Ντυμένες με μαγιό που σήμερα θα ήταν ο ορισμός του συντηρητικού, οι γυναίκες που τόλμησαν να τα φορέσουν στις αρχές του 20ου αιώνα, αψηφώντας τον πουριτανισμό της εποχής, είχαν πρόβλημα με το νόμο.
Συχνά διαπομπεύονταν.
Τι είχαν κάνει; Αναδείκνυαν σημεία του σώματος τους που νόμοι περί ηθικής το απαγόρευαν.
Στις αρχές του 20ου αιώνα το κολύμπι ήταν μέρος ενός καλοκαιρινού προγράμματος εκγύμνασης και μόνο.
Την ίδια περίοδο τα μαγιό των γυναικών που πήγαιναν στην παραλία ήταν σαν στολές. Ήταν φούστες ή παντελόνια. Είχαν μακριά μανίκια. Ο λαιμός ήταν σχεδόν καλυμμένος.
Το 1903 μια γυναίκα συνελήφθη σε παραλία της Βοστόνης για άσεμνη έκθεση του σώματός της. Το μαγιό άφηνε ακάλυπτα τα χέρια, το λαιμό, τα πόδια. Την ίδια περίοδο στην Ευρώπη αυτού του τύπου μαγιό τα φορούσαν άνδρες.
Παρά τη δημόσια κατακραυγή το στιλ που είχε εκείνο το μαγιό αποδείχτηκε δημοφιλές. Στο πέρασμα του χρόνου τα μαγιό άφηναν όλο και περισσότερα μέρη του σώματος ακάλυπτα.
Το μεγάλο μπαμ υπέρ της συρρίκνωσης έγινε τη δεκαετία του 1930 όταν τα προϊόντα λατέξ και νάιλον έφεραν την επανάσταση γύρω στο πώς ένα ρούχο μπορεί να εφαρμόσει στο ανθρώπινο σώμα και, ακόμα περισσότερο, να στηριχθεί πάνω του. Θα λέγαμε πως την ίδια περίοδο το μαύρισμα έγινε τάση που κρατά ως σήμερα.
