Δεν είναι ο Βαρουφάκης και η αφήγησή του για κάτι που δοκίμασε τον περασμένο αιώνα
Αυτό που συμβαίνει επικοινωνιακά τώρα, στην Ελλάδα του 2020, είναι η σπορά του μηνύματος, το άνοιγμα μιας —ανούσιας— νέας παραγράφου στη ντόπια ειδησεογραφία, ότι ένα ηθικά αποσαθρωμένο κράτος δεν ξεχνά.
Ότι μπορεί, με τους κατάλληλους ηγέτες στο τιμόνι, να προβάλλει σκανδιναβική οργάνωση, μοναδική ταχύτητα αντανακλαστικών, όταν θέλει να περάσει το μήνυμα του φόβου, της ηθικής ευταξίας, της πνευματικής ακινησίας στους πολίτες του.
Η εκπαίδευση της παρούσας κυβέρνησης στην α λα καρτ προάσπιση —ουσιαστικά— «θρησκευτικών» νόμων είναι ίσως το μόνο που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς.
Σε επίπεδο γεγονότων, το ζήτημα ξεκίνησε από πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση του Γιάνη Βαρουφάκη σε συνέντευξη/συζήτηση, όπου ανέφερε ότι έχει δοκιμάσει μία και μοναδική φορά στη ζωή του χάπι έκστασι, σε πάρτι στην Αυστραλία στα τέλη της δεκαετίας του 1980, περιγράφοντας την εμπειρία ως έντονη και «γλυκόπικρη» και σημειώνοντας ότι δεν επανέλαβε τη χρήση.
Η αναφορά αυτή προκάλεσε πολιτική και μιντιακή συζήτηση, ενώ οι αρμόδιες αρχές διαβίβασαν το σχετικό υλικό στον εισαγγελέα για προκαταρκτικό έλεγχο ως προς το ενδεχόμενο ποινικών διαστάσεων, στο πλαίσιο της ισχύουσας νομοθεσίας περί ναρκωτικών και του δημόσιου λόγου γύρω από τη χρήση τους.
Ο Γιάνης μάς είπε ότι έχει δοκιμάσει μία φορά στη ζωή του χάπι έκστασι. Πως η εμπειρία του ήταν bittersweet.
Χρονικά, το περιστατικό που διηγήθηκε ο οικονομολόγος-πολιτικός χάνεται σε πάρτι που έγινε στην Αυστραλία τον περασμένο αιώνα.
So what;
Οι αρχές —οι ελληνικές— που σε κάτι τέτοια, ουσιαστικά με την ειλικρίνεια, δεν χαρίζονται, κινητοποιήθηκαν. Και —αν έχει σημασία, γιατί έχει σημασία— ο Άδωνις Γεωργιάδης, του οποίου τα υπουργικά καθήκοντα είναι απλώς μια λεπτομέρεια, καθώς ο ίδιος έχει έφεση στη «γλυπτική» της ειδησεογραφίας, είναι σαν να έδειξε τον δρόμο στο πολιτικό του ακροατήριο ότι ο άξονας της αισθητικής ακινησίας είναι θεμελιωμένος στη μπετοναρισμένη υποκρισία.
Προσωπικά, εμπιστεύομαι περισσότερο έναν τύπο με τον οποίο θα μπορούσαμε να έχουμε χορέψει σε πάρτι δίπλα-δίπλα, παρά το ενοχικό παπαδοπαίδι του κατηχητικού — αλλά αυτό είναι δική μου επιλογή.
Το ζήτημα που προέκυψε με τον Βαρουφάκη χθες δεν αφορά τον ίδιο. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο το κράτος της παρούσας κυβέρνησης επιλέγει να κοιτά τους πολίτες του. Και αυτό είναι το νοσηρό.
Μάρκος Ψυχάρης
