Ο Κωνσταντίνος Δημητρακάκης ερμηνεύει τον Ονειροπόλο στις Νύχτες. Την παράσταση βασισμένη στις «Λευκές Νύχτες» του Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι που κάνει τους δικούς της ομόκεντρους κύκλους επιτυχίας στη θεατρική Αθήνα.
εικόνες – Νίκος Τσίρος, Νικολέτα Ζαρίφη
Η ομάδα Apparatus ανεβάζει γι’ ακόμα μια φορά -20 παραστάσεις- στο Studio Μαυρομιχάλη. Και ο πρωταγωνιστής της παράστασης μάς ξεναγεί στην παράσταση. Η συνέντευξη μαζί του ξεκινά από τον ρόλο του και ανοίγεται στις πραγματικότητες του σημερινού θεάτρου.
Χωρίς τους ονειροπόλους πώς θα ήταν η ζωή μας;
Βασανιστικά μικρότερη απ’ ό,τι ήδη είναι. Οι άνθρωποι που κάνουν όνειρα και σχέδια για το μέλλον είναι σαν να επιμηκύνουν τον χρόνο ζωής τους σε αυτή τη γη, σαν να ζουν και άλλες ζωές και σου μεταδίδουν αυτή τη χαρά τους και την αισιοδοξία.
Η πραγματικότητα είναι δύσκολη πίστα και μόνο κάνοντας όνειρα, μικρά η μεγάλα, μόνο βάζοντας στόχους μπορεί κανείς να την αντέξει. Είναι τα όνειρα που δίνουν φως στα σκοτάδια μας, είναι τα όνειρα που μας δίνουν δύναμη να προσπαθήσουμε ξανά και ξανά, που μας κρατάνε ζωντανούς.
Η παράστασή σας επαναλαμβάνεται. Τι σημαίνει αυτό για εσάς;
Είναι μεγάλη μας χαρά που έχουμε την ευκαιρία να αφηγηθούμε ξανά αυτή την ιστορία. Πέρσι παίξαμε μόνο 10 παραστάσεις και πάνω που αρχίσαμε να το απολαμβάνουμε, τελείωσε.
Όλοι μας το αγαπήσαμε αυτό το έργο και τους ήρωές του και χάρη στην επιμονή και τον ενθουσιασμό της σκηνοθέτιδάς μας Βάσιας Χρονοπούλου, θα κάνουμε άλλες 20 φέτος. Περισσότερη απόλαυση λοιπόν φέτος και για μας και για τους θεατές!
Ο έρωτας για τη λογική είναι αυθαιρεσία;
Ο έρωτας για τη λογική είναι ξεβόλεμα. Η λογική έχει καλούπια, όρια, πρόγραμμα, πράγματα δηλαδή που διασαλεύονται όταν εμφανιστεί ο έρωτας, το συναίσθημα.
Καλό κάνει να ξεβολευόμαστε όμως πού και πού, να ξεπερνάμε τα όριά μας, είναι τόσο γρήγορο το πέρασμά μας σε αυτή τη ζωή που αν δεν νιώσουμε, δεν δώσουμε, δεν ερωτευτούμε, δεν τολμήσουμε, θα έχουμε στερήσει από τον εαυτό μας πολλές χαρές και απολαύσεις.
Σπούδασες στη σχολή του Κ. Κουν. Γιατί εκεί; Η μνήμη ως συμβολισμός τι ρόλο παίζει στη ζωή σου;
Με ενδιέφερε πολύ μια σχολή με τέτοια ιστορία και βάρος και με καθηγητές ενός ευρέος φάσματος και η αλήθεια είναι ότι ένιωσα πολύ οικεία όταν πρωτομπήκα στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης και βρέθηκα μπροστά στην επιτροπή για να δώσω εξετάσεις.
Επίσης ως μαθητής-φροντιστής και ταξιθέτης στις δύο σκηνές του θεάτρου ήρθα σε άμεση επαφή με τη θεατρική διαδικασία και πραγματικότητα, δώρο ανεκτίμητο.
Η σχέση μου με τη μνήμη είναι ιδιαιτέρως καλή. Έρχονται συχνά στο μυαλό μου άνθρωποι, πράγματα και καταστάσεις που με καθόρισαν και επιδιώκω να τα κρατώ ζωντανά στη μνήμη μου όλα αυτά, μου αρέσει να ανατρέχω στο παρελθόν για να μπορώ να ορίζω και να σχεδιάζω καλύτερα το παρόν και το μέλλον μου.
-Τι θα έλεγες πως είναι νέο στο θέατρο;
Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι νέο στο θέατρο, έχουμε δει πια πολλούς τρόπους έκφρασης, τη χρήση πολλών τεχνικών και τεχνολογικών μέσων, πολλά σύγχρονα κείμενα με θεματολογία που άπτεται της εποχής.
Πραγματικά νέα και πρωτότυπη ίσως να είναι η ανάγνωση ενός κειμένου που φωτίζει πτυχές του που δεν υπολόγιζες με τρόπο που μπορεί να σε καθηλώσει.
«Δυστυχώς ή ευτυχώς η Αθήνα πια είναι μονόδρομος για τους επαγγελματίες των παραστατικών τεχνών.»
-Ζεις πια στην Αθήνα. Γεννήθηκες στη Θεσσαλονίκη. Γιατί όλοι και όλα καταλήγουν στην Αθήνα; Θα μπορούσε να πάει αλλιώς;
Δυστυχώς ή ευτυχώς η Αθήνα πια είναι μονόδρομος για τους επαγγελματίες των παραστατικών τεχνών. Ειδικά δε οι ηθοποιοί έχουν σίγουρα περισσότερες ευκαιρίες να δράσουν όχι μόνο στον χώρο του θεάτρου με την πληθώρα των σκηνών, αλλά πια και στην τηλεόραση, στο σινεμά και σε διάφορα καλλιτεχνικά πρότζεκτ.
Μιλάς βέβαια σε έναν άνθρωπο που έχει δουλέψει στην περιφέρεια, έχω συνεργαστεί με τα Δηπεθε Βόλου (απ’ όπου και κατάγομαι) και Κοζάνης και ήταν πραγματικά από τις πιο όμορφες εμπειρίες μου. Δυστυχώς όμως τα Δηπεθε έχουν απαξιωθεί τόσο πολύ και έχουν αφεθεί τόσο στην τύχη τους (υπάρχουν ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις) που δεν αποτελούν πια πόλο έλξης για καλλιτέχνες που θέλουν να εργαστούν δημιουργικά στην περιφέρεια.
Θα ήταν ευχής έργο μια πολιτιστική αποκέντρωση και η ενδυνάμωση του θεσμού των Δηπεθε, τα οποία δημιουργήθηκαν για να αποτελέσουν δυναμικούς καλλιτεχνικούς οργανισμούς και να μπορούν να απασχολούνται ηθοποιοί και άλλοι επαγγελματίες παραστατικών τεχνών. Γιατί η πρόσβαση στην Τέχνη και ειδικά στο θέατρο να είναι μόνο προνόμιο του αθηναϊκού κοινού, γιατί να μην καλλιεργείται θεατρικά και ο άλλος μισός πληθυσμός της χώρας;
-Πώς ορίζεις την καλλιτεχνική επιτυχία;
Καλλιτεχνική επιτυχία είναι όταν το έργο σου ακουμπάει στην ψυχή των θεατών, όταν συνδέονται με την ιστορία που λες ή και με τον χαρακτήρα που υποδύεσαι και άλλες ψυχές, όταν αφήνεις ένα αποτύπωμα στην καρδιά άλλων ανθρώπων.
Συντελεστές:
Μετάφραση: Άρης Αλεξάνδρου
Διασκευή – Σκηνοθεσία: Βάσια Χρονοπούλου
Φωτισμοί: Δημήτρης Μπαλτάς
Σχεδιασμός βαλίτσας: Αναστασιάννα Μωραΐτη
Κοστούμια: Βάσια Χρονοπούλου
Μουσική: Γρηγόρης Ελευθερίου
Κίνηση: Φαίδρα Σούτου
Φωτογραφίες – Τρέιλερ: Νικολέττα Ζαρίφη
Αφίσα: Ναταλία Κισσαμιτάκη
Επικοινωνία – Δημόσιες σχέσεις : Γιώτα Δημητριάδη
Παραγωγή: Apparatus
Παίζουν: Κωνσταντίνος Δημητρακάκης, Βασιλίνα Κατερίνη Παναγιώτα Μπιμπλή, Δημήτρης Τσιγκριμάνης
INFO
Για 20 παραστάσεις
Από 6 Νοεμβρίου 2023 – 9 Ιανουαρίου 2024
Παραστάσεις: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη
Ώρα: 21:00
Διάρκεια: 105 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ (κανονικό), 12 ευρώ (φοιτητικό & άνω των 65), 5 ευρώ (ανέργων & ατέλειες)
Θέατρο: Studio Μαυρομιχάλη,
Μαυρομιχάλη 134, Αθήνα
Τηλέφωνο κρατήσεων: 2106453330
Προπώληση: https://www.more.com/theater/nyxtes/
