. Κάποιοι καλλιτέχνες σε αγκαλιάζουν μέσα από τα τραγούδια τους.
Μοιράζονται τον πόνο τους και, χωρίς να το ξέρουν, απαλύνουν τον δικό σου.
Beth…
Έχουμε κλάψει πολλές φορές στον ώμο σου. Και δεν το ξέρεις.
Και γιατί να το μάθεις, άλλωστε.
Απλώς…
Σε ευχαριστούμε.
