Το πικάπ στο αυτοκίνητο: Ένα όραμα που δεν περπάτησε… ήταν όμως μια κάποια αρχή
Σήμερα δεν μπορούμε να φανταστούμε ένα ταξίδι με το αυτοκίνητο χωρίς μουσική. Έχουμε αποθηκευμένες λίστες τραγουδιών, τις ακούμε σε κάθε περιβάλλον. Η επιφάνεια του οδοστρώματος πια δεν μας τρομάζει. Τα τραγούδια δεν «πηδάνε» πια…
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, οι αυτοκινητοβιομηχανίες συνεργάστηκαν με τις δισκογραφικές εταιρείες, παρουσιάζοντας μικρά πικάπ που μπορούσαν να ενσωματωθούν στα ταμπλό των αυτοκινήτων.
Ήταν ένα πραγματικά φιλόδοξο σχέδιο — μάλλον καταδικασμένο να αποτύχει για πολλούς, κυρίως τεχνικούς, λόγους.
Φανταστείτε να οδηγείτε στον αυτοκινητόδρομο με ένα πικάπ να παίζει τους αγαπημένους σας δίσκους βινυλίου μέσα στο αυτοκίνητο. Αν και σήμερα ακούγεται σαν επιστημονική φαντασία ή ρετρό φαντασίωση, τα πικάπ αυτοκινήτου υπήρξαν μια απολύτως υπαρκτή καινοτομία στη δεκαετία του 1950.
Η Γέννηση του “Highway Hi-Fi”
Το πρώτο σύστημα πικάπ για αυτοκίνητα ονομάστηκε Highway Hi-Fi και παρουσιάστηκε το 1956 από τη Chrysler. Δημιουργός του ήταν ο Dr. Peter Goldmark, ο εφευρέτης των δίσκων 33 1/3 στροφών και επικεφαλής των εργαστηρίων CBS.
Στόχος του ήταν να μεταφέρει την εμπειρία ακρόασης βινυλίου στο αυτοκίνητο — μια επαναστατική ιδέα, δεκαετίες πριν την εμφάνιση των κασετών, των CD και του ψηφιακού ήχου.
Πώς Λειτούργησε
Το Highway Hi-Fi χρησιμοποιούσε δίσκους 7 ιντσών με εξαιρετικά λεπτές αυλακώσεις (“ultra-microgroove”), που χωρούσαν έως και 45 λεπτά μουσικής ανά πλευρά. Για να επιτευχθεί αυτό, ο δίσκος περιστρεφόταν στις 16 2/3 στροφές το λεπτό, δηλαδή στη μισή ταχύτητα ενός κανονικού LP.
Το πικάπ τοποθετούταν κάτω από το ταμπλό και αναπτυσσόταν με το πάτημα ενός κουμπιού. Η μουσική έπαιζε από τον ενισχυτή του ραδιοφώνου του αυτοκινήτου και τα εργοστασιακά ηχεία. Η ανάρτηση της βελόνας και η ειδική κατασκευή περιόριζαν την αναπήδηση σε ανώμαλους δρόμους.
Από την Καινοτομία στην Πραγματικότητα
Παρά τις επιτυχείς δοκιμές στο πρωτότυπο του Dr. Goldmark, η μαζική παραγωγή δεν κατάφερε να διατηρήσει το ίδιο επίπεδο ποιότητας. Τα συστήματα εγκαταστάθηκαν και σε πιο οικονομικά μοντέλα με πιο σκληρές αναρτήσεις, όπως τα Dodge και Plymouth, προκαλώντας συχνές διακοπές στην αναπαραγωγή και κύμα παραπόνων.
Η CBS, φοβούμενη ότι η νέα τεχνολογία θα έπληττε τις ραδιοφωνικές διαφημίσεις, απέσυρε την υποστήριξή της. Παρόλα αυτά, η Chrysler προχώρησε στην κυκλοφορία του προϊόντος για σύντομο χρονικό διάστημα.
Επόμενες Απόπειρες
Το 1960-1961, η Chrysler παρουσίασε τη συσκευή Auto Victrola της RCA, που μπορούσε να παίζει στοίβα με έως και 14 δίσκους 45 στροφών. Αν και πιο λειτουργική, εξακολουθούσε να έχει προβλήματα με τις αναπηδήσεις.
Στην Ευρώπη, η Philips παρουσίασε το Auto Mignon, ένα κομψό και πιο πρακτικό σύστημα. Έπαιζε κανονικά 45άρια δισκάκια, χωρίς να απαιτεί ειδική κατασκευή. Οι Beatles λέγεται πως το είχαν εγκατεστημένο στα προσωπικά τους οχήματα — με τον George Harrison να φωτογραφίζεται να το χρησιμοποιεί στην Jaguar E-Type του.
Το Τέλος μιας Ιδέας
Το τέλος για τα πικάπ αυτοκινήτου ήρθε με την εμφάνιση της κασέτας και, αργότερα, του CD. Οι τεχνολογίες αυτές πρόσφεραν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα, άνεση και χωρητικότητα — χαρακτηριστικά απαραίτητα για χρήση εν κινήσει.
Κληρονομιά
Το Highway Hi-Fi και οι διάδοχοί του δεν ήταν απλώς περίεργα πειράματα: ήταν οι πρώτες προσπάθειες εξατομίκευσης της μουσικής εμπειρίας στο αυτοκίνητο. Άνοιξαν τον δρόμο για τη λογική του “μουσική κατά παραγγελία” πολύ πριν την εποχή του Spotify.
Το να έχεις ένα πικάπ στο ταμπλό ήταν, τελικά, κάτι πολύ περισσότερο από μόδα. Ήταν όραμα.
