Προσοχή! Εύθραυστον! – Κωνσταντίνος Τσονόπουλος
Εξομολογήσεις που μετατρέπονται σε αναμετρήσεις. Με τους εαυτούς, με τους άλλους. Εντός κι εκτός. Με την προσοχή που δίνουμε σε ένα πολύτιμο κρύσταλλο. Γιατί τι άλλο, είναι η ψυχή από ένα διάφανο κρύσταλλο. Κάποτε θολό. Κάποτε βρώμικο. Κάποτε λαμπερό. Πάντα όμως κρύσταλλο. Άνθρωποι της τέχνης σε δέκα ερωτήσεις-δέκα ιστορίες που μοιάζουν προσωπικές, μπορεί να αφοράν όμως όλους. Α, και μια ερώτηση για την ίδια την Τέχνη. Πως αλλιώς…
Ο Κωνσταντίνος Τσoνόπουλος – Ηθοποιός, σκηνοθέτης, µουσικός, performer.. Την περίοδο αυτή παίζει στην παράσταση Δωρεάν χώμα για όλους / εκδοχή 2 (Τώρα αρχίζω να σε βλέπω κάπως καλύτερα) σε σύλληψη και σκηνοθεσία Ελένης Μποζά στο Θέατρο Κάμιρος.
Μια ιστορία που με συνοδεύει… Το χαμόγελο του κολλητού μου στον γάμο του, όταν κοιτούσε την γυναίκα του, όταν κοιτούσε εμάς (τους φίλους). Ήταν τα μάτια και το χαμόγελο ενός ευτυχισμένου ανθρώπου. Με συνοδεύει και μου επιτρέπει να πιστεύω στο “κοινό μέλλον”.
Ένα πρόσωπο που με σημαδεύει… Ενστικτωδώς το μυαλό μου πάει στον Μαραντόνα. Όχι στον παίκτη Μαραντόνα, αλλά στον άνθρωπο Μαραντόνα. Έναν άνθρωπο βουτηγμένο βαθιά στους δαίμονές του, κάτι που με συγκινεί πολύ. Την ίδια στιγμή υπήρξε μια προσωπικότητα που ακόμα κι όταν έφτασε πολύ ψηλά, δεν γύρισε ποτέ την πλάτη στον απλό άνθρωπο. Παρέμεινε σε όλη του τη ζωή μια φωνή ενάντια στην αδικία και την ανισότητα.
Μια κατάσταση που με τσακίζει… Το ψέμα και η απώλεια. Προσπαθώ να εμπιστεύομαι τους ανθρώπους και να τους δίνω χώρο στην ζωή μου, οπότε δεν καταφέρνω πάντα να διαχειριστώ οτιδήποτε έρχεται για να κλονίσει την εμπιστοσύνη αυτή. Το ψέμα είναι ένα είδος απώλειας, γιατί η σχέση σου με τον άνθρωπο που σου είπε ψέματα δεν θα είναι ποτέ ίδια με πριν και η απώλεια κουβαλάει το ψέμα, γιατί μαζί της χάνεις την πίστη σου σε κάτι που νόμιζες πως θα κρατήσει “για πάντα”. Μαθαίνω να τα διαχειρίζομαι και τα δύο, κυρίως ανεπιτυχώς.
Ένα όνειρο που με «στοιχειώνει»… Δεν έχω ταξιδέψει ακόμα στην Λατινική Αμερική, και πιο συγκεκριμένα στην Αργεντινή. Δεν έχω τραγουδήσει στο La Bombonera με τους φιλάθλους της Μπόκα. Δεν έχω καταλάβει γιατί νιώθω τόσο κοντά με αυτούς τους ανθρώπους που είναι τόσο μακριά από μένα.
Θραύσματα που με ολοκληρώνουν Η αγάπη μου για το ποδόσφαιρο. Η περιέργεια μου να γνωρίσω τον κόσμο. Ο τελευταίος μου χωρισμός. Η απόφαση μου να ζήσω στο εξωτερικό. Οι άνθρωποί μου.
Ένας ανεκπλήρωτος στόχος… Παγκόσμια ειρήνη. Και κάτι πιο προσωπικό: να πειθαρχήσω και να ακολουθήσω στο 100% την διατροφή που μου έχει δώσει ο διατροφολόγος μου. Αδύνατον!
Ένας εκπληρωμένος «έρωτας»… Ξεκάθαρα το θέατρο. Κλισέ, αλλά ειλικρινές. Στο πρώτο έτος δεν ήξερα ακόμα ότι είναι έρωτας, στο δεύτερο έτος κάτι ψιλιάστηκα, πλέον χρόνο με το χρόνο ο έρωτας μεγαλώνει. Έχω δει και μάθει ήδη τόσα, έχω ταξιδέψει τόσο για και με το θέατρο και ακόμα νιώθω σαν μικρό παιδί που δεν ξέρει τίποτα και θέλει να τα δει και να τα μάθει όλα.
Τι δικό μου θα καταργούσα; Μια παράξενη φοβία που κάποιες φορές με κρατάει από το να βουτήξω και να απολαύσω τη στιγμή.
Τι «ξένο» θα υιοθετούσα; Θα ήθελα πολύ, αλήθεια, να είμαι οκ με την ακαταστασία στο σπίτι. Θα ήθελα να βλέπω σκόνη και να την κάνω φίλη μου, να βλέπω στοίβες με φορεμένα ρούχα και να κοιμάμαι πάνω τους, να αγκαλιάζω τις τρίχες του σκύλου στον καναπέ, να παίζω με τα μαξιλάρια και τα ξέστρωτα κρεβάτια, αλλά δεν γίνεται! Α, επίσης θα ήθελα κάποια στιγμή να πιστέψω στον Θεό.
Εγώ κι Εγώ… εχθροί ή φίλοι; Φίλοι. Οι καλύτεροι. Ο καλύτερος μας φίλος ο εαυτός. Όσο περισσότερο καλλιεργούμε αυτή τη φιλία, τόσο πιο αληθινά μπορούμε να προσφέρουμε και στους γύρω μας. Μεγαλώνοντας, μαθαίνω να είμαι περισσότερο παρατηρητής των καταστάσεων που βιώνω, παρά γρήγορος κριτής και νομίζω αυτό με έχει οδηγήσει στο να με αγαπώ λίγο πιο πολύ, να με καταλαβαίνω, να με συγχωρώ και να προχωράω παρακάτω.
Στην τέχνη υπάρχει νέο και παλιό; Σίγουρα και είναι θεμιτό. Οι εποχές αλλάζουν και το παρόν γίνεται ιστορία. Το ερώτημα, για μένα, βρίσκεται στην χρήση των λέξεων νέο και παλιό από εμάς τους ίδιους. Τι νόημα επιλέγουμε να δώσουμε και τι αντίκτυπο θα έχει στις συζητήσεις μας, αλλά και στον τρόπο που τελικά αντιλαμβανόμαστε την τέχνη.
Ο Κωνσταντίνος Τσoνόπουλος γεννήθηκε και µεγάλωσε στην Αθήνα. Το έργο του περιλαµβάνει κυρίως παραστάσεις devised. Ξεκίνησε να ασχολείται ενεργά µε την σκηνοθεσία και την συγγραφή το 2015, µε την παράσταση “Το όνειρο της Κίκι”. Άλλα δείγµατα της δουλειάς του είναι η παράσταση “Το ηµέρωµα της στρίγγλας: µια αντίστροφη ανάγνωση”(2019), η περφόρµανς “Κενή Διαθήκη: τα γενέθλια” (2022), η περφόρµανς “Κανένας: Το όνοµά µου είναι” (2023), η παράσταση “Out of your window” (2024) και η παράσταση “Bluets: as they Bloom” (2024). Ως ηθοποιός και περφόρµερ έχει συµµετάσχει σε θεατρικές, κινηµατογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές σε Ελλάδα, Γερµανία, Ιταλία, Πολωνία και Κύπρο από το 2013 και έχει συνεργαστεί, µεταξύ άλλων, µε τον Daniel Jacewicz, τον Tomek Rodak, τον Γιάννη Σκουρλέτη (Bijoux de kant), τον Θέµη Μουµουλίδη, την Ελένη Μποζά, τον Θανάση Σαράντο, τον Ευθύµη Χρήστου και τον Δηµήτρη Κοµνηνό. To 2023 συµµετείχε στα γυρίσµατα της σειράς του Amazon Prime “So long Marriane”. Από το 2023 συνεργάζεται µε το θέατρο Brama, στην Πολωνία, µελετώντας το θέατρο στην κοινότητα.
Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Καρδακάρης
